ความงาม : นิยามใหม่ที่ใครเป็นผู้กำหนด - National Geographic Thailand

ความงาม : นิยามใหม่ที่ใครเป็นผู้กำหนด

ความงาม : นิยามใหม่ที่ใครเป็นผู้กำหนด

พลังของโซเชียลมีเดียและเศรษฐศาสตร์แห่งแฟชั่น กำลังช่วยสร้างวัฒนธรรม ความงาม ที่เปิดกว้าง ซึ่งผู้หญิงทุกคนสวยได้

นางแบบชาวซูดาน อะเล็ก เว็ก ปรากฏโฉมบนปกนิตยสาร แอล (Elle) ฉบับสหรัฐฯ เมื่อปี 1997 นี่เป็นการทำงานระดับโลก ซึ่งถือเป็นเรื่องธรรมดาของธุรกิจ ความงาม

กว่า 20 ปีหลังเว็กขึ้นปกนิตยสาร แอล เล่มนั้น นิยาม ความงาม ได้ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง เปิดพื้นที่ให้ผู้หญิงผิวสี ผู้หญิงร่างใหญ่ ผู้หญิงที่มีผิวด่างขาว ผู้หญิงหัวล้าน ผู้หญิงผมสีดอกเลา มีริ้วรอย เรากำลังขยับก้าวเข้าสู่วัฒนธรรมแห่งความงามซึ่งเปิดกว้าง ชนิดที่โอบรับทุกคนเข้ามา ทุกคนล้วนหล่อหรือสวยได้

เว็กคือวิสัยทัศน์ใหม่แห่งความงามซึ่งถือเป็นคุณค่าที่ผูกพันกับผู้หญิงเสมอมา แน่นอนว่าความงามเป็นเรื่องของวัฒนธรรม สิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งชื่นชมอาจเป็นสิ่งที่คนอีกกลุ่มเฉยเมยหรือกระทั่งรังเกียจเดียดฉันท์  แต่ก็เป็นสากลด้วย  มีคนงามระดับสากลหรือกลุ่มคนผู้เป็นตัวแทนของมาตรฐานความงามนั่นเอง

นานหลายชั่วอายุคนมาแล้วที่ความงามต้องมาพร้อมรูปร่างผอมเพรียว แต่มีหน้าอกใหญ่และเอวคอดกิ่ว ขากรรไกรต้องเป็นสันชัดเจน โหนกแก้มสูง จมูกโด่ง ผมควรยาว หนา นุ่มสลวย และเป็นสีทองได้ก็ยิ่งดี ความสมมาตรเป็นสิ่งพึงประสงค์ ส่วนความอ่อนเยาว์นั้นรู้กันโดยไม่ต้องให้บอก

ความงาม
ป้ายโฆษณาในย่านไทมส์สแควร์ของนิวยอร์กซิตี กระหน่ำผู้คนที่สัญจรไปมาด้วยโฆษณาความงามหลากหลาย แฮชแท็ก #ShowUs ของโดฟและโฆษณาเฟนตีของรีแอนนาสะท้อนความพยายามดึงดูดผู้ชมที่หลากหลายมากขึ้นเข้าสู่ผลิตภัณฑ์ความงาม และแย่งส่วนแบ่งการตลาดมหาศาล
ความงาม
ฮาลีมา เอเดน ทลายปราการทางวัฒนธรรม เมื่อสวมฮิญาบขึ้นปกนิตยสาร โว้ก  ฉบับอังกฤษ และ สปอร์ตอิลลัสเตรเทด ฉบับชุดว่ายน้ำ ปี 2019  เธอเป็นชาวโซมาเลียอพยพที่เกิดในเคนยา ย้ายมาสหรัฐฯ และเป็นผู้เข้าประกวดคนแรกในกองประกวดนางงามมินนิโซตาที่สวมฮิญาบและบูร์กินี

ความงามเป็นเรื่องของวัฒนธรรม สิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งชื่นชมอาจเป็นสิ่งที่คนอีกกลุ่มเฉยเมยหรือกระทั่งรังเกียจเดียดฉันท์  แต่ก็เป็นสากลด้วย  มีคนงามระดับสากลหรือกลุ่มคนผู้เป็นตัวแทนของมาตรฐานความงามนั่นเอง

ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 นิยามของความงามที่ใช้กับผู้หญิงเริ่มคลี่คลายไปเพราะการปรากฏตัวของเคต มอส ผู้มีรูปร่างผอมบางและมีเสน่ห์แบบเด็กกะโปโล  ความสูง 170 เซนติเมตรของเธอถือว่าเตี้ยไปสำหรับการเดินแบบบนเวทีแฟชั่น  วัยรุ่นสาวชาวอังกฤษคนนี้ไม่ได้สวยสง่าเป็นพิเศษ และไม่มีมาดนางพญาแบบนางแบบหลายๆคน  บทบาทโดดเด่นของมอสในโฆษณาของแคลวิน ไคลน์เป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญที่แตกต่างไปจากเหล่านางแบบขายาวระหงที่นิยมกันมาโดยตลอด

มอสคือคนที่ทำให้ระบบความงามปั่นป่วน  กระนั้น เธอก็ยังอยู่ดีในพื้นที่ปลอดภัยของอุตสาหกรรมที่ยังคงนิยามความงามด้วยแนวคิดผิวขาวแบบยุโรป ไม่ต่างจากเหล่านางแบบวัยรุ่นหัวขบถผู้สั่นสะเทือนโลกแฟชั่นในทศวรรษ 1960 อย่างทวิกกี สาวน้อยแขนขาเก้งก้างผอมแบนแบบเด็กชายวัย 12 ขวบ

แม้แต่นางแบบผิวสียุคแรกๆ ที่ก้าวข้ามอุปสรรคจนได้ดิบได้ดีก็ไม่ได้คุกคามหรือท้าทายขนบความงามแบบเดิมๆ อย่างรุนแรง สาวๆ อย่างเบเวอร์ลี จอห์นสัน นางแบบอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันคนแรกที่ขึ้นปกนิตยสาร โว้ก (Vogue)  ในสหรัฐฯ  อิมาน นางแบบเชื้อสายโซมาเลีย นาโอมิ แคมป์เบลล์ และไทรา แบงก์ส พวกเธอมีใบหน้าเฉี่ยวคมและผมยาวสลวย ต่อให้สวมวิกหรือต่อผมซึ่งช่วยให้ผมดูดีแบบที่เห็นก็ตาม อิมานมีคอยาวระหงที่ทำให้บรรณาธิการแฟชั่นในตำนานอย่างไดแอนา วรีแลนด์ ต้องพิศวง  ส่วนแคมป์เบลล์ก็มีช่วงขาและสะโพกที่เย้ายวน  ขณะที่แบงก์สโด่งดังขึ้นมาจากสาวน้อยหน้าตาธรรดาผู้สวมบิกินีลายจุดบนปกนิตยสาร สปอร์ตอิลลัสเตรเทด (Sport Illustrated)

ความงาม
โจแอนี จอห์นสัน ซึ่งเริ่มอาชีพนางแบบเมื่ออายุ 60 โพสท่าถ่ายภาพในนิวยอร์กซิตี เธอปรากฏตัวบนรันเวย์และถ่ายโฆษณาภาพนิ่งให้แบรนด์ต่างๆ รวมถึงเฟนตี, ไอลีน ฟิชเชอร์, และทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ที่ผ่านมา แคมเปญโฆษณามักเป็นพื้นที่ของผู้แสดงแบบรุ่นเยาว์
ความงาม
อามี แมกคลอร์ ถักผมเปียให้ลูกสาวที่บ้านในนิวเจอร์ซีย์ ขณะที่ฝาแฝด อะเล็กซิส (ชุดชมพู) และเอวา (ชุดม่วง) ทำผมให้ตุ๊กตา อาชีพในธุรกิจความงามของฝาแฝดแมกคลอร์ เริ่มจากการเน้นผมธรรมชาติหลังจากพวกเธอโด่งดังทางยูทูบ ทั้งคู่มีผู้ติดตามในอินสตาแกรมเกือบสองล้านคน

นานหลายชั่วอายุคนมาแล้วที่ความงามต้องมาพร้อมรูปร่างผอมเพรียว แต่มีหน้าอกใหญ่และเอวคอดกิ่ว ขากรรไกรต้องเป็นสันชัดเจน โหนกแก้มสูง จมูกโด่ง ผมควรยาว หนา นุ่มสลวย และเป็นสีทองได้ก็ยิ่งดี ความสมมาตรเป็นสิ่งพึงประสงค์ ส่วนความอ่อนเยาว์นั้นรู้กันโดยไม่ต้องให้บอก

แต่เว็กคือปรากฏการณ์ใหม่ ความงามของเธอผิดแผกไปอย่างสิ้นเชิง

ผมหยิกขอดของเธอถูกตัดให้สั้นเกรียนติดหนังศีรษะ ผิวที่ดูไร้รูขุมขนของเธอดำเข้ม จมูกกว้าง ริมฝีปากอวบหนา ขายาวเพรียวเรียวชะลูดอย่างเหลือเชื่อ

สำหรับสายตาที่ถูกฝึกให้เข้าใจความงามผ่านเลนส์ของวัฒนธรรมตะวันตก เว็กคือความขัดหูขัดตาของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่คนผิวสีเองด้วยซ้ำ  หลายคนไม่คิดว่าเธอสวย กระทั่งผู้หญิงที่อาจส่องกระจกเห็นผิวสีเข้มเกือบเหมือนถ่านและผมหยิกขอดเกรียนดำแบบเดียวกันก็ยังยากจะยอมรับนางแบบปกแอล ฉบับนี้ได้

ในนิวยอร์ก ลอนดอน มิลาน และปารีสเมืองหลวงแห่งแฟชั่นตามขนบเดิมของโลก กฎแห่งความงามเปลี่ยนไปมากในช่วงสิบปีที่ผ่านมายิ่งกว่าที่เปลี่ยนในช่วงหนึ่งร้อยปีก่อน

ตัวเร่งให้เกิดความเข้าใจเรื่องความงามที่เปลี่ยนไป มาจากการเกิดขึ้นพร้อมกันของเทคโนโลยี เศรษฐกิจ และกลุ่มผู้บริโภครุ่นใหม่ที่มีความรู้ทางสุนทรียะอันประณีต

เทคโนโลยีหมายถึงโซเชียลมีเดียโดยทั่วไปและอินสตาแกรมโดยเฉพาะ  ปัจจัยพื้นฐานทางเศรษฐกิจคือการแข่งขันอันไม่เคยหยุดหย่อนเพื่อช่วงชิงส่วนแบ่งการตลาดของผลิตภัณฑ์สารพัดอย่าง ตั้งแต่เสื้อผ้าดีไซเนอร์ไปจนถึงลิปสติก

แต่เมื่อบรรดาผู้บริโภคที่มีกำลังซื้อจากหลากหลายชนชั้นเพิ่มมากขึ้น เครือข่ายค้าปลีกแผ่ขยายออกไป และภูมิทัศน์ของสื่อใหม่ได้บีบให้อุตสาหกรรมแฟชั่นต้องมีความความรับผิดชอบสูงขึ้นในแง่ของการนำเสนอความงาม แบรนด์เสื้อผ้าและเครื่องสำอางในปัจจุบันจึงใส่ใจตอบสนองความต้องการของผู้ซื้อสินค้าหรูที่ทวีจำนวนขึ้นในประเทศอย่างอินเดียและจีนด้วยการใช้นางแบบเอเชียมากขึ้น

ความงาม
แฮจิน หยุ่น ผ่าตัดเปลือกตาที่คลินิกความงามฮยุนไดในกรุงโซล กระบวนการนี้ทำให้ตาดูโตขึ้น เกาหลีใต้มีอัตราการทำศัลยกรรมความงามสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก หนึ่งในสามของผู้หญิงอายุ 19 ถึง 29 ปีทำศัลยกรรมพลาสติก

ไม่มีความเป็นกลางหรอก ไม่ว่าจะร่างกาย ใบหน้า หรือเรือนผม ล้วนเป็นเรื่องการเมืองทั้งสิ้น ความงามเป็นเรื่องของการเคารพและการเห็นคุณค่า เป็นสิทธิที่จะดำรงอยู่โดยไม่ต้องเปลี่ยนเนื้อแท้ที่เราเป็น

โซเชียลมีเดียขยายเสียงของชุมชนคนกลุ่มน้อยให้ดังขึ้น การเรียกร้องให้มีตัวแทนของพวกตนจึงไม่อาจถูกเพิกเฉยง่ายๆ และการเติบโตของสื่อดิจิทัลและบล็อกต่างๆ ก็หมายความว่า ทุกตลาดจะพูดจาภาษาความงามได้คล่องขึ้น เกิดผู้นำแฟชั่นกลุ่มใหม่ๆ อย่างอินฟลูเอนเซอร์อายุน้อย เป็นอิสระ และหมกมุ่นกับความเจิดจรัสของแฟชั่น อินฟลูเอนเซอร์ด้านแฟชั่นเหล่านี้จะไม่ยอมรับคำแก้ตัว  ไม่ก้มหัว และไม่สนคำขอร้องจากสปอนเซอร์ให้อดทน เพราะการเปลี่ยนแปลงนั้นสั่งได้จริง

บล็อกเกอร์หุ่นอวบบอกนักวิจารณ์ให้หยุดพูดเรื่องลดน้ำหนักและเลิกนำเสนอวิธีอำพรางเรือนร่างเสียที พวกเธอพอใจกับหุ่นของตัวเองอยู่แล้ว พวกเธอต้องการแฟชั่นที่เหมาะกับขนาดตัว  พวกเธอไม่ได้เรียกร้องให้คนชมว่าสวยเลย พวกเธอแค่ต้องการเข้าถึงสไตล์ เพราะเชื่อว่าตนเองคู่ควรต่างหาก เช่นนี้เองที่ความงามและคุณค่าในตัวเองจึงผูกกันอย่างแยกไม่ออก

การเดินทางของแบรนด์หรูๆไปสู่จีน ลาตินอเมริกา และแอฟริกาบีบให้ดีไซเนอร์ต้องขบคิดหาวิธีทำการตลาดกับลูกค้าเหล่านั้นให้ดีที่สุดไป พร้อมๆกับหลบหลีกกับระเบิดทางวัฒนธรรมด้วย พวกเขาต้องระมัดระวังเรื่องการปรับสีผิวให้สว่างขึ้นในบางส่วนของแอฟริกา วัฒนธรรมนิยมแต่งตัวเป็นเด็กสาวแบบโลลิตาในญี่ปุ่น การหมกมุ่นกับศัลยกรรมตาสองชั้นในประเทศแถบเอเชียตะวันออก

ความงาม
เทคโนโลยีมอบอำนาจในการนิยามความงามไว้ในมือของผู้คน โทรศัพท์มือถือเอื้อให้เรามีอำนาจควบคุมภาพลักษณ์ของตนมากขึ้น แถมยังมีแอปพลิเคชันที่มีฟิลเตอร์ต่างๆให้ใช้เพื่อความสนุก ความดูดี และความบันเทิง ในภาพนี้ สมาชิกวงดนตรีเคป๊อปหญิง อะเลิร์ต ถ่ายเซลฟหลังเวที ก่อนเปิดตัวซิงเกิลใหม่ “We Got the Power”

ไม่มีความเป็นกลางหรอก ไม่ว่าจะร่างกาย ใบหน้า หรือเรือนผม ล้วนเป็นเรื่องการเมืองทั้งสิ้น ความงามเป็นเรื่องของการเคารพและการเห็นคุณค่า เป็นสิทธิที่จะดำรงอยู่โดยไม่ต้องเปลี่ยนเนื้อแท้ที่เราเป็น  สำหรับหญิงผิวสี การที่คนยอมรับผมธรรมชาติของเธอว่าสวยนั้น มีความหมายว่าผมที่หยิกขอดหาใช่ตัวบ่งชี้ว่าเธอไม่เป็นมืออาชีพ สำหรับหญิงร่างใหญ่ การยอมให้ชั้นไขมันหน้าท้องรวมอยู่ในบทสนทนาแห่งความงามหมายความว่า เธอจะไม่ถูกคนแปลกหน้าติฉินที่กินขนมหวานในที่สาธารณะ

เมื่อริ้วรอยของหญิงสูงวัยถูกมองว่าสวย นั่นหมายความว่ามีคนเห็นเธอจริงๆ เธอไม่ได้ถูกมองข้ามในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่มีเสน่ห์เย้ายวน ตลก และฉลาด

ความงามยุคใหม่ไม่ได้ขอให้เราเดินมาที่โต๊ะโดยไม่มีความคิดเห็น เพียงแค่ขอให้เราเดินมาโดยคิดว่าทุกคนที่นั่งอยู่มีสิทธิที่จะอยู่ตรงนั้นเท่านั้น

เรื่อง  รอบิน กีวาน

ภาพถ่าย ฮันนาห์ เรเยส โมราเลส

*** อ่านสารคดีฉบับเต็มได้ในนิตยสาร เนชั่นแนล จี่โอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย เดือนกุมภาพันธ์ 2563


สารคดีแนะนำ

โยคะ : ค้นพบความสงบในโลกอันวุ่นวาย

เรื่องแนะนำ

รู้จักกับเครื่องเทศที่มีราคาแพงที่สุดในโลก

คุณผู้อ่านรู้หรือไม่ว่าเครื่องเทศชนิดใดมีราคาแพงที่สุดในโลก สิ่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะวัตถุดิบชั้นสูงที่ช่วยแต่งกลิ่นและรสชาติของอาหารอย่างยอดเยี่ยม นั่นคือ “หญ้าฝรั่น” เครื่องเทศราคาแพงที่นิยมปลูกกันมากในภูมิภาคทางตอนเหนือของอิหร่าน หญ้าฝรั่นถูกผลิตขึ้นจากเกสรของดอกหญ้าฝรั่น พืชชนิดนี้เป็นพืชล้มลุกที่ไม่ต้องการน้ำมากนัก จึงเหมาะอย่างยิ่งที่จะเติบโตในสภาพอากาศแบบอิหร่าน และหญ้าฝรั่นจากอิหร่านเองถือได้ว่าเป็นหญ้าฝรั่นที่มีคุณภาพดีที่สุดในโลก รวมถึง 90% ของเครื่องเทศหญ้าฝรั่นที่ผลิตขึ้นบนโลกนั้นล้วนมาจากอิหร่าน ความรู้ในการเพาะปลูกหญ้าฝรั่นถูกส่งต่อรุ่นสู่รุ่นมาอย่างยาวนาน นอกเหนือจากการทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบในอาหารแล้วหญ้าฝรั่นยังทีคุณสมบัติเป็นยาที่ช่วยรักษาโรคหัวใจ โรคหลอดเลือด และป้องกันมะเร็งอีกด้วย   อ่านเพิ่มเติม : อยู่กับคนตายเป็นปี ไม่ใช่เรื่องแปลกที่อินโดนีเซีย, ล่าน้ำผึ้งหิมาลัยไปพร้อมกัน! ด้วยวิดีโอแบบ 360 องศา

พบภาพเขียนสีโบราณรูปล่าวาฬบนผนังถ้ำในชิลี

พบ”ภาพเขียนสีโบราณ”รูปล่าวาฬบนผนังถ้ำในชิลี เมื่อรวม”ภาพเขียนสีโบราณ”กับเครื่องใช้ไม้สอยเก่าแก่อย่างฉมวกที่ทำขึ้นหยาบๆ กับแพเรื่องราวยุคโบราณก็ปรากฏ พรานโบราณแทงวาฬด้วยฉมวกที่ทำหยาบๆ จากแพไม้ อาจเป็นการฆ่าที่น่ายินดีสำหรับนักล่า-เก็บของป่าซึ่งอาศัยอยู่ในเขตแห้งแล้งที่สุดอย่างทะเลทรายอะตาคามาของชิลี เมื่อ 1,500 ปีก่อน ชั่วขณะเช่นนั้นถูกหยุดไว้กับกาลเวลาโดยฝีมือศิลปินโบราณตั้งแต่ 1,500 ปีที่ผ่านมา  ภาพวาดสีแดงสดใสบนผนังหิน วาดด้วยสีไอเอิร์นออกไซด์ ทำให้เราได้เห็นภาพการล่าดั้งเดิมอยู่  นักโบราณคดีกล่าวว่ามีทั้งภาพวาฬ ปลากระโทงดาบ สิงโตทะเล และฉลาม จากการศึกษาชิ้นใหม่ที่ตีพิมพ์ใน Antiquity พูดถึงความสำคัญของการล่าทางทะเลสำหรับนักล่า-เก็บของป่าในยุคนี้ และเรื่องน่าตื่นเต้นที่ภาพเหล่านี้เล่าเอาไว้ นักโบราณคดีต้นศตวรรษที่ 20 พบภาพเขียนผนังถ้ำชุดนี้พบครั้งแรกในเขตดังกล่าวของชิลี ที่หุบเขาเอลเมดาโน ซึ่งกั้นอยู่ระหว่างมหาสมุทรกับทะเลทราย จะมีก็แต่ชาวปาโปโซซึ่งเป็นคนท้องถิ่นเท่านั้นที่รู้ว่ามีภาพพวกนี้บนผนังถ้ำมานานนับพันปี งานวิจัยชิ้นใหม่มุ่งศึกษาศิลปะผนังถ้ำที่พบห่างออกไปทางตอนเหนือหลายกิโลเมตรที่พื้นที่ชื่อ Izcuna แต่เมื่อหากเอ่ยถึงช่วงเวลาของภาพวาด ก็มักจะเรียกกันว่า “ศิลปะเอลเมดาโน” ในหุบเขา Izcuna ภาพวาดจำนวน 328 ภาพถูกพบบนก้อนหินที่แตกต่างกัน 24 แท่ง  หลายชิ้นถูกไอน้ำที่เมฆแคมาคาคาส ซึ่งก่อตัวเหนือชายฝั่งชิลีและเคลื่อนเข้าสู่แผ่นดิน แต่ก็ไม่หนักหนาเกินกว่าจะระบุยุคสมัยของภาพได้ ศิลปะที่พบได้ทั่วไปคือภาพซิลลูเอตของปลาขนาดใหญ่ นอกนั้นเป็นภาพการล่าด้วยแพและฉมวก  มีภาพสัตว์บกอยู่บ้าง แต่การค้นพบภาพชีวิตในมหาสมุทรบนผนังถ้ำถือว่าเป็นของหายาก นักวิจัยชื่อเบนฆามิน บาลเยสเตอร์ สังเกตว่าปลาหรือวาฬมักถูกวาดเป็นภาพขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับนักล่าและแพของพวกเขา ทำให้เหยื่อดูเป็นศัตรูที่น่ากลัว  “โดยรวมแล้ว การล่าเป็นตัวแทนของปฏิบ้ติการระดับบุคคลที่ชำนาญและต้องฉายเดี่ยวได้แค่สองสามคนที่ถูกคัดมาแล้ว” มากกว่าความเป็นศิลปะ […]

เบื้องหลังการตามหาหญิงสาวชาวอัฟกานิสถาน เจ้าของดวงตาอันเปี่ยมมนตร์สะกด

แคร์รี รีแกน ผู้ช่วยผู้กำกับรายการ Explorer ของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก เป็นหัวหน้าคณะนำทีมค้นหาเด็กสาวอัฟกันในตำนาน ตอนที่สตีฟ แมกเคอร์รี ถ่ายภาพเด็กสาวผู้นี้เมื่อปี 1984  เป็นช่วงเวลาเพียงสั้นๆ จากนั้นเรื่องราวและความเป็นไปของเธอก็กลายเป็นปริศนาลี้ลับยาวนาน สตีฟ แมกเคอร์รี เล่าว่า ตอนนั้นเขาไปเยือนค่ายผู้ลี้ภัยชาวอัฟกานิสถานแห่งหนึ่งนอกเมืองเปชาวาร์ในปากีสถาน “ผมบังเอิญเดินผ่านโรงเรียนแห่งหนึ่ง  ตรงมุมห้อง ผมสะดุดตากับเด็กหญิงคนหนึ่ง  แววตาของเธอช่างทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ผมน่าจะถ่ายภาพเธอไว้ไม่เกิน 5-10 ภาพ หลังจากภาพของเธอได้รับการคัดเลือกให้เป็นปกนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับเดือนมิถุนายน 1985 ผมได้รับการสอบถามจากผู้อ่านหลายพันคนประมาณว่า เราจะช่วยเหลือเธอได้อย่างไรบ้าง เธอเป็นใครกันนะ” “หลังเหตุโศกนาฏกรรม 9/11 อัฟกานิสถานกลับมาเป็นข่าวดังอีกครั้ง  นั่นนำไปสู่ความสนใจในตัวเด็กหญิงอัฟกันคนนั้นอีกครั้ง หลายคนสงสัยว่า เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง เธอไปอยู่ที่ไหน และเราจะช่วยเธอได้อย่างไร ตอนนั้นเองที่เราคิดว่า น่าจะคุ้มค่าถ้าจะลองตามหาตัวเธอ ทั้งๆที่คิดในใจว่า คงต้องอาศัยปาฏิหาริย์” “เราไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเธอ ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนเผ่าไหน ไม่รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน” แคร์รียอมรับว่า “เราไม่คิดว่าจะพบตัวเธอ เวลาล่วงเลยมา 17 ปีแล้ว และผู้คนก็หายสาบสูญจนเป็นเรื่องปกติในอัฟกานิสถาน โอกาสที่จะเจอตัวเธอยากแสนยาก เรามีเพียงภาพถ่ายของเธอเท่านั้น” […]

แรงงานเก็บใบชาอินเดียเหล่านี้กำลังเผชิญความยากจนและอันตรายจากสัตว์ป่า

แรงงานหญิงในไร่ใบ ชาอินเดีย ที่ทำงานตรากตรำในรัฐเบงกอลเบงกอลตะวันตก ต้องตื่นตัวกับภยันตรายอันหลากหลายจากสัตว์ป่า ทั้งเสือดาว ช้าง และงูเห่า เราเดินไปยังไร่ชาลุกซัน รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ราวกับเดินเข้าไปในสวนกวาง พุ่มใบชาแผ่กิ่งก้านราวกับได้รับการตัดแต่งเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร พืชซึ่งมีความทนทานนี้ถูกปลูกขึ้นตามแนวดูเป็นระเบียบเรียบร้อย เรียกว่า เมลัส (Melas) คือการปลูกต้นไม้ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่กระจายตัว อินเดียคือผู้ผลิตชารายใหญ่เป็นอันดับสองของโลกรองจากจีน โดยมีชาขึ้นชื่อคือชาอัสสัม (Assam Tea) และชาดาร์จีลิ่ง (Darjeeling Tea) แรงงานเก็บใบชานับพันคนทำงานตรากตรำในพื้นที่ปลูกชาอันห่างไกล หลายคนเป็นหญิงชาวอทิวาสี (Adivasi) ชนพื้นเมืองซึ่งเป็นลูกหลานของแรงงานที่ย้ายเข้ามาที่ภูมิภาคนี้จากภูมิภาคอื่นๆ ในอินเดียมากกว่าร้อยปีที่แล้ว โดยชาวอาณานิคมอังกฤษ เจ้าของไร่ชามัก เลือกจ้างผู้หญิงเพราะความน่าเชื่อถือ และสามารถใช้ “ความรู้สึก” ในการเก็บใบชาได้ดี ผู้หญิงเหล่านี้เดินลุยพุ่มใบชาที่มีความสูงเท่าเอว สวมผ้าคาดและถุงมือเพื่อป้องกันกิ่งก้านแข็งอันแหลมคม พวกเขาอยู่อาศัยเป็นครอบครัวในกระท่อมที่ไม่มีน้ำประปา โรงพยาบาลคุณภาพปานกลางที่ใกล้ที่สุด อยู่ห่างออกไปราว 4 ชั่วโมง โดยการโดยสารรถประจำทาง พวกเธอได้รับค่าจ้างในอัตราค่าแรงขั้นต่ำ (ราว 2.44 ดอลลาร์สหรัฐ หรือ 75 บาท) ต่อวัน “เราได้ค่าจ้างที่ต่ำ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ” ลลิตา […]