หลอดพลาสติก : มองหาทางเลือกเพื่อเห็นแก่โลก - National Geographic Thailand

หลอดพลาสติก : มองหาทางเลือกเพื่อเห็นแก่โลก

หลอดพลาสติก : มองหาทางเลือกเพื่อเห็นแก่โลก

หลอดพลาสติก ใช้แล้วทิ้งหลายร้อยล้านหลอดถูกใช้ในแต่วัน  หลอดจำนวนมากกลายเป็นขยะ บางส่วนไหลไปตามทางน้ำ เป็นอันตรายต่อสัตว์ทะเล และแตกตัวกลายเป็นไมโครพลาสติกซึ่งพบได้ทั่วโลก  หลายประเทศผ่านกฎหมายห้ามใช้ หลอดพลาสติก ในฐานะแนวทางหนึ่งเพื่อเริ่มแก้ปัญหาขยะพลาสติกของโลกอย่างจริงจัง  ปัญหามีอยู่ว่าหลอดที่ไม่ได้ทำจากพลาสติกสามารถใช้แทน หลอดพลาสติก ได้ดีพอหรือไม่

หลอดพลาสติก
ภาพถ่าย : ANTHONY WALLACE, AFP, GETTY

วัสดุแบบไหนมีข้อดีข้อเสียอย่างไร

โลหะ : ทำจากสแตนเลส อะลูมิเนียม หรือกระทั่งไททาเนียม  หลอดโลหะกลายเป็นทางเลือกยอดฮิต  แต่ก็ทำให้เกิดเสียงวิจารณ์ถึงรสชาติของโลหะ นำความร้อนจากเครื่องดื่มร้อน และเสียงดังเมื่อกระทบฟัน แต่ก็ทนต่อการพกพาและใช้ซ้ำได้

กระดาษ : หลอดกระดาษมีมาตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 มักดูดซับของเหลวเมื่อใช้ไปนานๆ จนเหี่ยวเละ และทิ้งรสของเส้นใยไว้ในเครื่องดื่ม  เป็นทางเลือกยอดนิยมในที่ที่ห้ามใช้หลอดพลาสติก (หลอดกระดาษทำเองก็ได้ง่ายจัง)

หลอดพลาสติก
หลอดกระดาษที่สามารถทำเองได้ง่ายๆ

ซิลิโคน : เป็นวัสดุที่ให้ทางเลือกแบบอ่อนนุ่มแทนหลอดใช้ซ้ำแบบโลหะ  บริษัทแห่งหนึ่งพัฒนาหลอดซิลิโคนที่มีของแถมเพื่อสิ่งแวดล้อม นั่นคือเมื่อหลอดถูกเผาไหม้แล้ว จะกลายเป็นเถ้าที่ย่อยสลายได้

แก้ว: ถึงหลอดแก้วจะแตกได้ง่ายกว่าและพกพายากกว่าหลอดใช้ซ้ำที่ทำจากวัสดุอื่นๆ แต่ก็ล้างง่ายและใช้ซ้ำได้ดีกว่าหลอดทดแทนอื่นๆ  ผู้ผลิตหลอดหลายรายยังเพิ่มความเก๋ให้หลอดด้วยการเติมสีสัน รวมทั้งมีแบบที่ทำจากการเป่าแก้วและตกแต่งให้สวยงาม

พลาสติกแข็ง: หลอดใช้ซ้ำที่ทำจากพลาสติกแข็งพกพาได้ ทำความสะอาดง่าย และทนทานตามสมควร  ลองคิดถึงกระติกน้ำพลาสติกใช้ซ้ำที่มีขนาดเล็กเท่าหลอดดู

หลอดพลาสติก
ภาพถ่าย : รีเบกกา เฮล

ไม้ไผ่ : วัสดุที่ทำจากธรรมชาติชนิดนี้ผลิตขึ้นอย่างยั่งยืนและเป็นทางเลือกจากพืชในการนำมาทำเป็นหลอด  หลอดไผ่ใช้ซ้ำได้ แต่ยากต่อการทำความสะอาดและอาจดูดซับรสเอาไว้   แต่เมื่อถึงเวลาทิ้ง ก็ทำได้ง่าย

หลอดงอได้ : เมื่อหลอดงอได้ถูกผลิตขึ้นครั้งแรกในกลางศตวรรษที่ 20 ก็เป็นที่นิยมในวงการสุขภาพ โดยช่วยให้ผู้ป่วยดื่มน้ำได้โดยไม่ต้องลุกขึ้นนั่ง  หลอดพลาสติกงอได้กลายเป็นของใช้ที่ปลอดภัยและราคาถูก แต่การค้นหาทางเลือกอื่นๆ ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมยังคงดำเนินต่อไป

เรื่องโดย  ซาราห์ กิบเบนส์


อ่านเพิ่มเติม

มาตรการงดใช้พลาสติกทั่วเอเชียกับก้าวแรกในประเทศไทย

 

 

เรื่องแนะนำ

แนวทางการจัดการขยะชายหาดแบบเกาะบาหลี

นักท่องเที่ยวขี่ม้าผ่านชายหาด Kedonganan ที่ เกาะบาลี ในวันที่ 27 มกราคม 2019 ทุกปีในช่วงหน้าฝน นับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม จะมีขยะหลายตันเกยขึ้นฝั่ง ทำให้ฤดูนี้มีอีกหนึ่งชื่อเล่นว่า ฤดูขยะ ทั้งมาตรการห้ามใช้พลาสติกแบบครั้งเดียวทิ้ง และสร้างการตระหนักรู้ให้กับผู้คน นี่คือสิ่งที่ เกาะบาหลี พยายามทำเพื่อรักษาชื่อเสียงของชายหาดอันเก่าแก่และปกป้องอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของเกาะเอาไว้ แม้ เกาะบาหลี จะได้รับการขนานนามว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลที่มีความสวยงามมาอย่างยาวนาน แต่ในขณะนี้ บาหลีกำลังเผชิญปัญหาขยะพลาสติกที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งมีสาเหตุมาจากการขาดแคลนโครงสร้างพื้นฐานในการจัดการขยะ พฤติกรรมการใช้ขวดและถุงพลาสติกในระหว่างการท่องเที่ยวที่ฝังรากลึก และขาดความตระหนักรู้ในวงจรขยะพลาสติกเริ่มตั้งแต่ช่วงเวลาก่อนการทิ้ง การลงสู่ทะเล และได้รับการเก็บขึ้นมาในฐานะขยะชายหาดอีกครั้ง ในปี 2015 งานวิจัยจากนิตยสาร Science เรื่อง 20 อันดับประเทศที่มีการจัดการขยะย่ำแย่ระบุว่า อินโดนีเซียอยู่อันดับที่ 2 (อันดับที่ 1 คือจีน) ซึ่งทางรัฐบาลอินโดนีเซียได้ยอมรับเช่นกันว่า ขยะพลาสติกโดยส่วนใหญ่ไม่ได้รับการจัดการที่ดีพอ หมู่เกาะบาหลีจึงมีความพยายามในการจัดการปัญหาเรื่องปัญหาพลาสติก ซึ่งเริ่มปรากฏผลลัพธ์ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ โดยในปลายปี 2018 วายัน คอสเตอร์ ผู้ว่าราชการของเกาะบาหลีประกาศห้ามการใช้ถุงพลาสติก, พลาสติกประเภทโพลีสไตรีน (Polystyrene) และหลอดพลาสติกบนเกาะ และรัฐบาลอินโดนีเซียก็ให้คำมั่นว่า จะลดขยะพลาสติกในทะเลให้ได้ร้อยละ 70 […]

ธนาคารปู กับความยั่งยืนทางอาหาร

เธอก่อตั้ง ธนาคารปู ขึ้นมา เพราะเธอเห็นว่าทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งกำลังเสื่อมโทรม เสียงเรือดังอื้ออึงไปทั่วลำคลองส่งคลื่นน้ำกระทบฝั่งดังโครมครามมาจากใต้ถุนบ้าน บ้านเรือนแต่ละหลังสร้างขึ้นมาง่ายๆ บ้างจากไม้ บ้างจากปูนรูปทรงทันสมัย ฉันอยู่ที่บ้านหัวถนน ตำบลท่ายาง อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร ที่นี่ ชาวประมงรวมตัวกันตั้ง ธนาคารปู หรือชมรมอนุรักษ์พันธุ์ปูปากน้ำชุมพร เพื่อรักษาและอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเลอันมีค่าของพวกเขาให้มีความยั่งยืน ถังพลาสติกตั้งเรียงรายอยู่บนนชานไม้ นับได้เกือบห้าสิบใบ แต่ละใบมีแม่ปูที่กำลังรอวางไข่ และบางถังก็เป็นกลุ่มพวงไข่หมึกที่รอฟักเป็นตัว สมาชิกในบ้านต้อนรับเราและเชิญให้เราไปนั่งบริเวณริมน้ำ น้องอุ้ม แกนนำชมรมอนุรักษ์พันธุ์ปู ปากน้ำชุมพร และสมาชิกในบ้าน ใช้พื้นที่บ้านของตัวเองในการเป็นแหล่งอนุบาลปูไข่ที่ติดมากับลอบวางปูของชาวประมง “เมื่อก่อนเราไม่เคยทำแบบนี้หรอกค่ะ เราทั้งจับกิน และเอาไปขายทั้งหมด ทั้งปูไข่ ปูเล็ก เราจับหมด” เธอเล่าด้วยน้ำเสียงทองแดงอย่างน่ารัก “จนมาถึงช่วงสองปีก่อน เราจับปูไม่ได้เลย หรือได้น้อยมาก” น้องอุ้มเล่าถึงสถานการณ์ที่เธอและชาวประมงในละแวกนี้พบเจอ ครอบครัวของเธอและชาวบ้านตระหนักดีว่า ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอันเป็นปากท้องของพวกเขากำลังเสื่อมโทรม เธอจึงเสนอเรื่องนี้กับที่บ้านว่าต้องการทำธนาคารปู เพื่อเป็นแหล่งอนุบาลปูไข่และปูขนาดเล็ก ก่อนจะนำแม่ปูและไข่ปูกลับไปปล่อยคืนสู่ทะเล พ่อของเธอถามความสมัครใจของเพื่อร่วมอาชีพในละแวกนั้น หลายคนเห็นพ้องต้องกันว่า เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ก่อนจะไม่มีอาหารเหลือให้เรามีกิน “ทางครอบครัวเราเป็นคนออกค่าใช้จ่ายในการดูแลปูทั้งหมด” เธอเล่าและเสริมว่า “สมาชิกในชมรมให้แม่ปูที่มาฝากเราไว้เป็นค่าตอบแทน” ฉันเห็นกระบวนการใส่ใจของเธอในการเรียนรู้ ดูแล และจัดการกับปูเหล่านี้ ฉันรู้สึกประหลาดใจในเยาวชนหญิงผู้ไม่ได้ศึกษามาทางวิทยาศาสตร์ และอายุเพียงยี่สิบต้นๆ […]

Thailand Corporate Sustainability Symposium: แลกเปลี่ยนและเรียนรู้เรื่องความยั่งยืนจากผู้นำ

แนวคิด "การพัฒนาเพื่อความยั่งยืน" เป็นแนวคิดที่หลายองค์กรให้ความสนใจมากขึ้น แม้ว่าไอเดียเรื่องความยั่งยืนจะเกิดขึ้นมานานแล้ว

เขตรักษาพันธุ์ปลาในแม่น้ำช่วยฟื้นฟูปลาขนาดใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ชาวประมงจำนวนมากพึ่งพาปลาจำนวนมหาศาลในระบบลำน้ำโขงมายาวนาน รวมทั้งชาวบ้านจากหมู่บ้าน Chnok Tru บนทะเลสาบโตนเลสาบ และในปัจจุบัน มีความพยายามหลายประการเพื่ออนุรักษ์สัตว์น้ำไว้สำหรับอนาคต ภาพถ่ายโดย DAVID GUTTENFELDER, AP/NAT GEO IMAGE COLLECTION เครือข่ายเขตอนุรักษ์กำลังช่วยให้ปลาบึกและ ปลา ชนิดอื่นๆ ในแม่น้ำโขงรอดจากการทำประมงเข้มข้น และภัยคุกคามทางสิ่งแวดล้อมอื่นๆ แม้แม่น้ำเงาอยู่ใกล้กับชายแดนพม่า ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง มันกลับเป็นสถานที่หลบภัยอันสงบสุขสำหรับ ปลา กว่า 50 สายพันธุ์ โดยในปัจจุบัน พื้นที่แห่งนี้มีแหล่งสงวนพันธุ์ปลาของเอกชนกว่า 52 แห่ง เมื่อ 5 ปีก่อน อารอน โคนิง (Aaron Koning) นักนิเวศวิทยาทางน้ำจากศูนย์แอตคินสันเพื่ออนาคตที่ยั่งยืนแห่งมหาวิทยาลัยคอร์เนล (Cornell University’s Atkinson Center for a Sustainable Future) ได้เริ่มวิจัยว่าเขตรักษาพันธุ์ซึ่งครอบคลุมพื้นที่เพียงส่วนน้อยของแม่น้ำเหล่านี้ส่งผลอย่างไรต่อปลา เขาค้นพบว่า ที่จริงแล้ว ปลาทุกชนิดรู้เป็นอย่างดีว่าจะพึ่งพาเขตอนุรักษ์เหล่านี้ได้อย่างไร ซึ่งอาจทำให้พวกมันเพิ่มจำนวนขึ้นมาก จากผลการสำรวจเขตอนุรักษ์ราว 24 แห่งในแม่น้ำเงาระบุว่า ความหนาแน่นโดยเฉลี่ยของประชากรปลาภายในเขตอนุรักษ์เหล่านี้สูงกว่านอกเขตหลายเท่าตัว […]