สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว - National Geographic Thailand

สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว

สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว

จินตนาการถึง “หางยาว” คุณผู้อ่านจะนึกถึงอะไรเป็นอันดับแรก บางคนอาจตอบว่าเรือ แต่หางยาวในบทความนี้แตกต่างออกไป เพราะเรากำลังพูดถึงสัตว์ที่มีหางยาวเมื่อเทียบกับขนาดตัว

คำถามนี้ถูกส่งเข้ามายัง Weird Animal Question ของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ต้องขอขอบคุณ Kasi Lucaz ผู้ถามที่เปิดโลกใบใหม่ให้เราได้รู้จักกับสัตว์เหล่านี้กัน

 

กิ้งก่าที่มีหางยาวมาก

ในโลกของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ยีราฟ อาจดูเหมือนสัตว์ที่มีหางยาวที่สุด จากความยาวตัวของมันที่สูงถึง 2.4 เมตร และมีหางยาวมากกว่า 78 เซนติเมตร ทว่าหากจะวันกันจริงๆ แล้วจำเป็นต้องเทียบกับขนาดความยาวลำตัว

ในโลกของสัตว์เลื้อยคลาน ตำแหน่งนี้ตกเป็นของ กิ้งก่าน้อยหางยาว (Asian grass lizard) รายงานจาก Don Moore ผู้อำนวยการสวนสัตว์โอเรกอน ในเมืองพอร์ทแลนด์ เจ้ากิ้งก่าตัวจิ๋วนี้มีความยาวของหางมากถึง 25 เซนติเมตร หรือคิดเป็น 3 เท่าของความยาวลำตัวมัน

ปกติแล้ว หางของสัตว์ถูกวิวัฒนาการขึ้นเพื่อช่วยให้ร่างกายทรงตัวได้ดี รวมไปถึงช่วยในการว่ายน้ำด้วยเช่นกัน แต่สำหรับบรรดากิ้งก่าแล้วหางยาวๆ ของมันยังช่วยให้พวกมันรอดชีวิตจากนักล่าอีกด้วย เมื่อถูกคุกคามมันจะสลัดหางออก แล้วหนีเอาชีวิตรอดไป

 

หางสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

สัตว์ฟันแทะที่มีชื่อเรียกว่า หนูเจอร์บัว (Jerboa) ซึ่งมีถิ่นอาศัยในทวีปอเมริกาเหนือ และเอเชีย คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีหางยาวที่สุด

ปัจจุบันหนูเจอร์บัวเหล่านี้ที่พบได้ในมองโกเลีย และทางตอนเหนือของจีนกำลังอยู่ในสถานะเสี่ยงสูญพันธุ์
ภาพถ่ายโดย Roland Seitre

เอกลักษณ์ของหนูเจอร์บัวคือหูยาวๆ ของมันที่มีขนาดมากกว่า 8.9 เซนติเมตร ในขณะที่หางของมันนั้นยาวกว่าเป็นสองเท่า ด้วยความยาวมากถึง 16 เซนติเมตร หางยาวๆ นี้ช่วยให้พวกมันสามารถทรงตัวได้ขณะกระโดดไปมา

อีกหนึ่งสายพันธุ์ผู้เข้าชิงโดดเด่นคือ ลิงแมงมุม (Spider monkeys) ซึ่ง Moore กล่าวว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่มีหางยาวเป็น 1.9 เท่าของความยาวลำตัว

กระรอกแวมไพร์ (Vampire squirrel) คืออีกหนึ่งสายพันธุ์ที่น่าสนใจ แม้พวกมันไม่ได้มีหางยาวที่สุด แต่หางของพวกมันฟูฟ่องอลังการอย่างมาก เรียกได้ว่าเมื่อมันพองหางขึ้นแล้ว หางของมันจะใหญ่กว่าตัวมันเอาเสียอีก โดยกลยุทธ์ดังกล่าวนี้มีขึ้นเพื่อสร้างความงงงวยให้แก่ศัตรู ก่อนที่มันจะฉวยโอกาสหลบหนีไป

หนึ่งในเจ็ดสายพันธุ์ของลิงแมงมุมถูกพบในภูมิภาคละตินอเมริกา ซึ่งพวกมันใช้หางในการดำรงชีวิตได้อย่างยอดเยี่ยม
ภาพถ่ายโดย Arco Images GMBH

 

ในโลกใต้น้ำ

มาดูที่มหาสมุทรกันบ้าง Jackie Cooper นักดูแลสัตว์น้ำจากอควาเรียมแห่งชาติ ในบัลติมอร์ เสนอกระเบนจุดขาว (Whiptail ray) เป็นผู้เข้าชิง เพราะเจ้าปลากระดูกอ่อนสายพันธุ์นี้มีหางยาวเป็นสามเท่าของความยาวลำตัวเลยทีเดียว ในขณะที่ ฉลามหางยาว (Thresher shark) เองก็น่าสนใจ ด้วยครีบหางด้านบนที่ยาวเป็นเอกลักษณ์ และมันยังใช้หางยาวๆ นี้ตวัดใส่ปลาอื่นๆ ให้มึนงง ก่อนที่จะกินเป็นอาหารอีกด้วย

ฉลามหางยาวในน่านน้ำของอียิปต์
ภาพถ่ายโดย Norbert Probst

 

ไก่งามเพราะขน

หางของสัตว์ปีกแตกต่างออกไป เพราะมันประกอบด้วยเส้นขนล้วนๆ ไม่ใช่กล้ามเนื้อและกระดูกดังเช่นหางของกิ้งก่า หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

นกริบบอนเทล แอสทราเปียใช้หางสวยๆ ของมันดึงดูดตัวเมียให้เข้ามาผสมพันธุ์ด้วย
ภาพถ่ายโดย Jason Gallier

แน่นอนว่ามีนกสายพันธุ์หนึ่งที่งดงามจนไม่อาจถูกมองข้ามได้ มันคือนกริบบอนเทล แอสทราเปีย (ribbon-tailed astrapia) ที่มีถิ่นอาศัยบนเกาะนิวกินี หางของพวกมันยาวถึง 0.9 เมตร หรือคิดเป็นเกือบสี่เท่าของความยาวลำตัว และเช่นเดียวกับนกสายพันธุ์อื่นๆ หางสวยๆ เหล่านี้เป็นของนกตัวผู้ ที่วิวัฒนาการขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของนกตัวเมีย

ก็แหม ใครกันจะไม่อยากแต่งตัวสวยๆ ไปพบคนรักบ้างล่ะ? ว่าไหม

เรื่อง Liz Langley

 

อ่านเพิ่มเติม

สัตว์เหล่านี้มีดวงตาโต๊โต!

เรื่องแนะนำ

เดินขบวนไปสู่การสูญพันธุ์

เพนกวินจักรพรรดิ กำลังเผชิญกับความท้าทายระดับเผ่าพันธุ์ ตอนแรก จุดสีดำของ เพนกวินจักรพรรดิ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นอยู่ไกลๆ  แล้วจุดอื่นๆ ก็เข้ามาสมทบกันมากขึ้น จนกลายเป็นขบวนแถวคดเคี้ยวข้ามภูมิทัศน์น้ำแข็งสีขาวโพลนที่เพิ่งก่อตัวขึ้น “แล้วจู่ๆ คุณก็ได้ยินเสียงร้องเสียงแรกๆ” ช่างภาพสเตฟาน คริสต์มันน์ เล่า  นั่นคือตอนที่เขาฉุกคิดขึ้นได้ “ว้าว! พวกนกกลับมากันแล้ว” เวลานั้นเป็นช่วงปลายเดือนมีนาคมที่อ่าวอาตกา ในภูมิภาคควีนมอดแลนด์ของแอนตาร์กติกา ห่างจากปลายด้านใต้สุดของทวีปแอฟริกาไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 4,325 กิโลเมตร  คริสต์มันน์รอนก เพนกวินจักรพรรดิ กลับจากการหากินในทะเลมานานกว่าสองเดือน  พวกมันเป็นนกเพนกวินขนาดใหญ่ที่สุด สูงประมาณหนึ่งเมตรขณะยืน และหนักได้ถึง 41 กิโลกรัม สเตฟานวางแผนจะอยู่กับคอโลนีที่อ่าวอาตกาซึ่งมีนกเพนกวินประมาณ 10,000 ตัวตลอดฤดูหนาวเป็นครั้งที่สอง  เขาเคยมาที่นี่แล้วในช่วงฤดูหนาวเมื่อห้าปีก่อน และกลับมาอีกเพื่อบันทึกวัฏจักรการผสมพันธุ์ของนกเพนกวินจักรพรรดิให้ครบถ้วนสมบูรณ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่างภาพสัตว์ป่าน้อยคนนักเคยทำมาก่อน  ด้วยอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์อย่างน้อย 45 องศาเซลเซียสกับพายุหิมะที่ส่งเสียงหวีดหวิว ส่งผลให้ทัศนวิสัยลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งเมตรฤดูหนาวในแอนตาร์กติกาจึงไม่เหมาะกับคนใจเสาะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเดือนกรกฎาคมและสิงหาคมที่อากาศหนาวเย็นที่สุด “พูดจริงๆ นะครับ อยู่ไปสักพักคุณก็ชินเอง” คริสต์มันน์บอกฉันเรียบๆ สิ่งที่นกเพนกวินจักรพรรดิไม่ชินง่ายๆ คือการที่น้ำแข็งทะเลอันเป็นฐานที่มั่นคงปลอดภัยสำหรับผสมพันธุ์และออกล่าสัตว์ในน่านน้ำรอบๆ กำลังหดตัวลงและเป็นไปได้ว่าอาจสูญสิ้นไป แม้จะเป็นนักว่ายน้ำชั้นยอด นกเพนกวินจักรพรรดิตัวเต็มวัยใน 54 คอโลนีรอบแอนตาร์กติกา คิดเป็นคู่ผสมพันธุ์ประมาณ 256,500 คู่ […]

โคอาลากินใบยูคาลิปตัสได้อย่างไร? โดยไม่ได้รับสารพิษ

ทีมนักวิจัยชั้นนำจากทั่วโลกร่วมกันวิเคราะห์ลำดับจีโนมของโคอาลา เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาสุขภาพ และอนุรักษ์ประชากรของพวกมันไว้

ปลาบึก : ราชินีแห่งสายน้ำ

(ภาพบน) นักสำรวจของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก เซบ โฮแกน (ซ้าย) กำลังช่วยเหลือเจ้าหน้าที่กรมประมงของกัมพูชาติดแท็กติดตามและปล่อยกลับสู่แม่น้ำโขง ซึ่งชาวประมงจับได้ใกล้กับกรุงพนมเปญ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / ภาพถ่ายได้รับความอนุเคราะห์จาก THE UNIVERSITY OF NEVADA, RENO ปลาบึก เป็นปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ขนาดตัวเต็มวัยยาวประมาณ 3 เมตร มีน้ำหนักมากกว่า 250 กิโลกรัม แต่เดิมเป็นปลาเฉพาะถิ่น (endemic species) ที่พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและแม่น้ำสาขาเท่านั้น ปัจจุบัน จำนวนประชากร ปลาบึก มีจำนวนน้อยมาก และอยู่ในกลุ่มสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ (Endangered species) ปลาบึกมีชื่อสามัญว่า Mekong giant catfish (Pangasianodon gigas) อาหารของปลาบึกคือพืชน้ำและตะไคร่น้ำ ในประเทศไทยพบการกระจายตัวอยู่ในแม่น้ำโขงตั้งแต่จังหวัดเชียงรายจนถึงจังหวัดอุบลราชธานี ที่ผ่านมา ปลาบึกเป็นปลาที่สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับชาวประมงพื้นบ้านเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากประชากรปลาไม่สามารถสืบพันธุ์และเจริญเติบโตทันความต้องการ รวมทั้งปัจจัยการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของแม่น้ำโขง ส่งผลให้จำนวนประชากรปลาบึกตามธรรมชาติลดลงอย่างต่อเนื่อง กรมประมงจึงได้พยายามดำเนินการเพาะขยายพันธุ์ จนประสบผลสำเร็จครั้งแรกในปี 2526 ซึ่งจากความสำเร็จดังกล่าวทำให้การศึกษาทางอนุกรมวิธานของปลาบึกสมบูรณ์ยิ่งขึ้น […]

เต่ามะเฟือง : บันทึกภาคสนามนักอนุรักษ์

ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา คงไม่มีข่าวไหนน่ายินดีสำหรับคนรักษ์ทะเลและนักอนุรักษ์เท่ากับข่าวกำเนิดของลูกเต่ามะเฟืองรังที่สองจำนวน 35 ตัวที่ถูกสื่อสารออกไปทั่วประเทศ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสัตว์อะไรที่สามารถปลุกกระแสการอนุรักษ์สัตว์ทะเลหายากและระบบนิเวศชายฝั่งของประเทศไทยได้มากขนาดนี้ การกลับมาวางไข่ของเต่ามะเฟืองครั้งแรกในรอบกว่า 5 ปี นับเป็นข่าวสำคัญของการอนุรักษ์ทะเลไทยในรอบหลายปี