สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว - National Geographic Thailand

สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว

สัตว์เหล่านี้มีหางย๊าวยาว

จินตนาการถึง “หางยาว” คุณผู้อ่านจะนึกถึงอะไรเป็นอันดับแรก บางคนอาจตอบว่าเรือ แต่หางยาวในบทความนี้แตกต่างออกไป เพราะเรากำลังพูดถึงสัตว์ที่มีหางยาวเมื่อเทียบกับขนาดตัว

คำถามนี้ถูกส่งเข้ามายัง Weird Animal Question ของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ต้องขอขอบคุณ Kasi Lucaz ผู้ถามที่เปิดโลกใบใหม่ให้เราได้รู้จักกับสัตว์เหล่านี้กัน

 

กิ้งก่าที่มีหางยาวมาก

ในโลกของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ยีราฟ อาจดูเหมือนสัตว์ที่มีหางยาวที่สุด จากความยาวตัวของมันที่สูงถึง 2.4 เมตร และมีหางยาวมากกว่า 78 เซนติเมตร ทว่าหากจะวันกันจริงๆ แล้วจำเป็นต้องเทียบกับขนาดความยาวลำตัว

ในโลกของสัตว์เลื้อยคลาน ตำแหน่งนี้ตกเป็นของ กิ้งก่าน้อยหางยาว (Asian grass lizard) รายงานจาก Don Moore ผู้อำนวยการสวนสัตว์โอเรกอน ในเมืองพอร์ทแลนด์ เจ้ากิ้งก่าตัวจิ๋วนี้มีความยาวของหางมากถึง 25 เซนติเมตร หรือคิดเป็น 3 เท่าของความยาวลำตัวมัน

ปกติแล้ว หางของสัตว์ถูกวิวัฒนาการขึ้นเพื่อช่วยให้ร่างกายทรงตัวได้ดี รวมไปถึงช่วยในการว่ายน้ำด้วยเช่นกัน แต่สำหรับบรรดากิ้งก่าแล้วหางยาวๆ ของมันยังช่วยให้พวกมันรอดชีวิตจากนักล่าอีกด้วย เมื่อถูกคุกคามมันจะสลัดหางออก แล้วหนีเอาชีวิตรอดไป

 

หางสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

สัตว์ฟันแทะที่มีชื่อเรียกว่า หนูเจอร์บัว (Jerboa) ซึ่งมีถิ่นอาศัยในทวีปอเมริกาเหนือ และเอเชีย คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีหางยาวที่สุด

ปัจจุบันหนูเจอร์บัวเหล่านี้ที่พบได้ในมองโกเลีย และทางตอนเหนือของจีนกำลังอยู่ในสถานะเสี่ยงสูญพันธุ์
ภาพถ่ายโดย Roland Seitre

เอกลักษณ์ของหนูเจอร์บัวคือหูยาวๆ ของมันที่มีขนาดมากกว่า 8.9 เซนติเมตร ในขณะที่หางของมันนั้นยาวกว่าเป็นสองเท่า ด้วยความยาวมากถึง 16 เซนติเมตร หางยาวๆ นี้ช่วยให้พวกมันสามารถทรงตัวได้ขณะกระโดดไปมา

อีกหนึ่งสายพันธุ์ผู้เข้าชิงโดดเด่นคือ ลิงแมงมุม (Spider monkeys) ซึ่ง Moore กล่าวว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่มีหางยาวเป็น 1.9 เท่าของความยาวลำตัว

กระรอกแวมไพร์ (Vampire squirrel) คืออีกหนึ่งสายพันธุ์ที่น่าสนใจ แม้พวกมันไม่ได้มีหางยาวที่สุด แต่หางของพวกมันฟูฟ่องอลังการอย่างมาก เรียกได้ว่าเมื่อมันพองหางขึ้นแล้ว หางของมันจะใหญ่กว่าตัวมันเอาเสียอีก โดยกลยุทธ์ดังกล่าวนี้มีขึ้นเพื่อสร้างความงงงวยให้แก่ศัตรู ก่อนที่มันจะฉวยโอกาสหลบหนีไป

หนึ่งในเจ็ดสายพันธุ์ของลิงแมงมุมถูกพบในภูมิภาคละตินอเมริกา ซึ่งพวกมันใช้หางในการดำรงชีวิตได้อย่างยอดเยี่ยม
ภาพถ่ายโดย Arco Images GMBH

 

ในโลกใต้น้ำ

มาดูที่มหาสมุทรกันบ้าง Jackie Cooper นักดูแลสัตว์น้ำจากอควาเรียมแห่งชาติ ในบัลติมอร์ เสนอกระเบนจุดขาว (Whiptail ray) เป็นผู้เข้าชิง เพราะเจ้าปลากระดูกอ่อนสายพันธุ์นี้มีหางยาวเป็นสามเท่าของความยาวลำตัวเลยทีเดียว ในขณะที่ ฉลามหางยาว (Thresher shark) เองก็น่าสนใจ ด้วยครีบหางด้านบนที่ยาวเป็นเอกลักษณ์ และมันยังใช้หางยาวๆ นี้ตวัดใส่ปลาอื่นๆ ให้มึนงง ก่อนที่จะกินเป็นอาหารอีกด้วย

ฉลามหางยาวในน่านน้ำของอียิปต์
ภาพถ่ายโดย Norbert Probst

 

ไก่งามเพราะขน

หางของสัตว์ปีกแตกต่างออกไป เพราะมันประกอบด้วยเส้นขนล้วนๆ ไม่ใช่กล้ามเนื้อและกระดูกดังเช่นหางของกิ้งก่า หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

นกริบบอนเทล แอสทราเปียใช้หางสวยๆ ของมันดึงดูดตัวเมียให้เข้ามาผสมพันธุ์ด้วย
ภาพถ่ายโดย Jason Gallier

แน่นอนว่ามีนกสายพันธุ์หนึ่งที่งดงามจนไม่อาจถูกมองข้ามได้ มันคือนกริบบอนเทล แอสทราเปีย (ribbon-tailed astrapia) ที่มีถิ่นอาศัยบนเกาะนิวกินี หางของพวกมันยาวถึง 0.9 เมตร หรือคิดเป็นเกือบสี่เท่าของความยาวลำตัว และเช่นเดียวกับนกสายพันธุ์อื่นๆ หางสวยๆ เหล่านี้เป็นของนกตัวผู้ ที่วิวัฒนาการขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของนกตัวเมีย

ก็แหม ใครกันจะไม่อยากแต่งตัวสวยๆ ไปพบคนรักบ้างล่ะ? ว่าไหม

เรื่อง Liz Langley

 

อ่านเพิ่มเติม

สัตว์เหล่านี้มีดวงตาโต๊โต!

เรื่องแนะนำ

เมื่อมนุษย์ทุกข์ทน ช้างก็ทรมานเช่นกัน

การลักลอบล่า ช้าง มีอยู่ทุกหนแห่งในแอฟริกา แต่การแก้ปัญหานี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากระดับท้องถิ่น Severin Hauenstein นักชีววิทยาแห่งมหาวิทยาลัยไฟร์บูร์ก (University of Freiburg) ในประเทศเยอรมนีคาดเดาว่ามีความเชื่อมโยงระหว่างพื้นที่ที่มีการลักลอบล่า ช้าง เอางาในแทนซาเนีย กับการบังคับใช้กฎหมายอย่างชัดเจนในพื้นที่นั้นๆ ในตอนแรก Hauenstein คาดว่าซากช้างที่ตายจะกองอยู่ห่างจากฐานของผู้พิทักษ์ป่า แต่เขาและเพื่อนร่วมงานกลับไม่พบความเชื่อมโยงดังกล่าวในระบบนิเวศที่ Ruaha-Rungwa ซึ่งเป็นบริเวณที่ประชากรช้างลดจำนวนลงจาก 34,000 เชือกในปี 2009 เหลือเพียง 8,000 เชือกในปี 2014 แต่ในทางกลับกัน บางบริเวณอื่นๆ  พวกเขากลับพบว่าซากช้างที่ถูกล่าอยู่ใกล้กับฐานของผู้พิทักษ์ป่า จึงทำให้ Hauenstein คาดเดาต่อว่าผู้พิทักษ์ป่าในฐานเหล่านี้มีส่วนร่วมในการลักลอบล่าช้างด้วย อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับพบว่าข้อสันนิษฐานดังกล่าวนั้นเป็นจริงในบริเวณที่มีผู้พิทักษ์สัตว์ ทำให้ Hauenstein และเพื่อนร่วมงานตระหนักว่าบางครั้ง รูปแบบของการล่าสัตว์ไม่อาจเข้าใจได้จากระดับทวีปหรือภูมิภาค แต่ต้องดูจากระดับท้องถิ่น สิ่งนี้เองที่ทำให้เขาและผู้ร่วมวิจัยจากโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ (United Nations Environment Programme) และมหาวิทยาลัยยอร์ก (University of York) ในสหราชอาณาจักร เปรียบเทียบอัตราการลักลอบล่าสัตว์ในพื้นที่ 53 แห่งในบริเวณแอฟริกาใต้สะฮารา (Sub-Saharan Africa) […]

เมื่อขนบธรรมเนียมปล่อยสัตว์กลายเป็นเรื่องไม่ชวนพิสมัย

ชาวพุทธเชื่อว่าการปล่อยสัตว์ที่ถูกกักขัง เพื่อแสดงความเมตตาจะนำมาซึ่งกรรมดี ทว่าในจีนกิจกรรมเชิงพานิชย์เหล่านี้กำลังทำร้ายสัตว์ เพราะส่วนมากพวกมันถูกจับมาจากแหล่งธรรมชาติแบบผิดกฎหมาย และต้องทนอาศัยในสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสม ก่อนที่จะถูกนำไปปล่อย และถูกจับซ้ำอีกครั้ง