ยีราฟเหวี่ยงร่างของวิลเดอบีสต์ที่ตายแล้วไปมา - National Geographic Thailand

ยีราฟเหวี่ยงร่างของวิลเดอบีสต์ที่ตายแล้วไปมา

ยีราฟเหวี่ยงร่างของวิลเดอบีสต์ที่ตายแล้วไปมา

ปกติแล้วสัตว์ยักษ์ใหญ่อย่างยีราฟถือว่าเป็นสัตว์อ่อนโยน แต่ภาพถ่ายนี้จะทำให้มุมมองที่คุณผู้อ่านมีต่อยีราฟเปลี่ยนไป

หลายปีก่อน คอรินเน่ เคนดอล ช่างภาพต้องพบเจอกับเหตุการณ์ที่ทำให้เธอรู้สึกตกใจ ภาพถ่ายังกล่าวเกี่ยวข้องกับยีราฟและวิลเดอบีสต์ เกิดขึ้นในเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่า Masai Mara ของเคนยา แต่เพิ่งถูกเผยแพร่ลงในเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกไม่นานมานี้

“ฉันเห็นยีราฟโตเต็มที่ 2 ตัวคุกเข่าลง เลียไปที่ซากของวิลเดอบีสต์ จากนั้นก็ยกซากขึ้นและเหวี่ยงมันลง” เธอกล่าว

ยีราฟแทะซากวิลเดอบีสต์ดูเป็นเหตุการณ์ที่ยากจะพบเห็น แต่ก่อนหน้านี้เคยมีบันทึกวิดีโอของยีราฟตัวหนึ่งที่กำลังเลียกระโหลกศีรษะของควายป่ามาแล้ว

(พฤติกรรมแปลกๆ พบได้ในสัตว์หลายชนิด สิงโตทะเลเองก็กินลูกสิงโตทะเลด้วยกัน)

นักวิทยาศาสตร์ตั้งข้อสังเกตว่าพฤติกรรมของทั้งสองเหตุการณ์เป็นผลมาจากเหตุผลด้านสุขภาพ เพื่อช่วยให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเหล่านี้ได้รับแคลเซียมและฟอสฟอรัส ซึ่งจะช่วยป้องกันการเสื่อมของกระดูกพวกมัน เนื่องจากสารอาหารเหล่านี้ไม่สามารถพบได้ในพืช อาหารหลักที่พวกมันกิน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสัตว์ที่มีความสูงที่สุดในโลกด้วยแล้ว เป็นความจำเป็นที่พวกมันจะต้องได้รับสารอาหารที่จำเป็นเนื่องจากร่างกายของมันประกอบด้วยกระดูกมากกว่าสัตว์ชนิดอื่น

“ยีราฟไม่ขบกระดูก แต่จะค่อยๆ เลีย” จอห์น โดเฮอที ผู้เชี่ยวชาญด้านยีราฟจากมหาวิทยาลัยควีนส์ เบลฟาสต์กล่าวบรรดาสัตว์กินพืชไม่มีความแข็งแรงของกรามพอที่จะบดหรือหักกระดูกได้ “มันทำเช่นนี้ไม่บ่อยนัก ผมเห็นประมาณ 5 ครั้งได้ต่อปี หลังจากที่เฝ้าสังเกตพวกมันมานาน”

(สุนัขไม่ใช่แค่เลียกระดูก พวกมันยังชอบอึใส่ชามข้าวอีกด้วย)

 

ว่าแต่ทำไมยีราฟเพศผู้ตัวนี้ต้องเหวี่ยงซากของวิลเดอบีสต์ไปมาในอากาศด้วย?

“มันกำลังแสดงออกว่าชื่นชอบซากศพ” โดเฮอทีกล่าว นอกจากนั้นยังเสริมว่าเขาเคยเห็นยีราฟเลียและคาบกระดูกเข้าปากได้อย่างคล่องแคล่ว

ซากของวิลเดอบีสต์ตัวนั้นยังคงเชื่อมต่อกันด้วยเส้นเอ็นในร่างกาย ในตอนที่ยีราฟไปพบเข้า “มันเป็นพฤติกรรมที่เกิดขึ้นจากความบังเอิญในขณะเดียวกันก็สะเทือนขวัญไปในตัว”

โดย เชียนา มอนทานารี

ยีราฟ
ยีราฟเลียและแทะกระดูกเพื่อต้องการสารอาหารเพิ่มเติม

 

อ่านเพิ่มเติม

สุนัขหรือแมว ใครกันแน่ที่ฉลาดกว่า?

เรื่องแนะนำ

ฉลามให้กำเนิดลูกโดยไม่ผ่านการผสมพันธุ์

เรื่อง เบกกี ลิตเติ้ล เตรียมพบกับเรื่องราวที่จะทำให้คุณเซอร์ไพรส์ นักวิทยาศาตร์ได้เผยแพร่การค้นพบเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่า ฉลามเพศเมียได้ให้กำเนิดลูกน้อยของมัน โดยไม่จำเป็นต้องผสมพันธุ์กับตัวผู้ หรืออีกนัยหนึ่งคือ มันคลอดทั้ง ๆ ที่ไข่ไม่ได้รับการปฏิสนธิ ฉลามเสือเพศเมียชื่อ ลีโอนี (Leonie) ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำได้วางไข่และลูก ๆ ทั้งสามตัวของมันฟักออกจากไข่อย่างฉลามทั่วไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉลามเสือ (Stegostoma fasciatum) ออกไข่โดย “ไม่ผสมพันธุ์” แต่มันเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกพฤติกรรมนี้ไว้ได้ ลีโอนีตกลูกครอกก่อนหน้านี้ในปี 2012 โดยการผสมพันธุ์กับฉลามหนุ่มในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำรีฟเอชคิว เมืองทาวนส์ฮิลล์ รัฐควีนส์แลนด์ และหลังจากนั้นเจ้าหน้าที่จับลีโอนีแยกมาอยู่ในบ่อที่เธอไม่มีโอกาสเจอตัวผู้อีกเลย ในบ่อใหม่ ลีโอนียังคงวางไข่ของเธอต่อไป อย่างเช่นที่แม่ไก่ทำ แต่เราไม่รู้ว่าไข่เหล่านั้นได้รับการปฏิสนธิหรือไม่ สามปีหลังแยกจากตัวผู้ เธอได้สร้างความประหลาดใจแก่นักวิทยาศาสตร์ผู้ดูแล ไข่บางฟองที่เกิดจากเธอฟักออกมาเป็นตัว นับเป็นครั้งแรกที่เราสังเกตุพฤติกรรมนี้ได้ในปลาฉลาม แต่การเปลี่ยนพฤติกรรมสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศไปเป็นแบบพาร์ธีโนเจเนซิส (การสืบพันธุ์ที่ตัวอ่อนเจริญโดยไข่ไม่ได้รับการผสมกับสเปิร์ม) พบมาก่อนหน้านี้ในปลากระเบนลายจุดและงูสายรุ้งกัมพูชา การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศลักษณะนี้ มีการสำรวจพบในสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นอีกหลายชนิดซึ่งมักจะไม่ค่อยเกิดขึ้นในภาวะปกติ นักวิทยาศาสตร์ในสวนสัตว์หลุยส์วิลล์ประหลาดใจมากที่งูเหลือมในการดูแลออกไข่โดยไม่ได้รับการผสมพันธุ์ พวกเขาตั้งข้อสังเกตุว่า อาจเกิดจากการที่พวกมันเก็บสเปิร์มของงูตัวผู้ไว้ในตัว ในกรณีงูเหลือมที่หลุยส์วิลล์ ลูกของมันไม่ได้เกิดจากการปฏิสนธิระหว่างไข่กับสเปิร์มแน่นอน เพราะว่างูเหลือมสาวตัวนี้ไม่เคยได้ต้องกายงูเหลือมหนุ่มตัวใดเลย แต่ลีโอนีเคย และเมื่อตอนที่เธอให้กำเนิดลูกออกมา นักวิทยศาสตร์ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำควีนส์แลนด์กล่าวหาว่า เธอเก็บสเปิร์มของตัวผู้ไว้ หลังจากการทดสอบทางพันธุกรรมร่วมแรมปีแสดงให้เห็นว่า […]

เรียนรู้ภาษาแมวจากหาง

หางของแมวที่ขยับไปมาคือการส่งสัญญาณบางอย่าง และเหล่านี้คือภาษาพื้นฐานที่บรรดาทาสควรเรียนรู้ไว้ว่าเจ้านายกำลังบอกอะไร

เสียงเพรียกจากมวลบุปผา

ความสร้างสรรค์ระหว่างธรรมชาติไม่มีที่สิ้นสุดดังจะเห็นได้จากกรณีของค้างคาวกินนํ้าต้อยและเถาไม้เลื้อยที่ผลิดอกยามคํ่าคืน ซึ่งใช้ชีวิตร่วมกันในป่าเขตร้อนลุ่มตํ่าของอเมริกากลาง ค้างคาวลิ้นยาวสีนํ้าตาล (Glossophaga commissarisi) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีปีกตัวเล็กจ้อยที่มีขนาดร่างกาย ไม่ใหญ่กว่านิ้วโป้ง และโผบินท่ามกลางมวลดอกหมามุ่ย (Mucuna holtonii) เพื่อลิ้มเลียนํ้าต้อยเฉกเช่นนกฮัมมิงเบิร์ดและแมลงภู่ โดยผสมเกสรเป็นการแลกเปลี่ยน ในเวลากลางวัน ดอกได้อวดสีสันสดใส แต่ในยามคํ่าคืน กระทั่งเฉดสีสุกสว่างที่สุดก็ยังซีดจางในแสงจันทร์ ดอกหมามุ่ยจึงต้องหันไปพึ่งเสียงเพื่อดึงดูดค้างคาว ที่สถานีชีววิทยาลาเซลวาทางเหนือของคอสตาริกา เถาหมามุ่ยเก่าแก่ที่ยังงอกงามเลื้อยกระหวัดถักทอเป็นเพดานใบไม้เหนือที่ว่างในป่า และทอดกิ่งเขียวยาวที่มี ดอกหมามุ่ยนับสิบ ๆ ดอกลงสู่เบื้องล่าง เมื่อสิ้นแสงอาทิตย์ ดอกตูมของเถาหมามุ่ยเตรียม แต่งองค์ทรงเครื่องรอรับค้างคาว เริ่มจากกลีบดอกสีเขียวอ่อนด้านบนสุดที่หุ้มดอกตูมอยู่ค่อย ๆ เปิดขึ้นในแนวตั้ง ราวกับไฟส่งสัญญาณวับวาม ถัดจากกลีบส่งสัญญาณนี้ ลงไปเป็นกลีบด้านข้างเล็ก ๆ สองกลีบที่สยายออกราวกับปีก เผยให้เห็นร่องด้านบนของฝักถั่วอันเป็นที่มาของกลิ่นคล้ายกระเทียมโชยอ่อนไปไกลเย้ายวนให้ทาสติดปีกรุดมาเยือน ค้างคาวใช้คลื่นเสียงความถี่สูงเป็นเครื่องมือในการระบุสิ่งกีดขวางหรือเป้าหมาย พวกมันใช้เส้นเสียงสร้างเสียงที่สั้น รัว ส่งผ่านรูจมูกหรือปาก และตีความรูปแบบการเปลี่ยนแปลงของคลื่นเสียงที่สะท้อนกลับมายังหูที่ไวต่อเสียง ข้อมูลที่กลับเข้ามาได้รับการประมวลอย่างรวดเร็วและ ต่อเนื่อง ช่วยให้ค้างคาวสามารถปรับเส้นทางการบินกลางอากาศได้อย่างคล่องแคล่ว ค้างคาวส่วนใหญ่กินแมลงเป็นอาหาร พวกมันมักส่งสัญญาณเสียงอันทรงพลัง ครอบคลุมระยะทางไกล ๆ ขณะที่ค้างคาวกินนํ้าต้อยส่งสัญญาณเสียงที่แผ่วเบา แต่ ซับซ้อนกว่า ซึ่งนักวิทยาศาสตร์เรียกว่า การกลํ้าความถี่ (frequency modulation) สัญญาณอย่างหลังนี้ชดเชย […]

Follow Me

NATIONAL GEOGRAPHIC ASIA

Contact

เว็บไซต์ : ngthai.com

บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

Tel : 02-422-9999 ต่อ 4244

© COPYRIGHT 2019 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.