สถานที่เดียวในโลกที่เล่นกับวาฬได้ - National Geographic Thailand

สถานที่เดียวในโลกที่เล่นกับวาฬได้

สถานที่เดียวในโลกที่เล่นกับวาฬได้

ในฐานะที่เป็นช่างภาพสัตว์ป่าอาชีพ ผมพยายามที่จะสอดแนมสัตว์ที่ผมต้องการจะถ่ายภาพของผม ดังนั้นแล้วการถูกสังเกตได้จากบรรดาสัตว์ทั้งหลายจึงไม่ใช่เป้าหมายของผม

ผมถ่ายภาพวาฬมาแล้วเกือบ 20 ปี ปกติแล้วผมจะใช้เวลาหลายสัปดาห์นอกทะเล เพื่อเผชิญหน้ากับพวกมันสัก 2 – 3 ครั้ง อย่างไรก็ตามการทำงานร่วมกับวาฬสีเทาจากอ่าวบาฮา ในซาน อิกนาซิโอ ของเม็กซิโกเปลี่ยนวิธีการทำงานของผมไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องรอให้สัตว์มีปฏิสัมพันธ์ผ่านภาษากายกับผมก่อนจึงจะถ่ายภาพมันได้ และเมื่อมันมีปฏิสัมพันธ์กับคุณแล้ว คุณไม่มีทางเลือกนอกจากตอบรับ เช่น การลูบศีรษะ เกา หรือพ่นน้ำใส่มัน ซึ่งหากคุณไม่ทำล่ะก็ พวกมันจะอยู่ตรงนั้นไม่ถึงนาที มันจะมองมาที่คุณและคิดว่า “อะไรกัน คุณไม่อยากเล่นเหรอ?” จากนั้นพวกมันก็จะจากไป

การถ่ายภาพวาฬคือการแลกเปลี่ยน วาฬได้รับความสนใจจากมนุษย์อย่างที่มันต้องการ ในขณะที่ผมได้ภาพถ่าย ในซาน อิกนาซิโอมีหลายครั้งมากที่วาฬว่ายเข้าใกล้กล้องของผมมากเกินไปจนโฟกัสไม่ได้ ดังนั้นผมเลยต้องรอให้มันถอยออกไปก่อนที่จะกดชัตเตอร์อีกครั้ง

ในช่วงปี 1800 วาฬสีเทาได้รับฉายาว่าเป็น “ปลาปีศาจ” เพราะว่าเมื่อมันต่อสู้กับชาวประมงเพื่อปกป้องตัวเองและลูกของมัน พละกำลังอันมหาศาลของแม่วาฬทำลายเรือลำเล็กไปจำนวนมาก ตำนานความเกรี้ยวกราดของวาฬถูกเล่าขานกันต่อๆ มาผ่านชาวประมงท้องถิ่น

วาฬ
วาฬและลูกของมันเล่นกับผู้คนในซาน อิกนาซิโอ

 

เรื่องแนะนำ

กระต่ายน้อยคอเอียง

กระต่ายน้อยคอเอียง Ginny เป็น กระต่ายน้อย วัย 3 ปี ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น นั่นคือมันมีคอเอียง ทำให้หัวของมันเอียงไปทางด้านซ้ายของลำตัวตลอดเวลา อาการดังกล่าวเรียกว่า “ภาวะคอบิด” (torticollis) เกิดจากการที่กล้ามเนื้อคอเกิดตึงตัวหรือหดสั้นลง ซึ่งสามารถพบได้ในมนุษย์เช่นกัน สาเหตุของอาการนั้นมีความเป็นไปได้หลายข้อเช่น การติดเชื้อในหู, การติดเชื้อปรสิต หรือเส้นเลือดตีบตีน เป็นต้น ซึ่งสำหรับ Ginny แล้ว ทางสัตวแพทย์คาดเดาว่าอาการของมันน่าจะเกิดจากการติดเชื้อผ่านการกินอาหารหรือน้ำดื่มโชคดีที่ภาวะคอบิดนี้สามารถรักษาได้ และดูเหมือนว่าเจ้า Ginny เองก็มีความสุขดี เนื่องจากได้รับความรักและการดูและเป็นอย่างดีจากเจ้าของมัน   อ่านเพิ่มเติม : จังหวะหัวใจนาร์วาฬเมื่อตกอยู่ในอันตราย, ใครๆ ก็รักฟิโอนา

เสือจากัวร์ล่าจระเข้เป็นอาหาร

คุณคิดว่าระหว่างเสือจากัวร์กับจระเข้เคแมน ใครกันแน่ที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร? ที่ริมฝั่งแม่น้ำในป่าดิบชื้นของบราซิล  เสือจากัวร์ตัวหนึ่งกำลังมองหาเหยื่อ เช่นเดียวกันกับจระเข้เคแมนที่กำลังว่ายช้าๆ อยู่ในน้ำ มันกำลังมองหาเหยื่อเช่นกัน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม หากตกลงมาในน้ำนั่นหมายถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เสือจากัวร์หนุ่มเดินมาจนถึงขอบตลิ่ง และมันกำลังเฝ้ารอ เมื่อจระเข้เคแมนว่ายผ่านมา เจ้าจากัวร์ก็กระโจนลงไปในน้ำและใช้ขากรรไกรอันแข็งแรงของมันงับคอจระเข้เคแมนขึ้นฝั่ง ทีนี้เห็นแล้วใช่ไหมว่าใครคือผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารตัวจริง   อ่านเพิ่มเติม : พาไปชมตลาดค้าอวัยวะของเสือจากัวร์, อาณาจักรที่หดหาย ของเสือจากัวร์

ตามหาแมลงกลางพงไพรแอมะซอน

การทดลองแนวทางใหม่ในผืน ป่าแอมะซอน พบแมลงนับร้อยชนิดอาศัยอยู่ในบริเวณที่สูงขึ้นไปจากผืนป่า เช้าอากาศปลอดโปร่งวันหนึ่งของเดือนมกราคมที่มาเนาส์ เมืองท่าของบราซิลซึ่งแวดล้อมไปด้วยป่าดิบชื้น ฉันกับนักกีฏวิทยากลุ่มหนึ่งแยกย้ายกันไปซื้อข้าวของในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อใช้ระหว่างการสำรวจใน ป่าแอมะซอน ยี่สิบนาทีต่อมา ระหว่างเข้าแถวรอจ่ายเงิน เห็นได้ชัดเจนว่า เรามีความคิดแตกต่างกันเกี่ยวกับสิ่งที่จะไปทำ ฉันได้ถั่วลิสง ลูกเกด และสเปรย์กันแมลง ส่วนนักกีฏวิทยาซึ่งทุกคนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านแมลงวัน (dipterist) ซื้อผักผลไม้ช้ำๆถุงใหญ่ เนื้อไก่ใกล้หมดอายุหลายถาด และเนื้อปลาพีค็อกแบสเป็นชิ้นๆห่ออยู่ในพลาสติกใส “ผมขอมะเขือเทศช้ำที่สุดที่มีในร้าน มันฝรั่งและหัวหอมเอาแบบยิ่งเน่ายิ่งดี แมลงวันชอบของแบบนั้นแหละครับ” ดัลตง ดี โซซา อามอริง ศาสตราจารย์ด้านกีฏวิทยาจากมหาวิทยาลัยเซาเปาลู บอก อามอริงเล่าว่า ผู้เชี่ยวชาญด้านแมลงวันมักใช้อาหารเน่าเหม็นเป็นเหยื่อล่อสำหรับกับดักบนพื้นดิน ซึ่งงานวิจัยส่วนใหญ่ของพวกเขามุ่งเน้น แต่ในการสำรวจครั้งนี้ เขาและเพื่อนร่วมงาน ได้แก่ ไบรอัน บราวน์ ภัณฑารักษ์แผนกกีฏวิทยาที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาของลอสแอนเจลิสเคาน์ตี สตีเวน มาร์แชลล์ ศาสตราจารย์ กิตติคุณจากมหาวิทยาลัยเกวลฟ์ในออนแทรีโอ จูเซ อัลเบร์ชีโน ราฟาเอล จากสถาบันวิจัยป่าแอมะซอนแห่งชาติ (อินปา) และผู้ช่วยวิจัยอีกสองคน มีภารกิจใหม่ที่แตกต่างออกไป เรามุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นเวลาสองชั่วโมงสู่หอคอยเหล็กสูง 40 เมตรที่สร้างขึ้นในผืนป่าบริสุทธิ์ของป่าดิบชื้น หอคอยซึ่งสร้างเมื่อปี 1979 นี้ใช้วัดการแลกเปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์ระหว่างต้นไม้กับบรรยากาศ จนไม่นานมานี้ […]