จะเป็นอย่างไร ถ้าผึ้งน้ำหวานหายไปหมด? - National Geographic Thailand

จะเป็นอย่างไร ถ้าผึ้งน้ำหวานหายไปหมด?

จะเป็นอย่างไร ถ้า ผึ้งน้ำหวาน หายไปหมด?

ราชินีฮันนี่บี หรือ ผึ้งน้ำหวาน หากไม่มีอะไรผิดพลาดจะมีอายุขัยราว 2 – 3 ปี แต่ในสหรัฐอเมริกา อายุขัยของผึ้งน้ำหวานลดหายไปมากกว่าครึ่งหนึ่ง ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา บรรดานักวิจัยพยายามหาว่าสาเหตุของปรากฏการณ์นี้คืออะไรมีคำถามมากมายรายรอบปริศนาการตายของผึ้งน้ำหวาน ปรากฏการณ์ดังกล่าวนี้เชื่อมโยงตั้งแต่ การก่อตั้งโรงงานอุตสาหกรรมไปจนถึงปรสิต, ยาฆ่าแมลง และการสูญเสียถิ่นที่อยู่

นอกเหนือจากการผลิตสารให้ความหวานอันอร่อยเลิศรสแล้ว ผึ้งน้ำหวานเหล่านี้ ซึ่งไม่ได้มีถิ่นกำเนิดในอเมริกายังมีบทบาทที่สำคัญในการเกษตรอีกด้วย: พวกมันช่วยผสมเกสรดอกไม้ตั้งแต่ต้นแอปเปิ้ลไปจนถึงอัลมอนต์ มีเกษตรกรมากมายต้องได้รับผลกระทบจากการหายตัวไปของผึ้งน้ำหวาน ในประเทศที่ 90% ของนักเลี้ยงผึ้งเลี้ยงเป็นแค่งานอดิเรก นี่คือผลกระทบขนาดใหญ่รายงานจาก เดวิด ทาร์พีย์ นักกีฏวิทยาจากมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโลไรนา

การล่มสลายของอาณานิคมผึ้งจะส่งผลต่อการผลิตอาหาร ดังนั้นนักวิทยาศาสตร์พยายามมองหาทางเลือกอื่น ผึ้งน้ำหวานในสหรัฐอเมริกาทุกวันนี้ เป็นมรดกตกทอดมาจากชาวอิตาเลียน และมีความเสี่ยงต่อการติดโรคในแมลงที่เรียกว่า varroa mite แต่สำหรับผึ้งสายพันธุ์รัสเซียมีความทนทานต่อโรคมากกว่า รวมทั้งผู้เลี้ยงผึ้งเป็นงานอดิเรกในสวนหลังบ้านก็ประสบความสำเร็จในการเพาะพันธุ์มาแล้ว อย่างไรก็ตามปัญหาอยู่ที่ ผึ้งสายพันธุ์รัสเซียผลิตน้ำผึ้งไม่ได้ปริมาณมากเท่ากับผึ้งน้ำหวานสายพันธุ์อิตาลี รวมถึงประสิทธิภาพในการผสมเกสรของพวกมันตามฟาร์มขนาดใหญ่ ยังได้ไม่เทียบเท่า

แซม ดรอเอดจ์ นักสำรวจธรณีวิทยาของสหรัฐเสนอทางเลือกใหม่ในการใช้ผึ้งป่าสายพันธุ์อเมริกาเหนือ ที่ขึ้นชื่อว่ามีประสิทธิภาพในการผสมเกสรได้ดีเยี่ยม มีโอกาสต่อยน้อย และมีขนาดเพียงเมล็ดข้าวเมล็ดใหญ่เท่านั้น อย่างไรก็ตามข้อเสียก็คือพวกมันไม่ผลิตน้ำผึ้ง ซึ่งดรอเอดจ์กล่าวว่า “เราสามารถนำเข้าน้ำผึ้งจากประเทศอื่นทดแทนได้”

เรื่อง แคทเธอรีน ซักเคอร์มัน

 

อ่านเพิ่มเติม

ชมการเติบโตอันน่าอัศจรรย์ของตัวอ่อนผึ้ง

เรื่องแนะนำ

ฉลามดุทะเลเดือด

ร่วมเดินทางไปเยือนช่องแคบอันห่างไกลในเฟรนช์โปลินีเซีย เพื่อชมการจับคู่ผสมพันธุ์ที่หาดูได้ยากของปลากะรัง และอันตรายจากฉลามที่ไล่ล่าพวกมัน

บรรยากาศวันเด็ก ก่อนอำลาเขาดิน

บรรยากาศวันเด็ก ก่อนอำลา”เขาดิน” เมื่อ 63 ปีที่แล้ว นายวี.เอ็ม. กุลกานี ผู้แทนองค์การสหพันธ์เพื่อสวัสดิภาพเด็กระหว่างประเทศแห่งสหประชาชาติ เชิญชวนให้ประเทศต่างๆ เห็นความสำคัญและความต้องการของเด็กและกระตุ้นให้เด็กตระหนักถึงบทบาทของตนด้วย  รัฐบาลในยุคนั้นจึงจัดให้มีคณะกรรมการจัดงานวันเด็กแห่งชาติ ทำหน้าที่ประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐบาล รัฐวิสาหกิจ และเอกชน กำหนดให้มีการเฉลิมฉลองวันเด็กแห่งชาติทั้งในส่วนกลางและภูมิภาค  ในยุคนั้นงานวันเด็กแห่งชาติจัดในวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม  แต่พอถึง พ.ศ. 2508 ก็เปลี่ยนมาเป็นวันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม เพื่อความสะดวกของผู้ปกครองและเป็นช่วงที่อากาศดีกว่าช่วงฤดูฝนอย่างเดือนตุลาคม เขาดินหรือสวนสัตว์ดุสิตเป็นหน่วยงานราชการที่จัดงาน วันเด็ก ซึ่งได้รับความนิยมจากเด็กและพ่อแม่ผู้ปกครองตลอดมา  แต่รู้กันหรือไม่ว่า เขาดินที่เปิดทุกวันและเนืองแน่นโดยเฉพาะวันเด็กนี้ มีความเป็นมาอย่างไรประวัติคร่าวๆ ของ เขาดินหรือสวนสัตว์ดุสิตแห่งนี้ย้อนไปถึงสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีจุดเริ่มต้นจากความต้องการสร้างสวนพฤกษชาติในเขตพระราชวังสวนดุสิต ต่อมาในรัชสมัยของรัชกาลที่ 7 มีพระราชดำริที่จะทำนุบำรุงสวนพฤกษชาติแห่งนี้ให้กว้างขวาง และดีกว่าที่เป็นอยู่รวมถึงเปิดให้ประชาชนมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจด้วย เขาดินในตอนแรกจึงมีสถานะเป็นสวนสาธารณะไม่ใช่สวนสัตว์ดังปัจจุบัน จนกระทั่งต่อมาทางเทศบาลกรุงเทพฯ ริเริ่มย้ายเอาสัตว์บางชนิดจากสวนอื่นๆ มาอาศัยที่นี่ รวมถึงขอให้ทางสำนักพระราชวังส่งช้างหลวงเพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้มีโอกาสชม สวนสัตว์ดุสิตจึงได้ฤกษ์เปิดตัวในฐานะสวนสัตว์แรกของไทยเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2481 (ชมภาพเก่าที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของเขาดินได้ ที่นี่ ) เอ่ยถึง เขาดินแล้ว ต้องเอ่ยถึงตำนานคู่เขาดินอย่าง ฮิปโปโปเตมัสที่ชื่อ แม่มะลิขวัญใจที่ใครๆ มาเขาดินก็ต้องมาชม […]

ก้าวย่างจากเงื้อมเงา

เรื่อง ริชาร์ด คอนนิฟฟ์ ภาพถ่าย สตีฟ วินเทอร์ เรากำลังนั่งรอเสือดาวอยู่ในความมืดข้างเส้นทางเดินป่าตามแนวตะเข็บอุทยานแห่งชาติสัญชัยคานธีในประเทศอินเดีย อันเป็นพื้นที่ป่าขนาด 104 ตารางกิโลเมตรใจกลางมหานครมุมไบ อพาร์ตเมนต์สูงหลายชั้นปลูกเรียงรายอยู่ฝั่งตรงข้ามอุทยานนี่เอง ขณะนี้เป็นเวลา 22.00 น. เสียงล้างจานและเสียงกล่อมเด็กเข้านอนดังลอดหน้าต่างที่เปิดอยู่ เสียงหัวเราะของเด็กวัยรุ่น เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ และเสียงผู้คน 21 ล้านคนจ้อกแจ้กจอแจราวกับเครื่องจักรขนาดมโหฬารณ ที่ใดที่หนึ่งในป่ารอบตัวเรา เสือดาวกำลังเงี่ยหูฟังอยู่เช่นกัน ภายในอุทยานและบริเวณโดยรอบมีเสือดาวอาศัยอยู่ประมาณ 35 ตัว โดยเฉลี่ยแล้ว แต่ละตัวมีอาณาเขตราวสี่ตารางกิโลเมตร ทั้งๆที่เสือดาวสามารถออกหากินเป็นระยะทางวันละ 15 กิโลเมตร เสือดาวที่นี่ยังถูกล้อมรอบด้วยชุมชนเมืองที่แออัดมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก โดยมีประชากรหนาแน่นถึงราว 30,000 คนต่อตารางกิโลเมตร กระนั้นเสือดาวก็ยังใช้ชีวิตอยู่อย่างสมบูรณ์พูนสุข  อาหารส่วนหนึ่งของพวกมันคือกวางดาวและสัตว์ป่าอื่นๆภายในเขตอุทยานแต่เสือดาวหลายตัวยังหากินไปตามแนวชายขอบที่ไม่ได้ล้อมรั้วแยกธรรมชาติจากอารยธรรม  ขณะที่เมืองกำลังหลับใหล พวกมันก็แอบย่องไปตามตรอกซอกซอยด้านล่าง เที่ยวลักกินสุนัข แมว หมู หนู ไก่ และแพะ ซึ่งเป็นสัตว์ที่ติดสอยห้อยตามอารยธรรมของมนุษย์ เสือดาวกินคนด้วย แต่ก็เกิดขึ้นนานๆครั้ง ช่วงสายๆของวันเสาร์วันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม ในแถบชนบทของเมืองชุนนาร์ ห่างจากมุมไบไปทางทิศตะวันออก 150 กิโลเมตร รถยนต์สังกัดหน่วยงานรัฐบาลแล่นเข้ามาจอดที่บ้านไร่หลังเล็กแต่ดูมีฐานะ บรรยากาศคุกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ทุกคนยังควบคุมอารมณ์ไว้ได้ […]

Follow Me

NATIONAL GEOGRAPHIC ASIA

Contact

เว็บไซต์ : ngthai.com

บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

Tel : 02-422-9999 ต่อ 4244

© COPYRIGHT 2019 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.