เรียนรู้ ภาษาแมว จากหาง - National Geographic Thailand

เรียนรู้ภาษาแมวจากหาง

เรียนรู้ ภาษาแมว จากหาง

บรรดาทาสแมวจะรู้จัก ภาษาแมว ตัวเองเป็นอย่างดี แต่บางครั้งแมวก็ทำให้คนที่เป็นเจ้าของงุนงง ซึ่งเราจะรู้อ่านพวกมันก็เมื่อดูที่หาง

ระหว่างมองดูเจ้าเหมียวของเราหลับ เราจะเห็นว่ามันขยับหางไปมาราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในฝัน ซึ่งนั่นคือการส่งสัญญาณผสมบางอย่างออกมา แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรล่ะว่ามันพยายามบอกอะไรเราอยู่?

 

เทคนิคการอ่านภาษาหางแมว

เราจะต้องพิจารณาดูตัวมันทั้งตัวระหว่างอ่านภาษาหาง การ์โล ซีรากูซา จากคณะสัตวศาสตร์มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย บอก

ตัวอย่างเช่น แมวที่งีบอยู่และเคาะหางไปด้วยคือ “แมวที่กำลังผ่อนคลาย แต่ยังระแวดระวังสิ่งรอบกายอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเสียงหรือความเคลื่อนไหวใดๆ” แปลได้ว่าเป็นแมวที่รู้สึกสงบ แต่ไม่ได้หลับสนิท

ซีรากูซาบอกว่า แมวที่หลับสนิทจริงๆและหางยังเคลื่อนไหว แปลได้ว่ามันกำลังฝัน

หางที่โบกมาของแมวที่ตื่นตัวแปลได้ว่ามันกำลังประหม่า และอาจแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวได้ นั่นคือการที่มันส่งสัญญาณว่า “อย่ามาจับตัวฉันนะ!” ซีรากูซาบอก

หางตั้งตรงของแมวที่กำลังสงบ แต่ปลายหางงอลง แปลได้ว่ามันกำลังทักทายคุณอย่างเป็นมิตร โดยแมวที่ก้าวร้าวอาจจะตั้งหางตรง แมวที่ตื่นตระหนกจะทำหางพองฟูและโก่งหลังขึ้น

หางที่โค้งงอลงแปลว่าแมวกำลังตั้งป้อม ส่วนแมวที่รู้สึกผ่อนคลายจะ “ปล่อยหางสบายๆ”

แมวบ้านตัวนี้ดูไม่ค่อยพอใจนักที่จะต้องมาเป็นนายแบบจำเป็น
ภาพถ่าย Joel Sartore, National Geographic Photo Ark

 

การล่าหนู

หางของพวกมันอาจดูน่าสับสน แต่ตีนแมวไม่เคยโกหกใคร

เคที พรูดิก นักกีฏวิทยาที่มหาวิทยาลัยแอริโซนา ทำงานร่วมกับเรามาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เธอมีคำถามอยู่ว่า “ทำไมแมวจู่ๆแมวถึงชอบทำตัวเหมือนว่าตัวเองนัดใครไว้แล้วไปสาย” เธอหมายถึงการที่จู่ๆแมวก็กระโจนหนีหายไป ปล่อยให้คนงงว่า “หรือเราพูดอะไรผิดหูไปนะ?”

การกระโจนหนีแบบแตกตื่น หรือที่เรียกกันว่า zoomies อาจเป็นการแสดงออกถึง “อารมณ์จากการโดนกระตุ้นเร้าที่สะสมมาเป็นระยะหนึ่ง”  ทั้งความหงุดหงิด ความกลัว หรือกระทั่งการสะสมของพลังงานจนล้นเกิน ซีรากูซาบอก

แมว “ต้องการการกระตุ้นสูง” พวกมันจะปีนป่ายต้นไม้และวิ่งไล่จับเหยื่อถ้าอยู่นอกบ้าน บ้านของเราปลอดภัยกว่าสำหรับพวกมันก็จริง แต่ไม่สนุกมากนัก และการละเล่นในบ้านก็ไม่สนุกสำหรับพวกมัน เช่น การโดนเด็กๆ วิ่งไล่จับ เป็นต้น

แมวเป็นนักล่าและ “นักวิ่งลมกรด” เพราะฉะนั้นการที่จู่ๆมันก็วิ่งปรู๊ดหายไปอาจเป็นเพื่อระบายพลังงานส่วนเกินที่เกิดจากการไม่ได้ปลดปล่อยพลังงานออกไป เนื่องจากไม่ได้ออกไปวิ่งล่าสัตว์ในป่าตามธรรมชาติของมัน

แมวยังเป็นสัตว์ที่ตื่นตัวที่สุดในช่วงฟ้าสางและพระอาทิตย์ตกดิน ส่วนในเวลาที่เหลือ พวกมันก็จะนอนหรือนั่งสัปหงกเพื่อเก็บพลังงานไว้ทำให้เหล่ามนุษย์สับสนกับพวกมันต่อไป

 

แล้วแมวขโมยล่ะ?

แมวบางตัวมีสัญชาติญาณของการเป็นนักเก็บ เหมือนกับสุนัข แต่การขโมยอาจเป็นการแสดงออกตามสัญชาติญาณนักล่าเช่นเดียวกับการกระโจนหายวับไป เวลาที่มันไม่มีอะไรให้ล่า แมวก็อาจแค่ทำไปตามสัญชาติญาณ และนำ “เหยื่อปลอมๆ” กลับมาสู่อาณาเขตของตน โดยเฉพาะใกล้ๆกับจานอาหาร

แมวเพศเมียจะนำเหยื่อกลับมาเป็นอาหารให้ลูก หรือเพื่อเป็นเครื่องมือสอนลูกๆ แต่แมวเพศผู้ก็แสดงพฤติกรรมขโมยเช่นกัน

มีแมวที่ผ่านการคัดเลือกพันธุ์ชนิดหนึ่งที่เรียกกันว่า “แมวมันช์กิน” พวกมันได้ชื่อเล่นว่า “แมวหัวโขมย” (magpie cat – นก magpie หรือนกกางเขน ขึ้นชื่อว่าชอบโขมยของที่มีประกายแวววาว) เพราะพวกมันชอบขโมยของที่มีประกายวิบวับไปซุกซ่อนไว้

แต่ถือว่ามนุษย์อย่างเราๆโชคดีแล้ว เพราะสิ่งเดียวที่เจ้าเหมียวขโมยไป ก็คือหัวใจยังไงละ

เรื่อง ลิซ แลงก์ลีย์

 

อ่านเพิ่มเติม

ทำไมคุณ ฝึกแมว แล้วไม่ได้ผล

 

เรื่องแนะนำ

สุดยอดภาพถ่ายสรรพสัตว์

ภาพถ่ายสัตว์โลก คือความโดดเด่นของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก กองบรรณาธิการของเราได้รับภาพถ่ายอันน่าทึ่งของบรรดาสรรพสัตว์มากมายจากทั่วโลก ภาพถ่ายเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงเทคนิคเฉพาะ, ความอดทน ตลอดจนความคิดสร้างสรรค์ที่บรรดาช่างภาพสัตว์จำเป็นต้องมี และนี่คือสุดยอดภาพถ่ายสัตว์จากโครงการ Your Shot ที่เราคัดเลือกมาแล้วให้คุณผู้อ่าน ภาพเพิ่มเติมที่หน้าสอง

อะไรคือกุญแจสำคัญที่ทำให้ฉลามมาโกครีบสั้นเป็นฉลามที่รวดเร็วที่สุด?

แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่เท่าฉลามขาวหรือฉลามเสือ แต่ฉลามมาโกครีบสั้นก็เป็นสัตว์นักล่าในทะเลที่เก่งรอบด้านที่สุดชนิดหนึ่ง ด้วยความที่สามารถว่ายน้ำได้เร็วถึง 55 กิโลเมตรต่อชั่วโมงขณะไล่ล่าเหยื่อ ส่งผลให้ฉลามมาโกครีบสั้นคือฉลามที่ว่ายน้ำเร็วที่สุดในมหาสมุทร หากแข่งขันกันระหว่างบรรดาสัตว์ที่ขึ้นชื่อด้านความเร็ว ฉลามมาโกครีบสั้น, ฉลามขาว, ปลาทูน่าครีบน้ำเงินแอตแลนติก และไมเคิล เฟลป์ส นักว่ายน้ำที่เร็วที่สุดในโลก ผลการแข่งขันฉลามมาโกจะเข้าเส้นชัยมาเป็นอันดับ 1 ทิ้งห่างไมเคิล เฟลป์สไปไกลโข เนื่องจากความเร็วสูงสุดของเฟลป์สอยู่ที่ 7 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น อะไรคือกุญแจสำคัญของความรวดเร็วนี้? หนึ่งในข้อได้เปรียบคือการรักษาอุณหภูมิของร่างกาย เลือดที่อุ่นช่วยลำเลียงออกซิเจนไปยังกล้ามเนื้อแดง และเพิ่มประสิทธิภาพในการว่ายน้ำ โคนหางที่แข็งแรงช่วยให้จังหวะการสะบัดหางขณะว่ายน้ำเป็นไปอย่างราบรื่นกว่า นอกจากนั้นรูปร่างของมันยังมีส่วนช่วยให้เกิดแรงต้านทานน้อยกว่าฉลามประเภทอื่นอีกด้วย   อ่านเพิ่มเติม : ราชาลมกรดโลกสีคราม, เหตุใดวาฬสเปิร์มจึงยืนในน้ำ

บันทึกนักจับผีเสื้อ

บันทึกนักจับผีเสื้อ ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้จะพาคุณผู้อ่านไปสัมผัสกระบวนการจับและเปลี่ยนผีเสื้อให้กลายมาเป็นสินค้าและรายได้หลักของชุมชน ออกเดินทางเข้าดงพงไพรไปกับบรรดานักจับผีเสื้อบนเกาะสุลาเวสี ประเทศอินโดนีเซีย อันที่จริงมนุษย์เราจับผีเสื้อสวยๆ มานานแล้วแต่ครั้งโบราณกาล จนกระทั่งเมื่อถึงยุคของอินเตอร์เน็ต นักจับผีเสื้อเหล่านี้ไม่ได้ขายผีเสื้อสตัฟฟ์ให้แก่คนท้องถิ่นหรือนักท่องเที่ยวที่มาเยือนอีกต่อไป แต่พวกเขายังขายความสวยงามเหล่านี้ให้แก่คนต่างประเทศอีกด้วย ทว่ากฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจับและค้าผีเสื้อนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน และสินค้าที่ได้มาอย่างถูกกฎหมายเองก็ยากที่จะแยกแยะออกจากสินค้าตลาดมืด ยกตัวอย่างเช่นในผีเสื้อบางสายพันธุ์นั้นทางการอนุญาตให้ค้าขายได้เฉพาะจากฟาร์มเท่านั้น อย่างไรก็ดีประเด็นนี้ยากที่จะตรวจสอบ มาชมขั้นตอนการเปลี่ยนผีเสื้อตามธรรมชาติให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ในกรอบกระจกกัน ผีเสื้อเหล่านี้มีนักสะสมหรือนักธุรกิจบางคนยอมจ่ายเงินเป็นพันดอลลาร์เพื่อให้ได้ครอบครองความงดงามอันเปราะบางนี้   อ่านเพิ่มเติม ตามติดชีวิตนักจับผีเสื้อ

เมื่อลูกวิลเดอบีสต์พบกับลูกไฮยีน่าโดยบังเอิญ

ช่างภาพได้บันทึกความงดงามและไร้เดียงสาของลูกสัตว์ในธรรมชาติเอาไว้ได้ ในขณะที่ฝูงวิลเดอบีสต์กำลังแทะเล็มหญ้าอย่างสบายใจ ปล่อยให้ลูกๆ ของพวกมันวิ่งเล่นรอบๆ ฝูง จู่ๆ วิลเดอบีสต์น้อยตัวหนึ่งก็วิ่งออกจากฝูงไปและพบเข้ากับลูกไฮยีน่าเข้าโดยบังเอิญ หญ้าที่สูงอำพรางตัวมัน และวิลเดอบีสต์น้อยเองก็ไม่สังเกตเห็นใบหูที่แตกต่างไปจากเพื่อนๆ ในฝูง ลูกไฮยีน่าเองก็สงสัยใคร่รู้ว่ากลิ่นของสัตว์แปลกประหลาดที่มาจากตัวลูกวิลเดอบีสต์นี้คืออะไร? ด้วยความที่ลูกสัตว์ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ดังนั้นพวกมันจึงไม่แสดงอาการก้าวร้าวหรือหวาดกลัวออกมา พวกมันตรงเข้าหากันตามประสาเด็กขี้สงสัย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วด้วยฐานะของผู้ล่าและผู้ถูกล่า ภาพดังกล่าวนี้ยากที่จะเกิดขึ้น ทั้งคู่เล่นด้วยกันไม่นาน เมื่อแม่ของไฮยีน่าตรงเข้ามา ลูกวิลเดอบีสต์จึงได้เรียนรู้บทเรียนที่มันจะต้องใช้ไปชั่วชีวิต นั่นคือการวิ่ง เมื่อแม่ไฮยีน่าเข้าจู่โจมมัน โชคดีที่มันปลอดภัยและในครั้งหน้าหากมันพบเข้ากับไฮยีน่าอีก วิลเดอบีสต์น้อยตัวนี้คงไม่ตรงเข้าไปเล่นด้วยเป็นแน่แท้   อ่านเพิ่มเติม : ลูกสลอธเรียนรู้การปีนจากเก้าอี้โยก, สิงโตทะเลกินลูกสิงโตทะเลด้วยกัน กรณีหายากที่ไม่เคยพบมาก่อน

Follow Me

NATIONAL GEOGRAPHIC ASIA

Contact

เว็บไซต์ : ngthai.com

บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

Tel : 02-422-9999 ต่อ 4244

© COPYRIGHT 2019 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.