นากโบราณขนาดเท่าหมาป่า มีแรงกัดมหาศาล - National Geographic Thailand

นากโบราณขนาดเท่าหมาป่า มีแรงกัดมหาศาล

เรื่อง เจสัน จี.โกลด์แมน

เมื่อ 6 ล้านปีก่อน นากน้ำหนักประมาณร้อยปอนด์เที่ยวเดินด้อมๆ มองๆ อยู่ตามพื้นที่ชุ่มน้ำที่ซึ่งปัจจุบันคือทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน แตกต่างจากนากในปัจจุบันที่ใช้ก้อนหินทุบเปลือกหอยเม่นตามอ่าวแปซิฟิกทางตอนเหนือของอเมริกาหรือในเอเชีย สิ่งมีชีวิตโบราณเหล่านี้ทำลายเปลือกหอยด้วยกรามอันแข็งแรงของพวกมัน

ขอเชิญพบกับ  Siamogale melilutra บรรพบรุษของนากที่ถูกค้นพบในมณฑลยูนนานของจีน และเรื่องราวของมันเพิ่งจะถูกเปิดเผยเมื่อต้นปีที่ผ่านมา

ในผลการศึกษาใหม่ ทีมนักวิจัยตรวจสอบฟอสซิลขากรรไกรของมัน และตั้งข้อสันนิษฐานว่าพวกมันอาจเป็นนักล่ากลุ่มสุดท้ายจากปลายยุคไมโอซีน ที่มีขากรรไกรแข็งแรงสำหรับการบดเคี้ยว ซึ่งช่วยให้มันล่าอาหารได้หลากหลายมากขึ้น

“เราคิดว่ามันอาจล่าพวกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่มีเปลือก แต่ระดับความสามารถในการหาอาหารของพวกมันขณะนี้ เรามองเห็นแค่ความเป็นไปได้จากนากที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันเท่านั้น” Z. Jack Tseng หัวหน้าการวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐนิวยอร์ก เมืองบัฟฟาโลกล่าว

การค้นพบครั้งนี้ไม่เพียงแต่ฉายให้เห็นวิถีชีวิตของนากโบราณ แต่ยังช่วยไขปริศนาของพฤติกรรมนากในปัจจุบันด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่มันรู้จักใช้สิ่งของตามธรรมชาติมาเป็นเครื่องมือ

ปัจจุบันนากถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มที่กินพวกสัตว์มีเปลือกอย่างปู, หอย, เม่นทะเล และพวกที่ล่าปลาเป็นอาหาร ในการจะเข้าใจการหากินของ Siamogale เจ้านากโบราณที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ Tseng และทีมงานของเขารวบรวมขากรรไกรและกระโหลกของนากจำนวน 10 ใน 13 สายพันธุ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ เพื่อสร้างแบบจำลอง 3 มิติของนากโบราณขึ้นมาใหม่จากฟอสซิลของขากรรไกร

เมื่อกล้ามเนื้อขากรรไกรขยับ พลังงานจะถูกส่งผ่านมายังกระดูกและฟัน บางส่วนของพลังงานที่ส่งมาหายไปจากแรงเสียดทานและความร้อน แต่ในกรณีของนากโบราณ การเปลี่ยนแปลงรูปร่างของขากรรไกรเล็กน้อยช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของแรงกัด และนำไปสู่ความหลากหลายของอาหารที่พวกมันสามารถกินได้มากขึ้น

ในนากกลุ่มที่ล่าสัตว์มีเปลือกเป็นอาหาร พวกมันจำเป็นที่จะต้องมีขากรรไกรที่แข็งแรงเพื่อเข้าถึงเหยื่อที่หลบซ่อนตัวอยู่ด้านใน แต่พวกเขาพบว่าพวกมันมีความเชื่อมโยงบางอย่างกับนากยุคโบราณ แม้ว่านากในปัจจุบันเหล่านี้จะตัวเล็กกว่า และมีขากรรไกรที่แข็งแรงน้อยกว่าก็ตาม

“มันเซอร์ไพร์สำหรับเรามากครับ” Tseng กล่าว รายงานการศึกษาครั้งนี้ถูกเผยแพร่ลงใน Scientific Reports ขากรรไกรของนาก Siamogale มีความแข็งแรงมากกว่าขนาดตัวมันเองที่พวกเขาประมาณไว้ในตอนแรกถึง 6 เท่า พวกมันล่าอาหารในน้ำและใช้อาวุธร้ายนี้กับปลาเปลือกแข็ง แต่พวกเขาพบว่าความแข็งแรงของขากรรไกรพวกมันสามารถใช้ในการล่าเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กว่านากในปัจจุบันได้สบายๆ

ภาพ 3 มิติของกระโหลกศีรษะของนากปัจจุบันขนาด 15 ปอนด์ (ทางซ้าย) และ Siamogale melilutra นากโบราณขนาด 110 ปอนด์

 

ถึงเวลาใช้ค้อน

แม้จะไม่ชัดเจนเท่านาก Siamogale แต่ในนากสมัยใหม่เองก็มีบางอย่างคล้ายคลึงกับที่ Tseng และทีมค้นพบยกตัวอย่างเช่น ในนากสายพันธุ์  African clawless มีขากรรไกรที่แข็งแรงกว่าความแข็งแรงที่น่าจะเป็นตามขนาดตัวของมันเล็กน้อย ซึ่งไม่น่าแปลกใจเพราะพวกมันล่าหอยและปูเป็นอาหาร ในขณะที่นากทะเลซึ่งมักล่าหอยเม่นเป็นอาหาร กลับมีความแข็งแรงน้อยกว่าที่ควรจะเป็น

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้อาจเป็นเพราะนากทะเลมีตัวช่วยพิเศษในการทำลายเปลือกของหอยเม่น ในฐานะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพียงไม่กี่ชนิดที่รู้จักการใช้เครื่องไม้เครื่องมือ พวกมันใช้ก้อนหินแทนค้อนในการทุบเปลือกเพื่อเข้าถึงเหยื่อข้างในทีมนักวิจัยคิดว่าการพัฒนาทักษะการใช้เครื่องมือส่งผลให้บรรดานากทะเลพึ่งพาความแข็งแรงของขากรรไกรน้อยลง

“เรายังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน” Tseng “แต่มันมีความเป็นไปได้”

ด้าน Bobby Boessenecker ผู้เชี่ยวชาญด้านพืชและสัตว์ดึกดำบรรพ์จากวิทยาลัย Charleston ผู้ไม่ได้มีส่วนร่วมในการวิจัยครั้งนี้ ชี้ว่าฟอสซิลของนากดึกดำบรรพ์ที่พวกเขาพบนั้นยังเป็นหลักฐานที่เบาบางเกินจะสรุปเช่นนั้น

อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่ทฤษฎีที่เป็นไปไม่ได้เลยซะทีเดียว นักมานุษยวิทยาบางกลุ่มระบุว่า เมื่อมนุษย์เริ่มต้นใช้เครื่องมือ ก็มีวิวัฒนาการความเปลี่ยนแปลงของกระโลหกศีรษะให้เห็นเช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือจากเครื่องมือที่ต้องพึ่งพามือทั้งสองข้างมากขึ้น กระโหลกศีรษะของเราก็ปรับเปลี่ยนจากการกินอาหารแบบเดิมๆ ไปสู่ความเหมาะสมสำหรับการทำงานและใช้สมองมากขึ้น “บางที การกินอาหารและสมองอาจมีวิวัฒนาการที่เกี่ยวข้องกันก็ได้นะครับ” Tseng กล่าว

 

อ่านเพิ่มเติม : ฟอสซิลอสุรกายแห่งท้องทะเลถูกพบในอินเดียไขความลับเบื้องหลังปีกอันทรงพลังของเทอโรซอร์ 

เรื่องแนะนำ

เหยี่ยวรู้จักจุดไฟเผาป่า

อันที่จริงบรรดาชาวอะบอริจินในออสเตรเลียรับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว พวกมันทำได้ด้วยการใช้จะงอยปากหรืออุ้งเท้าคีบเอากิ่งไม้ติดไฟไปหย่อนยังสถานที่ใหม่

บันทึกนักจับผีเสื้อ

บันทึกนักจับผีเสื้อ ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้จะพาคุณผู้อ่านไปสัมผัสกระบวนการจับและเปลี่ยนผีเสื้อให้กลายมาเป็นสินค้าและรายได้หลักของชุมชน ออกเดินทางเข้าดงพงไพรไปกับบรรดานักจับผีเสื้อบนเกาะสุลาเวสี ประเทศอินโดนีเซีย อันที่จริงมนุษย์เราจับผีเสื้อสวยๆ มานานแล้วแต่ครั้งโบราณกาล จนกระทั่งเมื่อถึงยุคของอินเตอร์เน็ต นักจับผีเสื้อเหล่านี้ไม่ได้ขายผีเสื้อสตัฟฟ์ให้แก่คนท้องถิ่นหรือนักท่องเที่ยวที่มาเยือนอีกต่อไป แต่พวกเขายังขายความสวยงามเหล่านี้ให้แก่คนต่างประเทศอีกด้วย ทว่ากฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจับและค้าผีเสื้อนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน และสินค้าที่ได้มาอย่างถูกกฎหมายเองก็ยากที่จะแยกแยะออกจากสินค้าตลาดมืด ยกตัวอย่างเช่นในผีเสื้อบางสายพันธุ์นั้นทางการอนุญาตให้ค้าขายได้เฉพาะจากฟาร์มเท่านั้น อย่างไรก็ดีประเด็นนี้ยากที่จะตรวจสอบ มาชมขั้นตอนการเปลี่ยนผีเสื้อตามธรรมชาติให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ในกรอบกระจกกัน ผีเสื้อเหล่านี้มีนักสะสมหรือนักธุรกิจบางคนยอมจ่ายเงินเป็นพันดอลลาร์เพื่อให้ได้ครอบครองความงดงามอันเปราะบางนี้   อ่านเพิ่มเติม ตามติดชีวิตนักจับผีเสื้อ

ปิดฉากชีวิตกระซู่เพศผู้ตัวสุดท้ายในมาเลเซีย

กระซู่ ชื่อว่า ฮาราปัน โพสท่าที่ศูนย์อนุรักษ์ไวท์โอ๊คที่มลรัฐฟลอริดา สถานที่ซึ่งมันได้อยู่อาศัยที่นั่นเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่ศูนย์อนุรักษ์กระซู่ หรือ แรดสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย ภาพถ่ายโดย JOEL SARTORE, NATIONAL GEOGRAPHIC PHOTO ARK หลังจาก กระซู่ เพศผู้ตัวสุดท้ายในมาเลเซียได้ตายไป ก็เหลือเพียงตัวเมีย 1 ตัว และในอินโดนีเซียก็เหลือกระซู่อีกเพียง 80 ตัวเท่านั้น มีรายงานว่า แทม (Tam) กระซู่หรือแรดสุมาตรา (Sumatran rhinoceros) เพศผู้ตัวสุดท้ายในมาเลเซียนั้นตายลง ทำให้กระซู่ ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่ใกล้การสูญพันธุ์นี้ ได้สูญพันธุ์ไปจากมาเลเซียเรียบร้อยแล้ว ย้อนไปเมื่อปี 2008 มีการค้นพบแทมที่สวนปาล์มน้ำมันแห่งหนึ่ง มันจึงถูกจับและนำมาดูแลที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตาบิน รัฐซาบาห์ และวางแผนให้มันผสมพันธุ์กับกระซู่เพศเมียสองตัวที่ชื่อว่า ปันตุง (Puntung) ที่ถูกจับมาเมื่อปี 2011 และ อิมาน (Iman) ที่ถูกจับเมื่อปี 2014 แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ในปี 2017 ปันตุงถูกการุณยฆาตเนื่องจากโรคมะเร็ง ขณะนี้ อิมานจึงเป็นกระซู่เพศเมียตัวสุดท้ายในมาเซีย […]