ชุดภาพถ่ายสายสัมพันธ์อันงดงามระหว่างคนและลิง - National Geographic Thailand

ชุดภาพถ่ายสายสัมพันธ์อันงดงามระหว่างคนและลิง

ชุดภาพถ่ายสายสัมพันธ์อันงดงามระหว่างคนและลิง

ชาร์ลี ฮามิลตัน เจมส์ ช่างภาพจากเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่ปกติ ในตอนที่เขาอยู่ระหว่างการบันทึกภาพถ่ายสารคดีชนพื้นเมือง Matsigenka ที่อาศัยอยู่ในป่าแอมะซอนของเปรูเมื่อไม่กี่ปีก่อน

“ทุกๆ วัน เด็กๆ จากชุมชนนี้จะพากันไปอาบน้ำในแม่น้ำ” เขากล่าว “มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ Yoina เธอมักจะอุ้มลิงทามารินตัวน้อยไปไหนมาไหนด้วยเสมอ แต่ปัญหาก็คือเจ้าลิงกลัวน้ำ ดังนั้นมันจึงต้องนั่งอยู่บนศีรษะของเธอตลอดและผู้คนรอบๆ ก็ไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งนี้คือเรื่องแปลกประหลาด พื้นที่บนศีรษะของ Yoina คือสถานที่ปลอดภัยที่สุดของเจ้าลิงน้อย”

ภาพถ่ายของ คนและลิง กลายเป็นหนึ่งในภาพถ่ายที่ฮามิลตัน เจมส์ชื่นชอบมากที่สุด จากนั้นเขาก็เล่าว่า “ผมกลายมาเป็นคนหมกหมุ่นไล่เก็บภาพผู้คนและลิงของพวกเขา”

ตัวเขาพบเรื่องราวทำนองเดียวกันกับชนพื้นเมืองอื่นๆ ทางตะวันออกของป่าแอมะซอนในเปรูและบราซิล ที่เขาเคยไปเยี่ยมเยือน ลิงพวกนี้มีหลากหลายสายพันธุ์ แต่เจ้าของลิงล้วนเป็นผู้หญิง และเรื่องราวที่อยู่เบื้องหลังสร้างความประหลาดใจให้แก่เขา

“ผู้คนที่ผมถ่ายภาพ พวกเขาอาศัยอยู่ในป่า ซึ่งลิงคือหนึ่งในอาหารของพวกเขา พวกมันถูกล่าด้วยหอกและธนู หากลิงตัวนั้นเป็นแม่ลิงที่มีลูกอ่อน ลูกลิงจะเกาะติดร่างของแม่ที่ตายแล้วร่วงหล่นจากต้นไม้มาด้วยกัน ผู้คนจะเก็บร่างของแม่มันไป และเลี้ยงลูกลิงไว้ในฐานะสัตว์เลี้ยง

สถานการณ์ดังกล่าวก่อให้เกิดสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างลูกลิงและแม่ใหม่ของพวกมัน ภาพที่ปรากฏจึงมักเห็นผู้หญิงชนพื้นเมืองเหล่านี้ไปไหนมาไหนโดยมีลูกลิงเกาะอยู่บนศีรษะ เมื่อพวกมันเติบโตขึ้นก็จะมีอิสระที่ไปไหนมาเองได้มากขึ้น แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ยังคงแน่นแฟ้น

แม้ว่าเรื่องนี้จะเริ่มต้นด้วยความโหดร้าย แต่ความรักความผูกพันระหว่างลิงและชนพื้นเมืองในป่าแอมะซอนแห่งนี้ เป็นภาพแทนของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และธรรมชาติ ซึ่งผมตั้งใจที่จะบันทึกเอาไว้”

เรื่อง อเล็กซา คีย์เฟอร์

ภาพถ่าย ชาร์ลี ฮามิลตัน เจมส์

คนและลิง
Ximirapi ไม่มีลูก เธออาศัยอยู่กับลิงของเธอ
คนและลิง
Yoina และลิงทามาริน จุดเริ่มต้นของโปรเจคภาพถ่ายนี้
คนและลิง
Amápiranawy ถ่ายภาพกับลิงที่ริมแม่น้ำ Karu
คนและลิง
Ayuana ถ่ายภาพคู่กับลิงทามารินสีดำ พวกมันเป็นหนึ่งในไพรเมตที่มีขนาดเล็กที่สุด น้ำหนักเพียง 500 กรัมเท่านั้น
คนและลิง
Imuniin ถ่ายภาพคู่กับลิงซากิสีดำ
คนและลิง
Rosaura และลิงของเธอในชุมชนของชาวพื้นเมืองในเปรู
คนและลิง
Miluska อุ้มลิงน้อยสัตว์เลี้ยงของเธอไว้ เด็กหญิงอาศัยอยู่ใกล้กับแม่น้ำ Yurua หนึ่งในพื้นที่อันห่างไกลของชาวเปรู ที่อาศัยอยู่ในป่าแอมะซอน

 

อ่านเพิ่มเติม

แม่ลิงกินลูกที่ตายแล้วของตนเอง

เรื่องแนะนำ

คุณจะกินอาหารยังไงนะ ถ้าคุณตัวหนักเบาะๆ แค่เกือบสองร้อยตัน

นักวิทยาศาสตร์ใช้โดรนบันทึกภาพวาฬสีน้ำเงิน (Balaenoptera musculus) ขณะสวาปามฝูงคริลล์ในน่านน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกนอกชายฝั่งนิวซีแลนด์ ในฐานะสัตว์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก วาฬสีน้ำเงินอาจเติบใหญ่จนยาวเทียบเท่ารถบัสสามคันต่อกันหรือร่วม 30 เมตร และหนักได้ถึง 200 ตัน ขณะทะยานเข้าหาฝูงคริลล์ มันอาจเร่งความเร็วได้ถึง 6.7 ไมล์ต่อชั่วโมง (10.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) แต่การอ้าปากอันมหึมาจะชะลอความเร็วของมันลงเหลือเพียง 1.1 ไมล์ต่อชั่วโมง (1.7 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ความน่าทึ่งอย่างหนึ่งคือ วาฬสีน้ำเงินเป็นสัตว์ช่างเลือก เพราะมันอาจว่ายผ่านฝูงคริลล์ขนาดเล็กไป ดังที่เห็นในคลิปอีกช่วงหนึ่ง เหตุผลหนึ่งคือมันอาจเห็นว่าไม่คุ้มค่ากับพลังงานที่ต้องใช้ในการเร่งความเร็ว อ้าปากกรองกินอาหาร และกลับสู่การว่ายด้วยความเร็วปกติ ลองคิดง่ายๆว่าถ้าคุณหนัก 200 ตัน ลำพังแค่การเคลื่อนไหวร่างกายแม้เพียงเล็กน้อยก็ต้องใช้พลังงานมหาศาลแล้ว วาฬสีน้ำเงินจัดเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์โดยสหภาพสากลว่าด้วยการการอนุรักษ์ธรรมชาติหรือไอยูซีเอ็น (International Union for Conservation of Nature: IUCN) และได้รับการคุ้มครองจากคณะกรรมาธิการเพื่อการล่าวาฬนานาชาติ (International Whaling Commission) ซึ่งให้การปกป้องพวกมันนับตั้งแต่ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา หลังถูกไล่ล่าจนเกือบสูญพันธุ์ การใช้โดรนช่วยให้นักวิจัยสังเกตและศึกษาพฤติกรรมของวาฬได้โดยไม่รบกวนพวกมัน ผิดจากในอดีตที่ต้องใช้เครื่องบิน หรือเฮลิคอปเตอร์ที่ส่งเสียงดังรบกวน กระนั้น เราก็ยังจำเป็นต้องรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยระหว่างโดรนกับวาฬด้วย   […]

เที่ยวสวนสัตว์อย่างไรให้ปลอดภัย และไม่รบกวนบรรดาสัตว์

นักท่องเที่ยวกำลังถ่ายภาพหมีขั้วโลกที่ สวนสัตว์ แห่งหนึ่งในประเทศเดนมาร์ก ภาพถ่ายโดย JO-ANNE MCARTHUR อุบัติเหตุและเรื่องน่าเศร้าจากการชม สวนสัตว์ สามารถหลีกเลี่ยงได้โดยการเคารพสัตว์ที่อยู่ในพื้นที่กักขัง และเคารพอาณาเขตของพวกมัน การไปเที่ยวชมสวนสัตว์เป็นกิจกรรมยอดนิยมของคนทุกเพศทุกวัย ส่วนใหญ่ผู้ที่เข้าไปชมสวนสัตว์มักคาดหวังถึงสวยงามและความหลากของระบบนิเวศทางธรรมชาติที่โลกนี้ได้สรรค์สร้างให้พวกเราเป็นประจักษ์พยาน อย่างไรก็ตาม แม้สวนสัตว์จะมีระบบการจัดการเป็นอย่างดี แต่ก็มีโอกาสที่จะเกิดอันตราย เมื่อมนุษย์ต้องอยู่ในพื้นเดียวกันกับสัตว์ที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงท “คุณไปเที่ยวสวนสัตว์ เพื่อให้ลูกของคุณเกิดความประทับใจ และเพื่อสอนให้พวกเขาเข้าถึงจิตใจของบรรดาสัตว์ที่วิเศษเหล่านี้” แจ็ก ฮานนา ผู้อำนวยการกิตติคุณ สวนสัตว์และพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโคลัมบัสในมลรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา กล่าวและเสริมว่า “แต่บรรดาสัตว์เหล่านี้สามารถทำตามสัญชาตญาณธรรมชาติของพวกมันได้เช่นกัน” แต่ก็นับว่าโชคดี ที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญได้เสนอวิธีที่ทำให้มั่นใจได้ว่าทั้งคุณ และครอบครัวของคุณปลอดภัยจากการไปเที่ยวชมสวนสัตว์หรือสถานที่อื่นๆ ในลักษณะเดียวกัน เคารพอาณาเขตของสัตว์ แม้ว่าบรรดาสวนสัตว์จะดูแลและทำให้ผู้เข้าชมมั่นใจว่า พวกเขาจะปลอดภัยและสนุกสนานกับประสบการณ์ในการเที่ยวสวนสัตว์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้มาเยือนสวนสัตว์จะละเลยความปลอดภัย เป็นเรื่องสำคัญที่บรรดาผู้ปกครองต้องจับตาดูเด็กๆ อยู่ตลอดและปกป้องเด็กๆ ไม่ให้ปีนกำแพงหรือนำพาตัวเองเข้าไปในแนวรั้วหรือพื้นที่อาณาเขตของสัตว์ มีเหตุการณ์น่าเศร้าที่บ่งชี้ว่าทำไมคำแนะนำนี้ถึงสำคัญ ในปี 2012 ที่สวนสัตว์พิตต์สเบิร์ก มลรัฐเพนซิลเวเนีย เด็กชายอายุ 2 ขวบ ถูกหมาป่าแอฟริกันทำร้ายจนเสียชีวิต หลังจากเด็กตกลงไปในพื้นที่จัดแสดงของหมาป่าแอฟริกันตัวดังกล่าว และในปี 2016 ที่สวนสัตว์ซินซินนาติ มลรัฐโอไฮโอ กอริลลาตัวหนึ่งถูกยิงเพื่อปกป้องเด็กคนหนึ่งที่ร่วงลงไปใกล้กับกอริลลาตัวนั้น อลิซซาเบธ เฮเรลโก ผู้จัดการด้านสวัสดิภาพสัตว์ในสวนสัตววิทยาแห่งชาติสมิธโซเนียน กล่าวว่า […]

กว่าจะมาเป็นเจน กูดดอลล์

เรื่อง โทนี เกอร์เบอร์ ภาพถ่าย ฮูโก ฟาน ลาวิค “ฉันต้องขอโทษด้วย ถ้าใครเคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว” เจน กูดดอลล์ บอกผู้ฟังในห้องบรรยายเมื่อปี 2015 แต่บางครั้ง “เรื่องบางเรื่องได้ยินซ้ำก็เข้าท่านะคะ” เธอเสริม ผู้คนจำเรื่องเล่าทั่วๆไปเกี่ยวกับชีวิตของเจน กูดดอลล์ ได้แทบจะในทันที เพราะความถี่ที่มีคนเขียนถึง แพร่ภาพออกอากาศ หรือเปิดเผยต่อโลกด้วยวิธีการอื่นๆ เรื่องมีประมาณว่า หญิงสาวชาวอังกฤษคนหนึ่งทำวิจัยชิมแปนซีในแอฟริกาและกลายเป็นผู้ปฏิวัติวงการไพรเมตวิทยา แต่เธอทำได้อย่างไร ผู้หญิงที่มีความหลงใหลในสิงสาราสัตว์ แต่ไม่มีพื้นฐานการทำงานวิจัยอย่างเป็นทางการใดๆ สามารถโลดแล่นในโลกวิทยาศาสตร์และโลกของสื่อที่ผู้ชายเป็นใหญ่ เพื่อสร้างการค้นพบมากมายในสายงานของเธอ และกลายเป็นคนดังระดับโลกในขบวนการเคลื่อนไหวด้านการอนุรักษ์ได้อย่างไร ต่อไปนี้คือคำตอบ เจนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางเพราะภาพยนตร์สารคดีเรื่อง มิสกูดดอลล์กับชิมแปนซีป่า (Miss Goodall and the Wild Chimpanzees) ของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ซึ่งออกอากาศเมื่อปี 1965 เธอไม่ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้นานมากแล้ว แต่ผมกำลังเปิดให้เธอดูบนแล็ปท็อปคอมพิวเตอร์ นักไพรเมตวิทยาวัย 83 ปีในปีนี้ กำลังพินิจพิจารณาตัวเธอเองตอนอายุ 28 ปี สาวน้อยเจนในจอภาพกำลังเดินป่าในเขตสงวนพันธุ์สัตว์ป่ากอมเบสตรีม (Gombe Stream Game […]