ศิลปะ "เกาหลี" เหนือที่เป็นมากกว่าโฆษณาชวนเชื่อ

ศิลปะเกาหลีเหนือที่เป็นมากกว่าโฆษณาชวนเชื่อ

ศิลปะ เกาหลีเหนือ ที่เป็นมากกว่าโฆษณาชวนเชื่อ

สิ่งเล็กน้อยที่คาดไม่ถึงเมื่อพบว่าคุณกำลังจ้องมองงานโฆษณาชวนเชื่อของ เกาหลีเหนือ ในวอชิงตัน ดีซี และมากกว่าความคาดไม่ถึงที่พบวิจิตรศิลป์ของงานที่น่าตกตะลึง

งานแสดงภาพวาดรางวัลแนวสัจสังคมนิยมที่มหาวิทยาลัยอเมริกา ขนาดของภาพที่กว้างมากกว่า 10 ฟุต ทำให้เกิดความรู้สึกท้วมท้นเมื่อได้เข้าใกล้ตัวงาน จากนั้นความสับสนก็ตามมาเมื่อได้มองภาพเหตุการณ์ซึ่งทุกคนที่อยู่ข้างนอกเกาหลีเหนือมองว่าดูประโลมโลกเกินจริง หรือ ดูเป็นไปไม่ได้แน่ๆ ภาพของแรงงานที่ยิ้มแย้มขณะที่พวกเขากั้นน้ำจากเขื่อน ทหารบนหลังม้ากระโดดข้ามสะพานทางรถไฟที่กำลังลุกไหม้ ชายบนเรือพร้อมที่จะยิงกระสุนใส่ศัตรู สิ่งเหล่านี้มาจากประเทศซึ่ง UN เรียกพวกเขาว่า ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเลวร้าย

เกาหลีเหนือ
ผู้ส่งสาร เช่นเดียวกับรูปอื่นๆ รูปวาดปี 1970 นี้ใช้หมึกและกระดาษสา

แต่ความรู้สึกประหลาดใจและไม่อาจลบเลือนได้ เมื่อตระหนักได้ว่าภาพเหล่านี้ เป็นมากกว่าโฆษณาชวนเชื่อ

“ผมลุ่มหลงในงานเหล่านี้” ศิลปินและภัณฑารักษ์ BG Muhn กล่าว  “ผมคิดว่า มีบางอย่างที่ผมไม่เคยรู้” Muhn ใช้เวลา 5 ปี นำมันมาแสดงโชว์รวมกัน โดยการเก็บสะสมงานจากพิพิธภัณฑ์เกาหลีเหนือ และ นักสะสมนอกประเทศ เป้าหมายของเขาคือการแสดงทักษะที่อยู่เบื้องหลังการเมือง “มันไปไกลกว่าจินตนาการของพวกเรา” Muhn  กล่าว “[เกาหลีเหนือ] ไม่เพียงแต่ผลิตอาวุธนิวเคลียร์ พวกเขายังชื่นชมงานศิลปะ”

เกาหลีเหนือ
หลังกองกำลังป้องกัน เสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อกั๊กสีดำ และกระบอกปืน ชายผู้อยู่ในน้ำดูคล้ายกับ Han Solo แต่มันเป็นเพียงเหตุบังเอิญ เพราะภาพนี้ถูกวาดในปี 1968 เก้าปีก่อนจะมีหนังเรื่องสตาร์วอร์

ผ่านสตูดิโอศิลปะ เกาหลีเหนือผลิตงานทั้งสำหรับประทศอื่นและสำหรับแสดงในที่สาธารณะและพิพิธภัณฑ์ ผลงานในดิสเพลย์ในวอชิงตัน และในแกลอรี่อื่นๆ ถูกวาดในช่วงระหว่างปลายปี 1960 จนถึงปัจจุบัน โดยศิลปินหลากหลายคน และ หลายๆงานผ่านการคัดลอกแปรงต่อแปรง

พวกเขาทั้งหมดเป็นตัวอย่างของเทคนิคที่เรียกว่า Chosonhwa ซึ่งหมายถึงการใช้หมึกและกระดาษสาแทนที่จะใช้สีน้ำมันและผืนผ้าใบ ข้อจำกัดนี้นำไปสู่การคิดค้นเทคนิค ตัวอย่างเช่น การวาดเสือรวมโดยมีพื้นที่ว่างมากมายแทนการวาดหิมะ สิ่งเหล่านี้นำไปสู่สัมผัสที่ละเอียดอ่อนของภาพวาด เมื่อมองใกล้ๆ สารทางการเมืองมากมายถูกส่งออกมาอย่างมีพลัง

เกาหลีเหนือ
ภาพวาดปี 2005 นี้เป็นตัวอย่างของ สัจสังคมนิยมสมัยใหม่ ซึ่งเกาหลีเหนือเริ่มที่จะผลิตออกมา ศิลปินบางคนถูกส่งออกไปประเทศอื่นเพื่อดูสไตล์งาน

เมื่อดูจากตัวงานแล้วจะพบว่ามีวิวัฒนาการมากกว่าทศวรรษ นักวาดหน้าใหม่กว่าแสดงเทคนิคฝีแปรงที่ทันสมัยและแสดงหัวข้อนั้นๆออกมาในเชิงนามธรรมมากกว่า แต่แม้ว่าในศิลปินที่แก่กว่า เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเขาได้รับอิทธิพลจากตัวตกและมีความเชี่ยวชาญทางเทคนิค งานชิ้นหนึ่งพรรณนาถึงการช่วยเหลือในทะเล และการจัดวางองค์ประกอบของฉากที่อึดอัดอย่างน่าประหลาด ในเส้นของแขนที่กำลังโยนเชือกไปนั้นตัดกับเส้นโค้งของคลื่น

ถึงแม้ว่างานของพวกเขาจะซับซ้อนมากเพียงใด แน่นอนว่าภาพหลายๆภาพเป็นการโฆษณาชวนเชื่ออย่างชัดเจน ธีมไม่ได้เปลี่ยน ชิ้นงานในแกลอรี่อาจจะไม่ได้ชวนเชื่ออย่างรุนแรง อย่างการชกเครื่องบินรบอเมริกา  แต่รูปภาพนั้นชื่นชมความกล้าหาญ ความองอาจ ความอุดมสมบูรณ์ ในประเทศซึ่งเกิดภาวะอดอยากอยู่บ่อยครั้ง

เกาหลีเหนือ
หญิงสาวที่เป็นจุดศูนย์กลางของภาพที่วาดขึ้นในปี 2016 โดย Kim In Sok ถูกสเก็ตซ้ำมากกว่า 2 ปี ในช่วงงาน ภาพแสดงถึงความสุขของผู้คนในเปียงยาง

หัวหน้าพิพิธภัณฑ์ศิลปะมหาวิทยาลัยอเมริกา Jack Rasmussen ไม่คิดว่า ความหมายเหล่านั้นไม่สามารถมองเป็นศิลปะได้ “ประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตกส่วนใหญ่มักจะโฆษณาชวนเชื่อโบสถ์” เขากล่าว ซึ่งไม่ได้มีความคล้ายคลึงกับงานวาดอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1940 “ระดับของความประสบความสำเร็จที่งานศิลปะทุกงานควรไปถึง”

มีประเด็นที่คล้ายกัน นักเขียน Upton Sinclair โต้แย้งในปี 1925 “งานศิลปะทุกชิ้น คือโฆษณาชวนเชื่อ” ข้อโต้แย้งการวิพากษ์วิจารณ์ของนักสงคมนิยมของ Sinclair กล่าวว่า มีความแตกต่างเพียงน้อยนิด เพราะศิลปะเป็นตัวแทนของความจริงผ่านลักษณะส่วนตัวที่ศิลปินสร้างขึ้น “จุดประสงค์ของการดัดแปลงลักษณะเฉพาะตัวของผู้อื่น คือการกระตุ้นพวกเขาให้เปลี่ยนอารมณ์ความรู้สึก ความเชื่อ และการกระทำ ”

เกาหลีเหนือ
ฉากประโลมโลก ที่มักจะมีปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้งในภาพวาด ผลงานชิ้นนี้วาดขึ้นในปี 1977

อาจจะไม่ใช่ทุกงานศิลปะที่เป็นโฆษณาชวนเชื่อเช่นนี้ และอาจจะมีศิลปะอันงดงามซึ่งมีความดำมืดน้อยกว่าสังคม แต่ธีสิสของ Sinclair ยังคงเป็นสิ่งที่ถูกพูดถึง (ในตอนหลังถูกนำมาเป็นชื่องานเขียนของ George Orwell)

นอกเหนือจากบริบทของพวกมัน ภาพวาดเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ผู้ชมแยกจากคุกเกาหลีเหนือ และการคุกคามของนิวเคลียร์ที่มีประสิทธิภาพ แต่มันซับซ้อนเมื่อบางครั้งมันกลายเป็นมิติหนึ่งของมุมมองของประเทศ เมื่อถามว่าถ้าแสดงภาพเหล่านี้ในอเมริกาอาจจะให้ความรู้สึกที่อ่อนลงกับประเทศ Rasmussen ยิ้ม

“ผมไม่คิดว่าคนมากมายจะย้ายไปเกาหลีเหนือหลังจากเห็นรูปเหล่านี้” เขากล่าว

เรื่อง เกบ บูลลาด

 

อ่านเพิ่มเติม

บินทะยานไปกับแอร์โครยอ สายการบินเกาหลีเหนือ

เรื่องแนะนำ

วาดมังกรด้วยการลงแปรงเพียงครั้งเดียว

วาดมังกรด้วยการลงแปรงเพียงครั้งเดียว ศิลปะอันงดงามน่าทึ่งที่ต้องอาศัยความฝึกฝนจนชำนาญนี้มีชื่อเรียกว่า “Hitofude-ryu” เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยเอโดะ (ปีคริสต์ศักราช 1603 – 1867) โดยชาวญี่ปุ่นมีความเชื่อกันว่าการสร้างงานศิลปะลักษณะนี้จะช่วยบันดาลโชคด้านทรัพย์สินเงินทองและความรักให้แก่ตัวศิลปิน ความโดดเด่นของงานศิลปะแขนงนี้ก็คือ การวาดภาพของลำตัวมังกรด้วยการลงพู่กันหรือแปรงเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ลวดลายและเกล็ดอันละเอียดอ่อของมังกรที่เกิดขึ้นบนภาพนั้นต้องอาศัยประสบการณ์สั่งสมนานนับปี จากนั้นศิลปินจะเพิ่มรายละเอียดอื่นๆ ตลอดจนถ้อยคำอวยพรลงไปในชิ้นงาน ซึ่งขึ้นอยู่กับลูกค้ากำหนด มาชมฝีมือของศิลปินด้าน Hitofude-ryu กันว่าจะงดงามเพียงใด ทั้งนี้การสร้างชิ้นงานต้องใช้สมาธิ และความตั้งใจอย่างมาก นั่นทำให้ปกติแล้วศิลปินจะผลิตผลงานได้เพียง 3 – 5 ภาพต่อวันเท่านั้น   อ่านเพิ่มเติม ภาพวาดอันน่าทึ่งจากศิลปินออทิสติก

บรรยากาศวันเด็ก ก่อนอำลาเขาดิน

บรรยากาศวันเด็ก ก่อนอำลา”เขาดิน” เมื่อ 63 ปีที่แล้ว นายวี.เอ็ม. กุลกานี ผู้แทนองค์การสหพันธ์เพื่อสวัสดิภาพเด็กระหว่างประเทศแห่งสหประชาชาติ เชิญชวนให้ประเทศต่างๆ เห็นความสำคัญและความต้องการของเด็กและกระตุ้นให้เด็กตระหนักถึงบทบาทของตนด้วย  รัฐบาลในยุคนั้นจึงจัดให้มีคณะกรรมการจัดงานวันเด็กแห่งชาติ ทำหน้าที่ประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐบาล รัฐวิสาหกิจ และเอกชน กำหนดให้มีการเฉลิมฉลองวันเด็กแห่งชาติทั้งในส่วนกลางและภูมิภาค  ในยุคนั้นงานวันเด็กแห่งชาติจัดในวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม  แต่พอถึง พ.ศ. 2508 ก็เปลี่ยนมาเป็นวันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม เพื่อความสะดวกของผู้ปกครองและเป็นช่วงที่อากาศดีกว่าช่วงฤดูฝนอย่างเดือนตุลาคม เขาดินหรือสวนสัตว์ดุสิตเป็นหน่วยงานราชการที่จัดงาน วันเด็ก ซึ่งได้รับความนิยมจากเด็กและพ่อแม่ผู้ปกครองตลอดมา  แต่รู้กันหรือไม่ว่า เขาดินที่เปิดทุกวันและเนืองแน่นโดยเฉพาะวันเด็กนี้ มีความเป็นมาอย่างไรประวัติคร่าวๆ ของ เขาดินหรือสวนสัตว์ดุสิตแห่งนี้ย้อนไปถึงสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีจุดเริ่มต้นจากความต้องการสร้างสวนพฤกษชาติในเขตพระราชวังสวนดุสิต ต่อมาในรัชสมัยของรัชกาลที่ 7 มีพระราชดำริที่จะทำนุบำรุงสวนพฤกษชาติแห่งนี้ให้กว้างขวาง และดีกว่าที่เป็นอยู่รวมถึงเปิดให้ประชาชนมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจด้วย เขาดินในตอนแรกจึงมีสถานะเป็นสวนสาธารณะไม่ใช่สวนสัตว์ดังปัจจุบัน จนกระทั่งต่อมาทางเทศบาลกรุงเทพฯ ริเริ่มย้ายเอาสัตว์บางชนิดจากสวนอื่นๆ มาอาศัยที่นี่ รวมถึงขอให้ทางสำนักพระราชวังส่งช้างหลวงเพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้มีโอกาสชม สวนสัตว์ดุสิตจึงได้ฤกษ์เปิดตัวในฐานะสวนสัตว์แรกของไทยเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2481 (ชมภาพเก่าที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของเขาดินได้ ที่นี่ ) เอ่ยถึง เขาดินแล้ว ต้องเอ่ยถึงตำนานคู่เขาดินอย่าง ฮิปโปโปเตมัสที่ชื่อ แม่มะลิขวัญใจที่ใครๆ มาเขาดินก็ต้องมาชม […]

ความตายอันร้อนระอุเมื่อเด็กถูกทิ้งไว้ในรถ

ความชะล่าใจหรือความประมาทเลินเล่อของผู้ปกครองอาจทำให้บุตรหลานตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้ หาก ลืมเด็กในรถ ในปัจจุบันนี้ ทั่วทุกแห่งในโลกต่างก็ได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศแปรปรวนอันเป็นผลมาจากภาวะโลกร้อนที่รุนแรงขึ้นทุก ๆ ปี และเมื่อวันที่ 21 มิถุนายนที่ผ่านมาอุณหภูมิที่สูงขึ้นอย่างผิดปกติจากคลื่นความร้อนรุนแรงในสหรัฐอเมริกาก็ได้คร่าชีวิตเด็กชายอายุเพียง 5 ขวบในรัฐเท็กซัสขณะถูกผู้ปกครองลืมไว้ในรถ โดยสำนักข่าว CNN ได้รายงานว่าเด็กชายถูกทิ้งไว้บนรถหลายชั่วโมงในอากาศกว่า 38 องศา ซึ่งถือว่าเป็นอุณหภูมิที่สูงเป็นประวัติการณ์ในรัฐดังกล่าว ทว่ากว่าผู้ปกครองจะนึกได้ว่าตนลืมลูกชายไว้บนรถก็สายไปเสียแล้ว แม้มารดาของเด็กยืนยันว่าลูกของเธอรู้วิธีปลดเข็มขัดคาร์ซีทและประตูของรถที่เธอเช่ามาไม่มีปุ่มล็อคป้องกันเด็ก แต่เด็กชายกลับนั่งรอผู้ปกครองจนไม่สามารถทนต่อความร้อนที่ระอุภายในรถได้และเสียชีวิตลงจากอาการฮีทสโตรก โดยทีมสอบสวนสันนิษฐานว่าที่เด็กชายไม่กล้าปลดเข็มขัดและลงจากรถนั้นอาจเกิดจากความไม่คุ้นชินเนื่องจากไม่ใช่รถที่ครอบครัวใช้เป็นปกติ สำหรับสาเหตุของการเสียชีวิตจากการถูกลืมไว้บนรถนั้นไม่ได้เกิดจากการขาดอากาศหายใจจากประตูและหน้าต่างที่ปิดสนิท แต่เกิดจากความร้อนสะสมภายในตัวรถ ซึ่งนายแพทย์ฉัตรชัย อิ่มอารมย์ อาจารย์ประจำคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล ได้อธิบายผ่านรายการคมชัดลึกในวันที่ 12 พฤษภาคม ปี 2559 ไว้ว่า “กรณีเด็กเสียชีวิตในรถที่จอดอยู่กลางแดดนั้น สาเหตุมาจากภาวะร่างกายเป็นโรคลมแดด หรือฮีทสโตรก คือร่างกายถูกเผากลางแดด เปรียบเทียบเหมือนรถยนต์ที่อยู่ในสภาวะโอเวอร์ฮีท ร่างกายมนุษย์ไม่สามารถทนกับอุณหภูมิที่สูงขนาดนั้นได้” นอกจากนี้นายแพทย์ฉัตรชัยยังได้ให้คำอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้โดยสามารถสรุปได้ว่า การจอดรถไว้กลางแดดส่งผลให้อุณหภูมิภายในรถเพิ่มขึ้นจนสูงกว่าอุณหภูมิภายนอก และยิ่งเวลาผ่านไปภายในตัวรถจะยิ่งมีคุณสมบัติคล้ายกับเตาอบเนื่องจากไม่มีช่องทางใดที่จะสามารถระบายความร้อนออกได้ หากมีเด็กถูกลืมอยู่ในรถ อุณหภูมิของร่างกายเด็กจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามอุณหภูมิภายในรถ ซึ่งในสถานการณ์เช่นนี้กลไกของร่างกายมนุษย์จะพยายามลดอุณหภูมิลงให้ได้มากที่สุดผ่านการขับเหงื่อออกทางรูขุมขน แต่ในขณะเดียวกันอุณหภูมิที่สูงขึ้นก็จะทำให้เส้นเลือดขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ และแตกในที่สุด เมื่อถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้ว เด็กจะมีอยู่ในภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรงเนื่องจากเสียเหงื่อเป็นจำนวนมาก สิ่งต่อมาที่จะเกิดคืออวัยวะต่าง ๆ […]

พลิกโฉมรางเหล็ก รถไฟไทย

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวของบ่ายวันเสาร์ รถไฟไทย เที่ยวนั้นไม่มีที่ว่างสำหรับนักธุรกิจผู้เห็นเวลาเป็นทองคำพลทหารรีบบึ่งไปเข้าเวร และไม่ควรเป็นการเดินทางของผมในวันที่ใจร้อน ทว่ารถไฟเที่ยวเดียวกันนั้นกลับเป็นโอกาสทำเงินของ ‘นักขาย’ มาดสุขุมอย่าง ประยูร บุญเผือก หญิงวัยกลางคนร่างท้วมชาวตลิ่งชันผู้ทำมาหากินบน รถไฟไทย มานานกว่า 30 ปี ผมกำลังย้อนรอยเส้นทางตากอากาศของเหล่าเชื้อพระวงศ์ และคนมีสตางค์สมัยรัชกาลที่ 6 ด้วยการจับรถไฟ (ฟรี) ขบวนที่ 255 (ธนบุรี—หลังสวน) จากบางกอกน้อยล่องใต้สู่อำเภอหัวหิน (หรือบ้านสมอเรียงในนามเก่า) ขบวนรถที่ว่าล่าช้าจากการหยุดเปลี่ยนหัวรถจักรซึ่งชำรุดเป็นครั้งที่สอง และสองข้างทางตอนนี้คือป่ารกเรื้อในเขตจังหวัดเพชรบุรี เมื่อความหิวกำเริบ ท้องไส้ของผมและผู้โดยสารอีกนับร้อยจึงแปรสภาพเป็นกระติบบรรจุข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ประยูรใส่ตะกร้ามาเร่ขายบนตู้โดยสาร “เห็นเด็กกลุ่มนั้นไหมคะ เช้า ๆ ยังมีแรง ร้องเพลงเสียงดัง แต่พอตกบ่าย เป็นต้องหิวโซกันทุกคนละจ้ะ” หล่อนว่าพลางบุ้ยใบ้ไปทางก๊วนเด็ก ๆ ที่นั่งรถไฟมาเที่ยวชะอำ หลายคนกำลังก้มหน้าก้มตาเปิบข้าวเหนียวหมูปิ้ง หรือไม่ก็ผัดกะเพราราดข้าวบรรจุกล่อง “ตอนนี้คือเวลาทำเงินค่ะคุณขา” ประยูรกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับนักขายที่เพิ่งปิดงานสำเร็จ กระนั้น หล่อนคงไม่ทราบว่า นี่คือกลยุทธ์เดียวกับตู้เสบียงบนขบวนรถจักรไอนํ้าสมัยรัชกาลที่ 6 ยุคที่รถไฟใช้เวลาล่องจากกรุงเทพฯ ถึงหัวหินนานถึง 5 ชั่วโมง กลายเป็นต้นกำเนิดของข้าวผัดรถไฟ เมนูหรูสำหรับผู้นิยมไปอาบลมทะเลช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือไม่ก็หวดวงสะวิงที่สนามกอล์ฟแห่งแรกในสยาม กระทั่งปัจจุบันเมนูคลาสสิก (บางคนค่อนขอดว่า […]