ConIFA ฟุตบอลของคนไร้รัฐ - National Geographic Thailand

ConIFA ฟุตบอลของคนไร้รัฐ

ConIFA ฟุตบอลของ คนไร้รัฐ

ไม่ต้องแปลกใจหากคุณไม่เคยได้ยินชื่อของบาราวา (Barawa) หรือตูวาลู (Tuvalu) คุณอาจรู้จักทิเบตหรือไซปรัส ในฐานะประเทศอิสระที่แยกตัวออกมา คุณคงพอเดาออกว่ามันอยู่ตรงไหนของแผนที่โลก แต่กับสองประเทศข้างต้นรวมไปถึงทมิฬอีแลม (Tamil Eelam) และคาร์ปาตาเลีย (Kárpátalja) มันยากที่จะจินตนาการว่าพวกเขาอยู่ที่ใด? นั่นเป็นเพราะดินแดนของ คนไร้รัฐ เหล่านี้ไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ และมีพื้นที่ไม่มากนักในการนำเสนอตนเองบนเวทีโลก

นี่คือที่มาของการแข่งขันฟุตบอล ConIFA World Cup ที่จัดขึ้นโดยสหพันธ์แห่งสมาคมฟุตบอลอิสระ (Confederation of Independent Football Associations หรือ ConIFA) ชื่อเดิมคือ VIVA World Cup โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้กลุ่มคนไร้รัฐเหล่านี้เป็นที่รู้จัก ตลอดจนยังคงประกาศการมีตัวตนของพวกเขาต่อไป ปัจจุบันมีสมาชิกเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 47 สมาชิกด้วยกัน (ในการแข่งขันจะไม่เรียกชนชาติเหล่านี้ว่าชาติ)

ดูรายละเอียดของแต่ละสมาชิกได้ ที่นี่

คนไร้รัฐ
นัดชิงระหว่างอับคาเซียและทิเบต
ภาพถ่ายโดย conifa.org

กติกาในการเข้าร่วมนั้นเรียบง่าย ทีมฟุตบอลนั้นๆ ต้องไม่มีคุณสมบัติ หรือไม่มีโอกาสที่จะเข้าร่วมกับ FIFA World Cup ได้อย่างเป็นทางการ ด้วยเงื่อนไขที่มาจากการเป็นรัฐไร้เอกราชหรือชนกลุ่มน้อย เช่น สมาชิกปัญจาบ (Panjab) ตัวแทนของผู้พูดภาษาปัญจาบราว 100 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งมาจากหลากหลายภูมิศาสตร์และไม่อาจรวมอยู่ในธงสัญลักษณ์ผืนเดียวได้, สมาชิกบาราวา เมืองท่าเล็กๆ ในโซมาเลีย ที่เผชิญกับความไม่สงบทางการเมือง จากกลุ่มก่อการร้ายอัล-ชาบับ และทีมบาราวายังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันในปีนี้ (CONIFA World Cup 2018 สิ้นสุดไปเมื่อ 9 มิถุนายนที่ผ่านมา)

หรือสมาชิก United Koreans in Japan ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่ในญี่ปุ่น และยังรวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์อย่างชาวโรฮิงญา ในเมียนมา ชนกลุ่มน้อยอย่างชาวเคิร์ด ในอิรัก หรือแม้แต่กลุ่มทมิฬอีแลม อดีตกองกำลังติดอาวุธในศรีลังกา ก็เป็นสมาชิกของการแข่งขันนี้ด้วยเช่นกัน

(วิทยาศาสตร์เบื้องหลังสัตว์ทำนายผลบอลโลก)

คนไร้รัฐ
นักฟุตบอลสมาชิกทีมทิเบตชูมือให้กล้อง
ภาพถ่ายโดย conifa.org

“ConIFA แตกต่างจาก FIFA เพราะ ConIFA มองเห็นชาติที่ถูกหลงลืมเหล่านี้” Omar Sufi กัปตันทีมสมาชิกบาราวากล่าว “ทัวร์นาเมนต์นี่สำคัญในระดับโลก เราแข่งกับทีมที่มีภูมิหลังต่างกันในทุกด้าน แต่ทุกคนพร้อมใจมาเพื่อสิ่งเดียวกัน”

และแน่นอนว่าสิ่งนั้นไม่ใช่ชัยชนะจากการยิงประตู…แต่คือการทำให้ชนชาติเหล่านี้เป็นที่รู้จักมากขึ้น รายงานจากโจเอล โกลบี้ ผู้สื่อข่าวสำนักข่าว Vice ที่ไปติดตามทำสารคดี ConIFA World Cup เล่าว่าทุกทีมที่เขาเข้าไปพูดคุยด้วยล้วนดีใจและขอบคุณที่สนใจฟังเรื่องราวของพวกเขา การแข่งขันครั้งนี้เป็นตัวแทนของผู้คนที่ถูกนิยามว่าเป็น “ชนกลุ่มน้อย” อีกราว 334 ล้านคนทั่วโลก และสำหรับบางทีมนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมระดับโลก ซึ่งคุณผู้อ่านสามารถติดตามชมการแข่งขันฟุตบอลทางเลือกที่ไม่ได้อยู่ในกระแสหลักนี้ได้จากแชนแนลของ Vice

ในการแข่งขัน ConFIA 2018 ที่ผ่านมา นับเป็นครั้งแรกที่จัดการแข่งขันใหญ่ และได้รับความสนใจจากสื่อกระแสหลัก ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากบริษัทดังอย่าง Paddy Power ตลอดจนถ่ายทอดสดแต่ละแมทต์ผ่านเฟซบุ๊กอีกด้วย ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นสัญญาณอันดีที่จะช่วยให้ ConFIA World Cup เป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ดี ใช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วยไปกับการแข่งขันฟุตบอลของชนไร้ชาติ ไร้รัฐเหล่านี้ เพราะย้อนกลับไปเมื่อปลายเดือนพฤษภาคม ก่อนที่ทัวร์นาเมนต์จะเริ่มต้นขึ้น ทาง ConIFA ได้รับจดหมายร้องเรียนจากชาวไซปรัสเชื้อสายกรีก ในกรุงลอนดอน คัดค้านการเข้าร่วมแข่งขันของกลุ่มไซปรัสเหนือ ซึ่งมีเชื้อสายตุรกี

แต่ใครจะสนใจเหตุผลร้อยแปดทางการเมือง…ในเมื่อผู้คนเหล่านี้มาเพื่อเล่นฟุตบอล จริงไหม?

คนไร้รัฐ
แฟนบอลทีมไซปรัสเหนือ
ภาพถ่ายโดย conifa.org

 

แหล่งข้อมูล

Not FIFA: Karpatalja wins alternative football world cup

CONIFA: The alternative World Cup for stateless people and unrecognized nations

The CONIFA World Football Cup Was About More Than Just Goals

CONIFA: how the ‘other World Cup’ is helping unrecognised nations through footbal

มายาคติของฝรั่งเศส จดหมายของโอซิล และความล้าสมัยของทีมชาติ

มารู้จักกับ ConIFA world cup “ฟุตบอลโลก” ของชนไร้เอกราชกัน

สาระเรื่อยเปื่อย

 

อ่านเพิ่มเติม

ฟุตบอลมีถิ่นกำเนิดที่ใด? โบราณคดีมีคำตอบ

เรื่องแนะนำ

ป่วย ขัดสน ยากจน ขาดอาหาร วิกฤตชีวิตอัฟกานิสถานยุคตาลีบัน

แม้ความยากลำบากจะแผ่วงกว้างขึ้นเรื่อยๆ แต่ชาวอัฟกันมากมายยังคงมุ่งมั่นทำหน้าที่ช่วยเหลือและเป็นความหวังให้กับอัฟกานิสถาน คุณนาวิด อามีนี (Navid Amini) เป็นนักเรียนแพทย์อายุ 24 ปี เขามีความฝันที่จะเรียนรู้ในวิชาการแพทย์และทำงานช่วยเหลือชาวอัฟกันมาโดยตลอด จนเมื่ออัฟกานิสถานถูกตาลีบันยึดครองคนไข้ของคุณอามีนีมีจำนวนเพิ่มขึ้น และยังมีสภาพหิวโซ ยากจนและย่ำแย่ลงเรื่อยๆ อย่างน่าตกใจ คนไข้รายหนึ่งเป็นแม่ม่ายผู้ขอความอนุเคราะห์ในเรื่องยาและอาหารให้เธอและลูกๆ อีกห้าชีวิตของเธอจากคุณอามีนีและคุณหมอท่านอื่นๆ แม้คุณอามีนีจะอยากให้เงินกับเธอ แต่เขากังวลว่าเขาจะทำอย่างไรหากมีคนไข้ในสภาพนี้รายอื่นๆ อีก คุณอามีนีเกิดความกังวลว่าสิ่งที่เขาทำจะเพียงพอต่อการช่วยเหลือชาวอัฟกันหรือไม่ ในคืนหนึ่ง คุณอามีนีนอนนึกถึงครอบครัวชาวอัฟกันอีกหลายครอบครัวที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก “ผมพยายามนึกถึงช่วงเวลาที่ชาวอัฟกันเคยมีความสุข แต่มันไม่เคยมีอยู่เลย” กว่าสามส่วนสี่ของงบประมาณรัฐบาลอัฟกันเป็นเงินหนุนจากต่างชาติ แต่เงินส่วนนั้นได้หายไปทันทีเมื่อสหรัฐอเมริกาเรียกถอนกองกำลังทหาร และอัฟกานิสถานถูกยืดครองโดยตาลีบันในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ค่าครองชีพพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันและความอดอยากแผ่วงกว้างอย่างรวดเร็ว ชีวิตของชาวอัฟกันหม่นหมองและมืดมิดลงทุกวัน แต่ยังคงมีหนุ่มสาวชาวอัฟกันอีกหลายชีวิตคอยเป็นแสงสว่างในความมืดและมุ่งทำงานจิตอาสา คอยช่วยเหลือชาวอัฟกันเท่าที่พวกเขาทำได้ วิกฤตขาดแคลนอาหารแผ่วงกว้าง ในตอนนี้ องค์การยูนิเซฟ (UNICEF) รายงานว่ามีเด็กอัฟกันอายุต่ำกว่า 5 ปีกว่าหนึ่งล้านคนเป็นโรคขาดสารอาหารรุนแรงและเด็กหญิงจำนวนมากเป็นโรคโลหิตจาง ในขณะที่โครงการอาหารโลก (World Food Programme) รายงานว่าตอนนี้ชาวอัฟกันกว่า 9 ล้านชีวิตกำลังเผชิญกับวิกฤตขาดแคลนอาหารขั้นรุนแรง และสำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) รายงานว่าชาวอัฟกันกว่า 24 ล้านชีวิตต้องการความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม นานาชาติยังคงหาทางช่วยเหลือชาวอัฟกันโดยหลีกเลี่ยงไม่ให้รัฐบาลตาลีบันได้รับผลประโยชน์ แต่หนุ่มสาวชาวอัฟกันหลายคนรู้ว่าอัฟกานิสถานคงรอการช่วยเหลือจากต่างชาติไม่ไหว พวกเขาจึงลงมือทำงานการกุศลด้วยตัวพวกเขาเอง […]

จดหมายถึงคนรุ่นใหม่ ในยุคสมัยแห่ง โควิด-19

พวกเรากำลังก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ใต้เงื้อมเงาของ โควิด-19 ความระส่ำระสายทางเศรษฐกิจและสังคม และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มีบางคนชอบเรียกพวกเราว่า “เจเนอเรชันพัง ๆ” แต่เราขอบอกว่า อย่าได้ประเมินความสามารถในการก้าวข้ามอุปสรรคของพวกเราต่ำเกินไป ใครจะไปรู้ล่ะว่า คำสั่งให้อยู่บ้านเนื่องจากการระบาดของ โควิด-19 จะทำให้เกิดการพลัดถิ่นขนานใหญ่ถึงเพียงนี้ นั่นเป็นสิ่งที่หลายคนในรุ่นเรารู้สึกกับช่วงต้นปี 2020 คนอย่างพวกเราที่เพิ่งจะได้เริ่มลิ้มรสอิสรภาพและวัยผู้ใหญ่ก่อนที่การระบาดใหญ่ทั่วโลกจะทำให้ทุกอย่างพังครืน บางทีพวกเราที่ตอนนี้อายุ 18 ถึง 25 ปี อาจต้องการชื่อเรียก แทนที่จะต้องเป็นคนรุ่นครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั่นคือรู้สึกเด็กเกินกว่าจะเป็นมิลเลนเนียล แต่แก่เกินกว่าจะเป็นเจนซี แต่ความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือ เราอยู่ตรงจุดพลิกผันสำคัญของชีวิตส่วนตัว ณ ช่วงเวลาที่โลกดูเหมือนกำลังจะระเบิดออกในหลาย ๆ ด้าน เมื่อมาตรการล็อกดาวน์ถูกนำมาใช้ ผมติดตามว่าเพื่อนคนไหนต้องระหกระเหิน เมื่อมหาวิทยาลัยต่างๆ ไร้ผู้คน ผมรู้ว่าใครต้องออกจากอพาร์ตเมนต์แรกของตัวเองเพื่อกลับไปยังห้องนอนวัยเด็ก ใครถูกล็อกดาวน์อยู่หลังเขาหรือชายหาด และคนไหนที่พื้นเพทางเศรษฐกิจและสังคมไม่เหลือทางเลือกให้ นอกจากจะต้องอยู่ในเมืองที่ถูกโรคระบาดเล่นงานอย่างหนัก ในจดหมายที่เขียนถึงกันนั้น ผมกับเพื่อน ๆ แลกเปลี่ยนและแบ่งปันความรู้สึกนึกคิดทำนองนั้น ความอ่อนไหวที่ไม่ได้แสดงออกทางข้อความสั้นหรือกลุ่มซูม (ซึ่งเราก็ยังใช้อยู่แหละ) บางสิ่งที่อยู่ในการเขียนจดหมายด้วยลายมือแบบเดิมๆ เหมือนจะดึงอารมณ์ต่าง ๆ และความเปราะบางทั้งหลายออกมาในแบบที่พวกเราหลายคนไม่เคยประสบมาก่อน นํ้าเสียงของจดหมายพวกนั้นขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของเราเอง ตั้งแต่ความวิตกกังวลไปจนถึงการพินิจใคร่ครวญ ความตื่นกลัวถึงความสงบนิ่ง […]