โลกร้อนทำให้ เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ ทวีความรุนแรง - National Geographic

โลกร้อนทำให้เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ทวีความรุนแรง

โลกร้อนทำให้ เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ ทวีความรุนแรง

อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของโลกส่งผลให้พายุทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ฝนตกมากขึ้น ตลอดจนความเร็วลมเพิ่มขึ้นอีกด้วย รวมไปถึงคลื่นพายุ หรือ Storm Surges กระแสน้ำที่พัดเข้าหาฝั่งเมื่อพายุเคลื่อนตรงมายังแผ่นดิน ก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะสูงและรุนแรงขึ้นเช่นกัน รายงานจากผลการศึกษาใหม่ที่บ่งชี้ถึงความรุนแรงในภัยพิบัติจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ ทว่าการจะด่วนสรุปว่า เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ และไต้ฝุ่นมังคุดที่เกิดขึ้นขณะนี้ เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศด้วยนั้น ยังเป็นการสรุปที่เร็วเกินไป และมีข้อมูลไม่มากพอ

ถ้อยแถลงจากนักอุตุนิยมวิทยาและนักวิทยาศาสตร์จำนวน 17 ท่าน ที่ศึกษาเฮอร์ริเคนและการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศมานานระบุว่า ภาวะโลกร้อนไม่ได้ก่อให้เกิดเฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ เนื่องจากในเดือนกันยายนของทุกปีเป็นฤดูของพายุเฮอร์ริเคนในมหาสมุทรแอตเเลนติก แต่ยกระดับให้ภัยพิบัติรุนแรงขึ้นต่างหาก

(10 ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเฮอร์ริเคน)

“เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์คือตัวแทนของภัยพิบัติรุนแรงที่จะเกิดบ่อยขึ้นในอนาคต เมื่อโลกของเราอุ่นขึ้น” Jonathan Overpeck จากมหาวิทยาลัยมิชิแกนกล่าว เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่เมื่อถามถึงเหตุการณ์พิเศษด้านสภาพอากาศที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ บรรดานักวิทยาศาสตร์จะพยายามไม่เชื่อมโยงสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา งานวิจัยใหม่ๆ ช่วยเสริมให้นักวิทยาศาสตร์ใช้สถิติและโมเดลคอมพิวเตอร์ เพื่อคำนวณว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นจะแตกต่างไปอย่างไร หากโลกใบนี้ไม่มีภาวะโลกร้อน

“เหมือนหนังเรื่อง ‘Back to the Future’ เลยครับ เมื่อคุณได้ท่องไปยังมิติคู่ขนานอื่นๆ” แต่เป็นโลกที่มนุษย์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงสภาพอากาศใดๆ รายงานจาก Peter Stott นักวิทยาศาสตร์ด้านสภาพอากาศ มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์

ภาพความเสียหายจาก เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์
อาสาสมัครเข้าช่วยเหลือชาวบ้านและสัตว์เลี้ยงที่เผชิญกับน้ำท่วมในเมือง New Bern รัฐนอร์ทแคโลไรนา
ภาพถ่ายโดย Chip Somodevilla, Getty Images

สภาวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐฯ รายงานว่าการศึกษาในทำนองนี้ค่อนข้างน่าเชื่อถือ หนึ่งในทีมวิจัยพยายามวิเคราะห์ข้อมูลของเฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ ท่ามกลางเสียงเตือนจากนักวิทยาศาสตร์อื่นๆ เนื่องจากข้อมูลเหล่านี้ตั้งอยู่บนการพยากรณ์ ไม่ใช่การสังเกตการณ์ อีกทั้งยังไม่มากพอที่จะคำนวณด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้

พวกเขาพบว่าพายุที่เกิดขึ้นนั้นจะมีความรุนแรงขึ้น ปริมาณน้ำเพิ่มมากขึ้น ตลอดจนสร้างความเสียหายให้แก่ชายฝั่งมากขึ้นเช่นกัน หากอุณหภูมิในอากาศอุ่นขึ้น โดยทุกๆ หนึ่งองศาฟาเรนไฮต์จะส่งผลให้พายุอุ้มน้ำมากขึ้นราว 4% (สัดส่วนเพิ่มเป็น 7% หากเป็นองศาเซลเซียส) จากน้ำทะเลที่อุ่นขึ้นซึ่งส่งผลให้มีปริมาณน้ำระเหยไปสู่ชั้นบรรยากาศมากขึ้นตาม อีกทั้งอากาศที่อุ่นยังสามารถเก็กกักน้ำได้ในปริมาณมากขึ้นอีกด้วย

ในการพิจารณาเฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์โดยเฉพาะ Jeff Masters ผู้อำนวยการ Weather Underground Meteorology ชี้ว่าอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นน่าจะส่งผลให้พายุมีปริมาณน้ำฝน และความรุนแรงมากกว่าปกติ จากข้อมูลตลอด 4 ปีที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่มหาสมุทรแอตแลนติกมีอุณหภูมิสูงที่สุด ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูง

Masters ยังเสริมอีกว่า ระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้นยังส่งผลให้คลื่นพายุมีความรุนแรงมากขึ้น เนื่องจากว่าการเกิดคลื่นพายุความสูงราว 1.8 – 3 เมตร นั้นถือเป็นระดับปกติที่ไม่อันตราย แต่นี่คือมาตรฐานที่ตั้งขึ้นเมื่อสิบปีก่อน ปัจจุบันระดับน้ำทะเลที่เพิ่มขึ้นสูงสุดราว 8 นิ้ว จะส่งผลให้คลื่นทะเลมีความสูงต่างไปจากเดิม แม้ความสูงของคลื่นจะอยู่ในเกณฑ์ไม่อันตราย ทว่าเมื่อพิจารณารวมกับระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นอาจสร้างความเสียหายได้

ด้าน Ryan Maue นักอุตุนิยมวิทยาจาก weathermodels.com ชี้ว่า การพิจารณาผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศควรพิจารณารวม ไม่ใช่จากเหตุการณ์เดียว สอดคล้องกับความคิดเห็นจาก Brian McNoldy ผู้เชี่ยวชาญด้านเฮอร์ริเคน จากมหาวิทยาลัยมิชิแกน ที่ระบุว่า การเกิดภัยพิบัติมีปัจจัยมากมาย และไม่ควรกล่าวโทษภาวะโลกร้อนเพียงอย่างเดียว

สำหรับความเสียหายจากเฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์ ล่าสุดเดินทางถึงเมืองวิลล์มิงตัน ในรัฐเดลาแวร์แล้ว ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมสูง รวมยอดผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ 32 รายหลังเฮอร์ริเคนขึ้นฝั่งที่รัฐนอร์ทแคโนไรนา เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา และอีกราว 500,000 คน ไม่มีไฟฟ้าใช้ คาดกันว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นน่าจะอยู่ที่ราว 17 – 22 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ภาพความเสียหายจาก เฮอร์ริเคนฟลอเรนซ์
Ryan Nichols เจ้าหน้าที่กู้ภัยจากเทกซัส เข้าช่วยเหลือสุนัขถูกทิ้งที่กำลังตื่นตระหนก ในเมือง Leland รัฐนอร์ทแคโลไรนา
ภาพถ่ายโดย Jonathan Drake, Reuters

 

อ่านเพิ่มเติม

เปิดภาพความเสียหายจากไต้ฝุ่นมังคุด

 

แหล่งข้อมูล

What Forecasters Got Right and Wrong About Florence

Global warming didn’t cause Florence, scientists say, but it’s making hurricanes more intense

Hurricane Florence is not climate change or global warming. It’s just the weather.

เรื่องแนะนำ

ผู้พิทักษ์ท้องทะเล

ประวัติศาสตร์การประมงในคาบสมุทรบาฮากาลีฟอร์เนีย ประเทศเม็กซิโก เป็นตำนานซึ่งมีทั้งรุ่งเรืองและโรยรา ตอนที่จอห์น สไตน์เบ็ก นักเขียนชื่อดัง มาเยือนคาบสมุทรแห่งนี้เมื่อปี 1940 เขารู้สึกทึ่งกับความหลากหลายทางชีวภาพอันเหลือเชื่อ ทั้งกระเบนราหูฝูงใหญ่ ดงหอยมุก และเต่าที่มีอยู่มากมายเสียจนผู้เฒ่าผู้แก่ที่นี่เล่าว่า คุณสามารถเดินข้ามทะเลได้โดยเหยียบไปบนกระดองเต่า แต่หลังจากหลายทศวรรษของการทำประมงเกินขนาด ภูมิภาคแถบนี้กำลังประสบกับการล่มสลายของอุตสาหกรรมประมง ในพื้นที่สองสามแห่ง ชุมชนเล็กๆเริ่มคิดหาวิธีรักษาทรัพยากร ในที่สุดแนวคิดของพวกเขาก็แพร่หลาย จากเรื่องราวความสำเร็จที่กระจัดกระจายเหล่านี้ เราพอจะมองเห็นกฎหรือข้อกำหนดห้าข้อซึ่งถือได้ว่าเป็นกุญแจสำคัญในการจัดการมหาสมุทรอย่างยั่งยืน ข้อแรก จะเป็นการดีถ้าพื้นที่นั้นตั้งอยู่ค่อนข้างโดดเดี่ยวโดยมีชุมชนเพียงหนึ่งหรือสองแห่งใช้ประโยชน์ ข้อที่สอง ชุมชนต้องมีทรัพยากรมูลค่าสูง ผู้นำชุมชนที่เข้มแข็งและมีวิสัยทัศน์เป็นข้อกำหนดข้อที่สาม ข้อที่สี่ ชาวประมงต้องมีวิธีหาเลี้ยงชีพระหว่างที่ทรัพยากรกำลังฟื้นตัว และข้อสุดท้าย ชุมชนต้องร้อยรัดอยู่ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจกัน ในบาฮา หลายชุมชนแสดงให้เห็นความสำคัญของข้อกำหนดเหล่านี้ ตัวอย่างหนึ่งที่น่าทึ่งของทรัพยากรมูลค่าสูงสามารถเห็นและสัมผัสได้ในลากูนาซานอิกนาเซียว เลียบชายฝั่งลงไปประมาณ 30 กิโลเมตร ย้อนหลังไปเมื่อปี 1972 ตำนานท้องถิ่นเล่าว่า ฟรันซิสโก มาโยรัล กำลังจับปลาตรงบริเวณที่เขาจับตามปกติในลากูน เขามักติดไม้พายไปด้วยเพื่อใช้ตีลำเรือเมื่อใดก็ตามที่วาฬสีเทาว่ายเข้ามาใกล้เกินไป ทุกคนคิดว่าวาฬสีเทาเป็นสัตว์อันตรายไม่นานวาฬตัวหนึ่งก็เข้ามาใกล้เรือของเขาด้วยเหตุผลที่ไม่อาจรู้ได้ มาโยรัลเอื้อมมือออกไปสัมผัสตัวมันอย่างกล้าๆ กลัวๆ วาฬเอียงตัวเข้าหาและยอมให้เขาลูบเนื้อตัวและผิวหนังเรียบนุ่มของมัน พอถึงปลายทศวรรษ 1980 มาโยรัลและชาวประมงคนอื่นๆก็นำนักท่องเที่ยวไปชมวาฬคราวละหลายสิบคน ไม่มีสถานที่ใดที่กุญแจความสำเร็จข้อที่สาม นั่นคือความจำเป็นต้องมีผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ จะชัดเจนมากไปกว่าในกาโบปุลโม ในช่วงทศวรรษ 1980 ที่นี่เป็นหมู่บ้านประมงซบเซาใกล้ปลายคาบสมุทรบาฮา […]

มิสซิสซิปปี : สายน้ำอันคดเคี้ยวเลี้ยวลด

ชุดแผนที่แม่น้ำมิสซิสซิปปีของแฮโรลด์ ฟิสก์ ซึ่งจัดทำเมื่อปี 1944 คือผลงานชิ้นเอกในช่วงกลางศตวรรษที่ยี่สิบ กว่าเจ็ดทศวรรษให้หลัง แดเนียล โคอ์ นักทำแผนที่ ต้องการสร้างสรรค์แผนที่ของฟิสก์ขึ้นอีกครั้ง โดยปรับปรุงให้แม่นยำมากขึ้นและด้วยความงามแบบใหม่ เขาอาศัยเทคโนโลยีที่เรียกว่า ไลดาร์ (LIDAR) หรือระบบที่ยิงลำแสงเลเซอร์จากอากาศยานเพื่อตรวจวัดลักษณะภูมิประเทศ

แนวปะการังจะอยู่รอดอย่างไร ภายใต้ภาวะโลกร้อนและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

เหล่าปะการังที่งดงามที่สุดในโลกบางส่วนกำลังถูกฆ่าโดยอุณหภูมิของน้ำที่สูงขึ้น นักวิทยาศาสตร์กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อปกป้องพื้นที่เสี่ยงเหล่านั้น และพัฒนาสายพันธุ์ปะการังที่แข็งแกร่งขึ้น เหล่านักดำน้ำต่างร้องเสียงหลงภายใต้อุปกรณ์สำหรับช่วยหายใจใต้น้ำของพวกเขา แขนและขาต่างโบกไปมาด้วยความปีติยินดี มันคือเดือนสิงหาคม ปี 2020 ลึกลงไป 13 ฟุต บนแนวปะการังพืดหินในฟลอริดาคีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา นักชีววิทยาทางทะเล ฮานนา โคช และเพื่อนร่วมทีมของเธอจากศูนย์วิจัยทางทะเลและจัดแสดงพันธุ์สัตว์น้ำทางทะเล พวกเขาจับตามองและเฝ้ารอ จนกระทั่งเวลาก่อนเที่ยงคืน ได้เกิดการปะทุอย่างเงียบสงัดของปะการังตลอดแนวพืดหินทั้งหมด เป็นกลุ่มก้อนสีส้มอมชมพูขนาดเล็กของสเปิร์มและไข่ แต่งแต้มทะเลด้วยจุดสีแห่งการปะทุขึ้นของชีวิต การกระโดดโลดเต้นดีใจของคนในทีม ทำให้เกิดประกายไฟสีน้ำเงินส่องสว่างขึ้นจากสิ่งมีชีวิตเรืองแสงในทะเลรอบ ๆ ตัวพวกเขา “ราวกับพวกเราเพิ่งสร้างดอกไม้ไฟของตัวเองขึ้นมา” โคชกล่าว “มันสวยงามมาก” ในช่วงคืนฤดูร้อนก่อนวันพระจันทร์เต็มดวง สายพันธุ์ปะการังทั่วแนวพืดหินของฟลอริดาจะปล่อยสเปิร์มจำนวนล้านล้านตัวและไข่อีกเป็นล้านออกมาในเวลาเดียวกัน เป็นความบ้าคลั่งที่ช่วยเพิ่มความหลากหลายทางพันธุกรรม และเป็นการสร้างความมั่นใจว่า ไข่ที่มีอัตราจะถูกปฏิสนธิกลายเป็นตัวอ่อนเพียงน้อยนิด จะสามารถปักหลักลงบนพืดหิน และเพาะพันธุ์ปะการังรุ่นต่อไปขึ้นมา ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะแพร่พันธุ์เพียง 1 ครั้งต่อ 1 ปี นี่ไม่ใช่การวางไข่ธรรมดา ปะการังดาวภูเขาเหล่านี้ถูกระบุโดยรัฐบัญญัติสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ว่า เป็นสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ที่ถูกคุกคาม ได้รับการเตรียมเพาะพันธุ์และถูกปลูกขึ้นในปี 2015 โดยเหล่านักวิทยาศาสตร์ของ Mote ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการฟื้นฟูแนวปะการังที่รอดพ้นจากเหตุการณ์การฟอกขาวในปีนั้น รวมไปถึงพายุเฮอริเคนระดับ 4 ในปี 2017 ทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างน่ายินดี พวกมันเข้าสู่ปีที่ครบกำหนดอายุเจริญพันธุ์ […]

วันคุ้มครองโลก 2070: อีก 50 ปี โลกจะสวยด้วยมือเราหรือไม่

ในปี 2070 ชีวิตจะแตกต่างออกไปและร้อนขึ้น แต่เราจะค้นพบหนทางจำกัดการปล่อยคาร์บอน อยู่ร่วมกับธรรมชาติ และอยู่ดีมีสุขอีกครั้ง แม่ของฉันกำลังเย็บฝักยูคาลิปตัสประดับชุดกระโปรงที่ตัดจากผ้าเนื้อพลิ้วสีเขียวอ่อน ระหว่างพูดคุยหัวเราะร่วนกับเพื่อนๆ แม่เพิ่งอายุ 19 ปี ตอนนั้นเป็นเดือนกุมภาพันธ์ปี 1970 ไม่กี่เดือนก่อน วันคุ้มครองโลก (Earth Day) ครั้งแรก นักศึกษาที่วิทยาลัยแซนโฮเซสเตตกำลังเตรียมจัดงาน “เซอร์ไววัลแฟร์” ซึ่งพวกเขาวางแผนจะประกอบพิธีฝังรถฟอร์ดมาเวอริกสีเหลืองใหม่เอี่ยมคันหนึ่ง รถคันนี้รวมทั้งรถที่ใช้เครื่องยนต์เผาไหม้ภายในทั้งหมดจะได้รับการประกาศว่าตายแล้ว เพราะพวกมันสำรอกมลพิษที่มีส่วนก่อหมอกควันเลวร้ายในแซนโฮเซและเมืองอื่นๆ ทั่วโลก พอล เอเวอรี นักข่าวหนังสือพิมพ์แซนแฟรนซิสโกโครนิเคิล เขียนไว้ว่า รถมาเวอริกคันที่ว่า “ถูกเข็นผ่านย่านดาวน์ทาวน์ของแซนโฮเซในขบวนแห่ที่นำโดยศาสนาจารย์สามคน และกลุ่มนักศึกษาหญิงสวมเสื้อกาวน์คล้ายผ้าห่อศพสีเขียว” ห้าสิบปีให้หลัง แม่ยังจำเสื้อคลุมที่ว่านั้นได้ นักศึกษาในวันนั้นห่วงใยเรื่องแหล่งนํ้าปนเปื้อน ปัญหาประชากรล้นโลก และอากาศเป็นพิษ แต่แม่เป็นคนมองโลกสวย “แม่เชื่อว่ามนุษย์จะลุกขึ้นมาจัดการกับปัญหาได้เมื่อจำเป็น” แม่บอก และในระดับหนึ่งเราก็ทำเช่นนั้นจริงๆ รถยนต์ในสหรัฐฯ สะอาดขึ้นถึงร้อยละ 99 เมื่อเทียบกับสมัยนั้น เพราะการบังคับใช้กฎหมายควบคุมมลพิษ ฉันไม่ได้ความสามารถในการเย็บปักถักร้อยมาจากแม่ ในวัย 41 ปี  ฉันยังเอาเสื้อผ้าไปให้แม่ซ่อมเหมือนเดิม แต่ฉันได้นิสัยมองโลกสวยมา และทุกวันนี้ พวกเรามีปัญหาท้าทายใหม่ๆให้ลุกขึ้นมาจัดการ ฉันยังรู้สึกหนักอึ้งบ่อยครั้งกับสารพัดปัญหาอันโยงใยที่ประจัญหน้าเราอยู่ ตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศพืชพันธุ์ในธรรมชาติและประชากรสัตว์ป่าที่ลดน้อยลง […]