รางวัลอันทรงเกียรติแก่บุคคลที่ทำงานด้านสัตว์ป่า และป่าไม้ - National Geographic Thailand

รางวัลอันทรงเกียรติแก่บุคคลที่ทำงานด้านสัตว์ป่า และป่าไม้

สมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก มอบรางวัลเพื่อเป็นเกียรติให้แก่นักสำรวจที่ทำงานปกป้องสายพันธุ์ช้าง ค้างคาว แอนทีโลปที่หายาก และมหาสมุทรอีกหลายล้านกิโลเมตร

เธออุทิศชีวิตเพื่อปกป้องช้างของเคนยา

ในวาระนี้ เพาลา คาฮุมบา นักชีววิทยาด้านการอนุรักษ์ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นให้เป็น ผู้ชนะรางวัลนักสำรวจแห่งปีของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ซึ่งเป็นรางวัลประจำปีของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก มอบให้แก่บุคคลที่จุดประกายการวิพากษ์วิจารณ์ในประเด็นสำคัญที่โลกกำลังเผชิญอยู่

รางวัลนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่รางวัลที่ถูกเสนอจากทางสมาคมในสัปดาห์นี้ภายในเทศกาลนักสำรวจ (Explorers Festival) ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรก และยังมีรางวัลอื่นๆ ได้แก่ รางวัลบัฟเฟต์ (Buffett Awards) สองรางวัลสำหรับการเป็นผู้นำในงานด้านการอนุรักษ์ และเหรียญฮับบาร์ด (Hubbard Medal) ซึ่งแสดงถึงความโดดเด่นสูงสุดของสมาคม

นักอนุรักษ์สัตว์ป่า เพาลา คาฮุมบา ได้รับรางวัลนักสำรวจแห่งปี จากเนนั่นแนล จีโอกราฟฟิก ด้วยผลงานการอนุรักษ์ช้างป่า และการลักลอบค้าค้าสัตว์ป่า

คาฮุมบากล่าวถึงรางวัลของเธอว่า “นี่ถือเป็นการยืนยันว่าฉันมาถูกทางแล้ว และฉันควรจะเดินหน้าต่อไป” เธอเป็นซีอีโอของไวล์ไลฟ์ไดเร็กต์ (WildlifeDirect) ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศตนเพื่อหยุดการลักลอบล่าช้าง และสัตว์ป่าอื่น ๆ ในเคนยา ซึ่งเธอมีโครงการอันเป็นเอกลักษณ์คือ “Hands Off Our Elephants” ที่ได้เสริมสร้างกฎหมายต่อต้านการลักลอบล่าสัตว์ กระตุ้นการรับรู้ที่สำคัญ และการสนับสนุนการอนุรักษ์ในประเทศ นับตั้งแต่ริเริ่มโครงการในปี 2013 โครงการนี้มีส่วนให้การล่าช้างในเคนยาได้ลดลงถึงร้อยละ 80 และลดการรุกล้ำที่อยู่อาศัยของแรดได้กว่าร้อยละ 90

คาฮุมบากล่าวว่า แรงผลักดันและแรงบันดาลใจในการปกป้องสัตว์ป่าของเคนยามาจากความเชื่อมั่นที่ว่า “ฉันไม่ใช่แค่สามารถสร้างความแตกต่าง แต่ฉันจำเป็นต้องสร้างความแตกต่าง”

เอนริก ซาลา นักนิเวศวิทยาทางทะเล และนักสำรวจของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก ได้รับรางวัลเหรียญฮับบาร์ด ซึ่งตั้งชื่อตามประธานสมาคมท่านแรก การ์ดิเนอร์ กรีน ฮับบาร์ด ถือเป็นรางวัลอันทรงเกียรติที่สุดขององค์กร ซึ่งมอบให้กับบุคคลที่มีความก้าวหน้าในการสำรวจ การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และการค้นพบ ผู้ที่เคยได้รับรางวัลก่อนหน้านี้ ได้แก่ นักอนุรักษ์ เจน กูดอลล์ นักบินอวกาศ จอห์น เกล็นน์ และบ็อบ บอลลาร์ด นักสำรวจใต้ทะเลลึก ผู้ค้นพบซากปรักหักพังของเรือไททานิ

ซาลาเป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้นำในโครงการทะเลพิสุทธิ์ ซึ่งเป็นโครงการริเริ่มของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก เพื่อปกป้องพื้นที่วิกฤตของมหาสมุทร งานของเขาทำให้เขาต้อง “ดำน้ำไปทั่วโลก ตั้งแต่แนวปะการังในมหาสมุทรแปซิฟิกอันกว้างใหญ่ไปจนถึงหมู่เกาะน้ำแข็งของอาร์กติก” ในปัจจุบัน โครงการทะเลพิสุทธิ์ได้ช่วยสร้างเขตสงวนทางทะเลที่ใหญ่ที่สุด 23 แห่งบนโลก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว่าล้านตารางกิโลเมตร

เบร์นัล โรดริเกซ-เอร์เรรา นักชีววิทยาที่อาศัยอยู่ในคอสตาริกา เชี่ยวชาญเรื่องการปกป้องค้างคาว

นักชีววิทยาสัตว์ป่า อัลดุลลาฮี อาลี และเบร์นัล โรดริเกซเอร์เรรา ได้รับรางวัลบัฟเฟต์ สำหรับผู้นำในงานด้านการอนุรักษ์

เบร์นัล โรดริเกซเอร์เรรา เป็นศาสตราจารย์ที่โรงเรียนชีววิทยามหาวิทยาลัยคอสตาริกา และเป็นผู้ก่อตั้งเขตสงวนทางชีววิทยาตีริมบีนา (Tirimbina Biological Reserve) ซึ่งเป็นองค์กรที่อุทิศให้กับการอนุรักษ์ที่หลบภัยสัตว์ป่าขนาด 3.44 ตารางกิโลเมตร ทางตอนเหนือของคอสตาริกา งานของเขามุ่งเน้นไปที่การปกป้องค้างคาวเกือบ 170 สายพันธุ์ในละตินอเมริกา ซึ่งถูกคุกคาม การสูญเสียถิ่นที่อยู่และการฆ่าโดยเจตนาอันเนื่องมาจากความเข้าใจผิดและความกลัว “เราพึ่งพาความหลากหลายทางชีวภาพ” โรดรเกซ กล่าว ดังนั้น “เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน”

อับดุลลาฮี ฮุสเซน อาลี ถ่ายภาพขณะถือกะโหลกของแอนทีโลปในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเคนยา งานของเขาทำเพื่อปกป้องชนิดพันธุ์ใกล้สูญพันธุ์ อย่างฮีโลรา

อับดุลลาฮี อาลี ผู้ชนะรางวัลบัฟเฟตต์ ยังเป็นผู้ก่อตั้งโครงการอนุรักษ์ฮิโรลา ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อหยุดยั้งการสูญพันธุ์ของแอนทีโลปฮิโรลาที่หายากและใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งในพื้นที่ตามแนวชายแดนเคนยาโซมาเลีย ฮิโรลา 300 ถึง 500 ตัวยังคงอยู่ในป่า พวกมันต้องสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยจากการคุกคาม การรุกล้ำแหล่งที่อยู่ และภัยแล้ง ในการทำงานเพื่อปกป้องพวกเขา กลุ่มของอาลีได้ให้ความสำคัญกับการศึกษา โดยส่งเสริมให้คนในท้องถิ่น รวมทั้งคนเลี้ยงสัตว์โซมาเลียมีบทบาทอย่างแข็งขันในการอนุรักษ์ฮิโรลา

การเป็นประจักษ์พยานต่อการสูญพันธุ์เป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ” เขากล่าว การทำงานเพื่อกอบกู้เผ่าพันธุ์ “ไม่ใช่งานง่าย แต่เป็นแรงบันดาลใจอย่างลึกซึ้งเมื่อคุณไม่ได้ทำคนเดียว แต่ทำไปพร้อมกันกับชุมชนของคุณ”

เพาลา คาฮุมบา กล่าวว่า “ความท้าทายที่สัตว์ป่าในแอฟริกาเผชิญทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตอาจดูมืดมนในบางครั้ง แต่ความคิดที่จะละทิ้งสัตว์ป่าในแอฟริกาคือสำหรับฉันเหมือนกับการทอดทิ้งลูกของฉันให้ตายไป ฉะนั้น ฉันไม่เคยเบื่อที่จะลองวิธีใหม่ ๆ ในการสร้างความแตกต่าง”

เรื่อง นาตาชา แดลี
แปลและเรียบเรียง ต้นคิด เจียรกุล
โครงการสหกิจศึกษากองบรรณาธิการเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย


เรื่องอื่นๆ ที่น่าสนใจ :

เรื่องแนะนำ

กลไกเบื้องหลัง ตั๊กแตน ระบาด

สำนักข่าวในประเทศลาวรายงานการระบาดของฝูง ตั๊กแตน เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา โดยในเนื้อหารายงาน ความเสียของพืชผลทางการเกษตรเป็นจำนวนมาก ช่วงก่อนหน้านั้น สื่อหลายแห่งรายงานข่าวการระบาดของแมลงในประเทศอินเดียเช่นกัน หลายคนตั้งข้อสังเกตว่า จากอินเดียแมลงบินข้ามพรมแดนไประบาดในประเทศลาวได้อย่างไร จากกรณีดังกล่าว ผู้เชี่ยวชาญพบว่า “ตั๊กแตน ที่ระบาดในประเทศลาวและอินเดียเป็นคนละชนิดพันธุ์” ศรุต สุทธิอารมณ์ ผู้อำนวยการสำนักวิจัยพัฒนาการอารักขาพืช กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กล่าวและอธิบายว่า “ตั๊กแตนที่ระบาดในประเทศลาวคือตั๊กแตนไผ่ (Yellow-spined bamboo locust ชื่อวิทยาศาสตร์ Ceracris kiangsu) ส่วนที่พบระบาดในอินเดียคือ ตั๊กแตนทะเลทราย (Desert locust ชื่อวิทยาศาสตร์ Schistocerca gregaria)” สำหรับวงจรชีวิตของของตั๊กแตนไผ่จะแบ่งเป็น 4 ระยะ คือ ระยะวางไข่ใต้ผิวดินในช่วงเดือน มกราคม-เมษายน ระยะตัวอ่อน (46 – 69 วัน) ในช่วงเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม ระยะตัวเต็มวัย (40 วัน) ในช่วงเดือนสิงหาคม-กันยายน และระยะไข่ในช่วงเดือน ตุลาคม – ธันวาคม ซึ่งมีรายงานพบว่า ตั๊กแตนชนิดนี้วางไข่บริเวณใต้ผิวดินจำนวนมาก โดยไข่จะฟักในบริเวณที่มีแสงแดดส่องถึง […]

คุยกับ ซิลเวีย เอิร์ล “เจ้าหญิงแห่งห้วงลึก”

นักสมุทรศาสตร์ ซิลเวีย เอิร์ล ได้สมญาว่า “เจ้าหญิงแห่งห้วงลึก” หรือ “Her Deepness” จากการอุทิศตนเพื่อการสำรวจและการอนุรักษ์มหาสมุทรของเธอ เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอ แบบสบายๆ (และไม่ต้องเปียกน้ำ) เมื่อไม่นานมานี้ NG: ซิลเวีย เราได้ยินข่าวลือว่าจริงๆ แล้วคุณเกิดใต้นํ้า และคุณยังมีเหงือกเหมือนปลา ที่ผ่านมาคุณเสแสร้งมาตลอดว่าเป็นมนุษย์ ที่เห็นเดินดินอยู่นี่เป็นภาพลวงตาใช่ไหม ซิลเวีย: เป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ!   NG: เกิดอะไรขึ้นกับคุณตอนเป็นเด็ก ทำไมจู่ๆ การใช้ชีวิตอยู่บนบกถึงกลายเป็นเรื่องที่มีความสำคัญรองลงไปสำหรับคุณ ซิลเวีย: สมัยเด็กๆ ที่ชายฝั่งนิวเจอร์ซีย์ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันถูกคลื่นซัดจมนํ้า ฉันหายใจ ไม่ออก จนกระทั่งนิ้วเท้าสัมผัสพื้น ถึงทะลึ่งพรวดขึ้นมาได้ ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่า มันทั้งสนุกและเจ๋งสุดๆ หลังจากนั้น พอครอบครัวย้ายไปอยู่ฟลอริดาตอนฉันอายุ 12 หลังบ้าน เราคืออ่าวเม็กซิโก คุณก็รู้นี่นาว่า เด็กๆ คือ นักสำรวจโดยธรรมชาติ พวกเขาเป็นนัก วิทยาศาสตร์มาตั้งแต่ต้น ชอบถามคำถามไม่หยุดหย่อน ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่และน่าทึ่งไปเสียหมด   NG: ถ้าเป็นเด็กๆ […]

หมีขาว กับช่างภาพ และช็อตเด็ดที่เกือบหลุดมือไป

หมีขาว กับช่างภาพ และช็อตเด็ดที่เกือบหลุดมือไป : เอาดุน ริคาร์ดเซน คิดว่าเขาคงสูญเสียกล้องถ่ายภาพคู่ใจไปตลอดกาล เมื่อหมีขาวตัวหนึ่งกัดและทึ้งกล้องที่เขาติดตั้งไว้บนช่องเปิดในน้ำแข็งเพื่อหวังถ่ายภาพระยะใกล้ของแมวน้ำที่โผล่ขึ้นมาหายใจ ทว่าเขาไม่ยอมแพ้ และกลับไปกู้กล้องถ่ายภาพนั้นอีกหนึ่งปีให้หลัง เขาจะทำสำเร็จหรือไม่

Prato เมืองเล็กในอิตาลี ที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจยั่งยืนด้วยการรีไซเคิลเสื้อผ้าจากทั่วโลก

Prato เมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของอิตาลี ถูกขนานนามว่าเมืองหลวงแห่งการรีไซเคิลเสื้อผ้าจากแฟชั่นเหลือใช้ ด้วยธุรกิจสิ่งทอรีไซเคิลกว่า 3,500 แห่ง สร้างเม็ดเงินกว่า 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง ค.ศ. 2015 ในขณะที่ประชากรโลกเพิ่มขึ้นหนึ่งในห้า การผลิตเสื้อผ้าก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตามรายงานของมูลนิธิ Ellen MacArthur โดยเป็นผลจากการเกิดขึ้นของ ‘Fast Fashion’ หรือรูปแบบการผลิตเสื้อผ้าที่เน้นความรวดเร็ว ในราคาต่ำที่สุด เพื่อให้ผู้ซื้อไม่รู้สึกเสียดายเงินที่จะใส่แค่ไม่กี่ครั้ง แล้วทิ้งไปซื้อตัวใหม่ต่อไป ในแต่ละปีมีเสื้อผ้าถูกผลิตขึ้นบนโลกมากกว่า 150,000 ล้านชิ้น กระบวนการผลิตปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สูงประมาณ 1.2 พันล้านตันในทุก ๆ ปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่มากกว่า Carbon Footprint ของเที่ยวบินระหว่างประเทศและขนส่งทางทะเลรวมกัน นอกจากนี้อุตสาหกรรมสิ่งทอยังเป็นตัวการสร้างน้ำเสียถึง 20 เปอร์เซ็นต์จากอุตสาหกรรมทั้งหมดในโลก ไม่ใช่แค่การผลิตเท่านั้นที่ทำให้เกิดความเสียหาย การทิ้งเสื้อผ้าสิ่งทอก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมมากยิ่งกว่า ปัจจุบันอุตสาหกรรมสิ่งทอถูกจัดให้เป็นอุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก (รองจากอุตสาหกรรมน้ำมัน) ด้วย ‘วัฒนธรรมใส่แล้วทิ้ง’ ของเราที่เพิ่มมากขึ้น แต่ละปีจึงมีเสื้อผ้าสภาพดีจำนวนมหาศาลถูกทิ้งขว้าง ทั้งที่เพิ่งถูกสอยลงจากราวแขวนในห้างสรรพสินค้าได้ไม่นาน ผลพวงจากกระบวนการทิ้งเสื้อผ้ามหาศาลนี้ ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ 3.3 […]