โรงแรมแห่งนี้รักษาผืนป่าไว้ - National Geographic Thailand

โรงแรมแห่งนี้รักษาผืนป่าไว้

โรงแรมแห่งนี้รักษาผืนป่าไว้

นับตั้งแต่การค้นพบมาชูปิกชู โบราณสถานของชาวอินคา ที่มีคุณค่าในฐานะมรดกโลก แต่ละปีมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาชมความงดงามและความยิ่งใหญ่ของมันนับล้านคน ท่ามกลางโรงแรมมากมายที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว โรงแรมอินคาเทรา มาชูปิกชู พเว็บโล คือหนึ่งในโรงแรมที่ดีที่สุด เก่าแก่ที่สุด และเป็นจุดหมายยอดนิยมของการท่องเที่ยวในเปรู

“คำถามก็คือทำไมชาวอินคาต้องเดินทางไปยังมาชูปิกชู?” José Koechlin กล่าว “นั่นเป็นเพราะทัศนียภาพ เพราะธรรมชาติ”

Koechlin ผู้ก่อตั้งโรงแรมอินคาเทรา ในปี 1975 ด้วยสัมปทานแรกของประเทศ ในการเปิดธุรกิจท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ภายในป่าดิบชื้อ “หากคุณดำเนินธุรกิจ คุณจำเป็นต้องรู้จักสินค้าของตัวเอง” เขากล่าว ซึ่งที่โรงแรมแห่งนี้มีการสำรวจระบบนิเวศโดยเจ้าหน้าที่ของโรงแรมและนักวิทยาศาสตร์

ผลงานของพวกเขาครอบคลุมตั้งแต่ผีเสื้อไปจนถึงสับปะรดสี บนที่ดินของโรงแรมมีสิ่งมีชีวิตมากกว่า 1,500 สายพันธุ์ ในจำนวนนี้รวมถึง 28 สายพันธุ์ที่ Koechlin ส่งไปตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์เอง ซึ่งแค่ในปีนี้ปีเดียวมีรายงานพบกล้วยไม้สายพันธุ์ใหม่ในบริเวณมาชูปิกชูถึง 3 ชนิด

นักท่องเที่ยวจากโรงแรมอินคาเทรา ในมาชูปิกชูกำลังชมนก

อย่างไรก็ตามงานอนุรักษ์ที่โรงแรมทำไม่ใช่แค่การสำรวจพืชและสัตว์เท่านั้น ด้วยความร่วมมือกับสถาบันอนุรักษ์ชีววิทยา Smithsonian เมื่อเร็วๆ นี้ตัวเขาเพิ่งจะก่อตั้งเส้นทางฟื้นฟูและปกป้องระบบนิเวศขึ้นมา 2 แห่ง หนึ่งคือในภูมิภาค Madre de Dios ทางตะวันออกเฉียงใต้ และสองในแหล่งทำประมงอันอุดมสมบูรณ์ของอ่าว Cabo Blanco ทางตอนเหนือ

นอกจากนั้น Koechlin ยังไปไกลถึงขั้นทดสอบการทำเหมืองด้วยเทคโนโลยีแบบใหม่บนที่ดินของเขาเองแล้ว ด้วยความหวังที่ว่าชาวบ้านจะละทิ้งวิธีการทำเหมืองแบบเดิมๆ เพื่อความยั่งยืน

สำหรับ Koechlin การพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นเรื่องสำคัญมากที่สุดสำหรับสิ่งแวดล้อม “คุณจำเป็นต้องพัฒนาเพื่อให้คนท้องถิ่นมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น อะไรบ้างที่คุณทำได้? เราต้องการสิ่งนี้เพื่ออนาคตที่ดีธรรมชาติและมนุษยชาติ”

และสำหรับคำแนะนำสำหรับนักท่องเที่ยว…

“ผู้คนส่วนใหญ่เดินทางมาที่มาชูปิกชูเพื่อชมการก่อสร้างของมนุษย์” เขากล่าว “แต่ในขณะที่มาชูปิกชูตั้งอยู่ตรงนั้นลองมองไปรอบๆ มองที่ภูเขาสีเขียว คุณเห็นหรือไม่ว่าอะไรสร้างสีเขียวขึ้นมา?”

โดย เรเชล บราวน์

 

อ่านเพิ่มเติม

โรงแรมอวกาศพร้อมเปิดให้บริการในปี 2022 นี้

เรื่องแนะนำ

รอยเท้าคาร์บอนเบื้องหลังเทศกาลลอยกระทง

ทางที่ดีในการไม่ก่อขยะเลยทั้งขยะที่ย่อยสลายได้ และย่อยสลายไม่ได้คือ การเลือกลอยกระทงแบบออนไลน์ ลอยกระทงปีนี้มาช่วยกันปกปักรักษาสายน้ำด้วยกระทงออนไลน์กันเถอะ

อุทยานแห่งอนาคต

เรื่อง มิเชลล์ ไนฮัส ภาพถ่าย คีท แลดซินสกี บนผืนดินแคบๆยาว 60 กิโลเมตรนอกชายฝั่งรัฐแมริแลนด์และเวอร์จิเนีย อุทยานชายฝั่งแห่งชาติเกาะแอสซาทีก (Assateague Island National Seashore) ค่อยๆเคลื่อนไปทางตะวันตกทีละน้อย ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เฮอร์ริเคนและพายุน้อยใหญ่พัดพาทรายจากชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามเกาะไปถมหนองน้ำที่อยู่ริมชายฝั่งอีกด้านหนึ่ง ส่งผลให้เกาะขยับเข้าใกล้ฝั่งมากขึ้นเรื่อยๆ “เจ๋งใช่ไหมล่ะครับ” อิชเมล เอนนิส พูดขึ้น “วิวัฒนาการไงครับ!” เขายิ้มให้ชายหาดเบื้องหน้าที่มีตอไม้ กิ่งก้านหงิกงอ และเศษพีตกระจายอยู่ทั่วไป ทั้งหมดนี้คือร่องรอยของหนองน้ำซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของชายฝั่งด้านตะวันตกของเกาะ ก่อนพายุจะพัดทรายมาทับถม บัดนี้หนองน้ำปรากฏให้เห็นอีกครั้งทางตะวันออกเมื่อเกาะเคลื่อนขยับไปเรื่อยๆ เอนนิสผู้เพิ่งเกษียณจากการเป็นหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงประจำอุทยาน เผชิญพายุที่นี่มานักต่อนัก จะว่าไปแล้ว อุทยานชายฝั่งแห่งนี้ก่อตัวขึ้นจากพายุน้อยใหญ่ที่พัดในแนวตะวันออกเฉียงเหนือ ย้อนหลังไปเมื่อเดือนมีนาคม ปี 1962 พายุใหญ่พัดถล่มแอสซาทีกพร้อมกับลบชื่อของโอเชียนบีช รีสอร์ตตากอากาศใหม่เอี่ยม โดยทำลายถนนและอาคาร 30 หลังแรก รวมทั้งความฝันของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เจ้าของโครงการให้พังภินท์ นักอนุรักษ์อาศัยโอกาสนี้เสนอให้รัฐสภาออกกฎหมายปกป้องพื้นที่ส่วนใหญ่บนเกาะในฐานะส่วนหนึ่งของระบบอุทยานแห่งชาติเมื่อปี 1965 ทุกวันนี้ แอสซาทีกคือเกาะสันดอนปลอดโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ยาวที่สุดริมชายฝั่งของรัฐแถบแอตแลนติกตอนกลาง โด่งดังเรื่องม้าแคระป่าแหล่งดูดาวโล่งไร้สิ่งกีดขวาง และทัศนียภาพเงียบสงบของมหาสมุทร นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมีแนวโน้มจะทำให้พายุรุนแรงขึ้น ระดับทะเลสูงขึ้น และการเคลื่อนสู่ตะวันตกอย่างเนิบช้าของเกาะแอสซาทีกอาจเร็วขึ้น เอนนิสรู้จักเกาะนี้ดีพอที่จะเชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นเริ่มขึ้นแล้ว ที่ปลายเกาะด้านใต้ […]

อุรังอุตัง 150,000 ตัวตายเพราะกิจกรรมของมนุษย์

อุรังอุตัง 150,000 ตัวตายเพราะกิจกรรมของมนุษย์ ผลการวิจัยใหม่ชี้ว่า ตั้งแต่ปี 1999 -2015 จำนวนของอุรังอุตังมากกว่าครึ่งบนเกาะบอร์เนียวต้องล้มหายตายจากลงจากการคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยของพวกมันเพื่อทำสวนปาล์มไปจนถึงการตัดไม้ทำลายป่า บรรดาพวกลักลอบค้าสัตว์ป่าและหาของป่ารวมไปถึงกิจกรรมอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตมนุษย์คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้ประชากรของอุรังอุตังลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว หากสถานการณ์ยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป ในอีก 35 ปี ทีมนักวิจัยชี้ว่าเกาะบอร์เนียวจะสูญเสียประชากรอุรังอุตังไปเพิ่มอีกราว 45,000 ตัว อย่างไรก็ตามยังคงมีความหวัง จากผลการวิจัยพบว่าอุรังอุตังเป็นสัตว์ที่ปรับตัวเก่งมาก เชื่อกันว่าหากกระบวนการล่าและทำลายป่าสิ้นสุดลงในวันนี้ อุรังอุตังซึ่งปัจจุบันเป็นถูกจัดให้เป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์จะมีโอกาสเพิ่มจำนวนขึ้น รวมไปถึงสัตว์อื่นๆ ด้วยเช่นกัน   อ่านเพิ่มเติม คืนชีพเสือทัสมาเนียหลังสูญพันธุ์ไปแล้ว 38 ปี

Follow Me

NATIONAL GEOGRAPHIC ASIA

Contact

เว็บไซต์ : ngthai.com

บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

Tel : 02-422-9999 ต่อ 4244

© COPYRIGHT 2019 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.