ตามรอยอาณานิคมที่สาบสูญแห่ง โรอาโนก - National Geographic Thailand

ตามรอยอาณานิคมที่สาบสูญแห่งโรอาโนก

ตามรอยอาณานิคมที่สาบสูญแห่ง โรอาโนก

ากเรือ โฮปเวลล์ ของอังกฤษที่ทอดสมออยู่นอกชายฝั่งซึ่งปัจจุบันคือรัฐนอร์ทแคโรไลนา ผู้ว่าการจอห์น ไวต์ มองควันไฟที่พวยพุ่งเป็นลำสู่สนธยาแห่งคิมหันตฤดูด้วยความปีติยินดี

ควันจากเกาะโรอาโนก “ทำให้เรามีความหวังว่า ชาวอาณานิคมบางส่วนยังรอคอยการกลับมาจากอังกฤษของผม อยู่ที่นั่น” เขาเขียนไว้ในเวลาต่อมา สามปีผ่านไปนับตั้งแต่ผู้ว่าการออกเดินทางจากนิคมตั้งถิ่นฐานแห่งแรกของอังกฤษในโลกใหม่เพื่อทำสิ่งที่น่าจะเป็นภารกิจเติมเสบียงช่วงสั้นๆ โดยทิ้งชายหญิงและเด็กกว่าหนึ่งร้อยคนไว้เบื้องหลัง แต่การเดินทางกลับของเขาต้องล่าช้าออกไปหลังศึกกับสเปนเปิดฉากขึ้น ในที่สุดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ปี 1590 ไวต์และลูกเรือก็ ลุยน้ำขึ้นเกาะโรอาโนก แต่ไม่พบใคร พวกเขาพบต้นไม้สลักตัวอักษร “ซี อาร์ โอ” ซึ่งเป็นรหัสที่ตกลงกันไว้ ถ้ากลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานจะไปจากเกาะนี้ พวกเขาควรสลักจุดหมายปลายทางไว้ที่ต้นไม้หรือเสา และเครื่องหมายกางเขนที่เพิ่มเข้ามาจะหมายถึงการจากไปอย่างเร่งด่วน

เมื่อไปถึงถิ่นฐานที่ถูกทิ้งร้าง ผู้ว่าการเห็นเสาต้นหนึ่งซึ่ง “มีตัวพิมพ์ใหญ่สลักไว้ชัดเจนว่า โครอาโทเอน (CROATOAN) โดยไม่มีเครื่องหมายกางเขนหรือร่องรอยของอันตรายใดๆ” แต่เสาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรั้วป้องกันการโจมตีที่สร้างขึ้นหลังไวต์จากไป ก็บอกชัดเจนในตัวเองว่า ผู้ตั้งถิ่นฐานเตรียมรับมือกับการโจมตีของศัตรู

โครอาโทเอนเป็นทั้งชื่อเกาะสันดอนทางใต้และชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ที่นั่น คนเหล่านี้พูดภาษาแคโรไลนาอัลกอนเคียนและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรป หนุ่มชาวโครอาโทเอนคนหนึ่งชื่อ แมนทีโอ เคยเดินทางไปลอนดอนสองครั้งและทำหน้าที่มัคคุเทศก์ ล่าม และนักการทูตให้ชาวอังกฤษ

ไวต์อยากไปให้ถึงโครอาโทเอนซึ่งอยู่ห่างออกไปทางใต้เพียง 80 กิโลเมตรอย่างยิ่ง แม้เขาจะบันทึกไว้ด้วยว่า ชาวอาณานิคมมีความตั้งใจเดิมที่จะย้ายจากชายฝั่งเข้าไปในแผ่นดินอีก 80 กิโลเมตร อย่างไรก็ตาม อุปสรรคสารพัดและการขาดเสบียงทำลายแผนการค้นหาของเขา เมื่อเดินทางกลับอังกฤษ เขาพบว่าเซอร์วอลเตอร์ ราเล ผู้อุปถัมภ์ที่มั่งคั่งของอาณานิคม เบนเข็มไปยังการสำรวจในไอร์แลนด์เสียแล้ว เมื่อไม่มีเงินทุนสนับสนุน ไวต์จึงไม่ได้กลับไปยังโลกใหม่อีก  ชาวอาณานิคม 115 คน รวมถึงเอเลเนอร์และเวอร์จิเนีย แดร์ ลูกสาวและหลานตาวัยทารกของไวต์ ถูกลืมเลือนและทอดทิ้งไว้ ณ ดินแดนแสนไกล

โรอาโนก

โรอาโนก
เด็กหญิงชนพื้นเมืองอวดตุ๊กตาแบบอังกฤษในภาพที่จอห์น ไวต์ ศิลปินและผู้ว่าการอาณานิคมที่สาบสูญ วาดขึ้น ภาพเหมือนแนวสัจนิยมแสดงวิถีชีวิตชนพื้นเมืองอเมริกันของไวต์ รวมถึงภาพการเต้นรำในพิธีกรรม เป็นหนึ่งในภาพชุดแรกๆ ของโลกใหม่ที่มองผ่านสายตาชาวยุโรป (TRUSTEES OF THE BRITISH MUSEUM – ทั้งสองภาพ)

ยี่สิบปีต่อมา อังกฤษตั้งเมืองริมชายฝั่งถาวรแห่งแรกขึ้นในอเมริกา ห่างจากแม่น้ำเจมส์ไปทางเหนือ 150 กิโลเมตร ตรงบริเวณที่ปัจจุบันคือรัฐเวอร์จิเนีย กัปตันจอห์น สมิท ผู้นำอาณานิคมเจมส์ทาวน์ ได้ข่าวจากชนพื้นเมืองว่า มีกลุ่มชายแต่งกายแบบชาวยุโรปอาศัยอยู่บนแผ่นดินใหญ่ของแคโรไลนา ทางตะวันตกของเกาะโรอาโนกและโครอาโทเอน แต่ชุดค้นหาทั้งจากเจมส์ทาวน์และอาณานิคมแห่งอื่นๆในเวลาต่อมาไม่พบหลักฐานทางกายภาพใดๆที่ให้เบาะแสเกี่ยวกับชะตากรรมของชาวอาณานิคมโครอาโทเอนเลย

และเวลา 400 ปีก็ล่วงไปกับการสืบสวนซึ่งคว้าน้ำเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า การขาดหลักฐานส่งผลให้เกิดการคาดเดา การหลอกลวง และทฤษฎีสมคบคิดนับไม่ถ้วน แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ หลักฐานหลายชุดจากการขุดค้นทางโบราณคดีเผยเงื่อนงำน่าสนใจใหม่ๆ ที่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ตั้งถิ่นฐานหลังไวต์จากไป ขณะเดียวกัน นักประวัติศาสตร์ก็เริ่มตระหนักว่า โรอาโนกหาใช่เป็นเพียงอาณานิคมที่ล่มสลายอย่างรวดเร็ว แต่โดยแก่นแท้แล้ว นี่คือโครงการอะพอลโลแห่งยุคเอลิซาเบทของอังกฤษซึ่งกินเวลาหกปีกับการเดินทางครั้งใหญ่สามครั้ง

โรอาโนก
การขุดค้นที่แหล่งโบราณคดีของชนพื้นเมืองอเมริกันบนเกาะแฮตเทอรัส พบศิลปวัตถุของชนพื้นเมืองและชาวยุโรปผสมปนเปกัน ซึ่งชี้ว่าชนเผ่าโครอาโทเอนผู้เป็นมิตรเปิดรับชาวอาณานิคมที่ระหกระเหินมา (ถ่ายภาพโดยได้รับอนุญาตจาก CROATOAN ARCHAEOLOGICAL SOCIETY)

การเดินทางครั้งแรกเมื่อปี 1584 เป็นภารกิจลาดตระเวนหรือสำรวจเส้นทาง ปีรุ่งขึ้น กลุ่มนักสำรวจชายล้วนซึ่งมีไวต์เป็นศิลปินประจำทีม [เทียบได้กับช่างภาพหรือช่างกล้องวิดีโอยุคปัจจุบัน] มาถึงโรอาโนกโดยหวังจะพบทองคำ สมุนไพรล้ำค่า และทางลัดสู่มหาสมุทรแปซิฟิก แต่พวกเขากลับสร้างศัตรูกับชนพื้นเมืองอเมริกันผู้เป็นเจ้าบ้านด้วยการลอบสังหารหัวหน้าเผ่า ไม่ถึงหนึ่งปีต่อมา กองเรือที่มีเซอร์ฟรานซิส เดรก เป็นผู้บัญชาการ ช่วยพานักสำรวจที่เหน็ดเหนื่อยและหิวโหยกลุ่มนี้กลับบ้าน ฤดูใบไม้ผลิถัดมาในปี 1587 ไวต์นำการสำรวจครั้งที่สามซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่ประกอบด้วยชนชั้นกลางชาวลอนดอน รวมถึงเอเลเนอร์ แดร์ ลูกสาวที่กำลังตั้งครรภ์ของเขา ผู้หญิงและเด็กอีกกว่ายี่สิบชีวิต

โดยรวมๆแล้ว เรือเดินสมุทรกว่า 20 ลำนำพาผู้คนหลายร้อยชีวิตเดินทางรอนแรมข้ามน้ำข้ามทะเลในศตวรรษที่สิบหก ซึ่งอาจเทียบได้กับการท่องอวกาศในยุคปัจจุบัน การผจญภัยอันห้าวหาญเหล่านี้มีขนาดและขอบเขตใหญ่โตกว่าการไปถึงเจมส์ทาวน์และพลิมัทอันโด่งดังกว่าในยุคต่อมา

“การเดินทางสำรวจเวอร์จิเนียของราเลมักถูกลืมเลือนและตีค่าต่ำเกินจริงครับ” นีล แมกเกรเกอร์ อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์อังกฤษ เขียนไว้ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นที่เก็บภาพเขียนอันน่าทึ่งของไวต์ ซึ่งช่วยหล่อหลอมแนวคิดของชาวยุโรปที่มีต่อโลกใหม่และผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่น

ถึงแม้ผู้ว่าการ (ไวต์) จะเชื่อว่า ผู้ตั้งถิ่นฐานเดินทางไปเกาะโครอาโทเอน แต่ทีมค้นหาไม่พบหลักฐานอะไรที่นั่นจนกระทั่งหลังปี 1993 เมื่อพายุเฮอร์ริเคนเผยให้เห็นเครื่องปั้นดินเผาจำนวนมากและเศษซากอื่นๆของหมู่บ้านชนพื้นเมืองอเมริกันแห่งหนึ่ง

โรอาโนก โรอาโนก

โรอาโนก
คณะค้นหาพบคำว่า “โครอาโทเอน” (CROATOAN) สลักอยู่บนเสาต้นหนึ่ง แสดงเงื่อนงำที่เป็นไปได้ถึงจุดหมายที่ชาวอาณานิคมตั้งใจมุ่งหน้าไป การขุดค้นหมู่บ้านของชนพื้นเมืองอเมริกันแห่งหนึ่งบนเกาะโครอาโทเอน (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเกาะแฮตเทอรัส) พบหลักฐานชัดเจนของชาวยุโรป รวมถึงหัวลูกศรที่ทำจากแก้วอังกฤษ ด้ามกระบี่ยุคเอลิซาเบท และเบี้ยที่ใช้นับจำนวนจากเยอรมนี (ถ่ายภาพโดยได้รับอนุญาตจาก CROATOAN ARCHAEOLOGICAL SOCIETY – ทุกภาพ)

 

“เราชาวอังกฤษทำอาณานิคมนี้หายไป ผมจึงคิดว่า เรานี่ละครับที่ต้องหามันให้พบอีกครั้ง” มาร์ก ฮอร์ตัน บอกอย่างอารมณ์ดี นักโบราณคดีจากมหาวิทยาลัยบริสตอลผู้นี้ยืนอยู่บนปากหลุมสี่เหลี่ยมผืนผ้าใต้เงาต้นไลฟ์โอ๊กหงิกงอต้นหนึ่ง

ย้อนหลังไปเมื่อทศวรรษ 1580 ทางน้ำเข้าที่อยู่ใกล้ๆทำให้ที่นี่เหมาะกับการจับหอยเชลล์ หอยนางรม เต่า และปลา ผืนดินอุดมสมบูรณ์ยังเหมาะที่จะปลูกข้าวโพด พืชจำพวกฟักทอง และถั่วด้วย เมื่อทางน้ำเข้าถูกทรายปิดทับราวหนึ่งร้อยปีหลังไวต์จากไป ที่นี่ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเกาะแฮตเทอรัส ซึ่งมีรูปร่างเหมือนบูมเมอแรงยาวๆ ที่ก่อตัวขึ้นจากทรายที่ปลิวมาและป่าใกล้ทะเลบนชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก

นับตั้งแต่ปี 2013 ทีมขุดค้นพบสิ่งของหลากหลายจากโลกเก่าผสมปนเปอยู่กับศิลปวัตถุของชนพื้นเมืองอเมริกันที่กลางหมู่บ้าน รวมถึงเศษซากของสิ่งที่ดูคล้ายกระบี่ประดับสำหรับพิธีกรรมของบุรุษ พร้อมเศษเหรียญทองแดงของยุโรป ลำกล้องปืน กระสุนตะกั่ว และชิ้นส่วนกระดานรองวาดภาพกับดินสอตะกั่ว

นี่คือแหล่งศิลปวัตถุหนึ่งในไม่กี่แห่งของโลกใหม่ที่น่าจะมาจากยุคเอลิซาเบท [Elizabethan – รัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบทที่หนึ่งหรือระหว่างปี 1558-1603] ทั้งหมดพบบนเกาะที่ผู้ว่าการไวต์เชื่อว่า ชาวอาณานิคมผู้สาบสูญมุ่งหน้าไป

ขณะที่เราคุยกัน สมาชิกคนหนึ่งในทีมส่งถังใส่โคลนหนักอึ้งให้อาสาสมัครหญิง เธอเทของในถังลงกล่องที่ขึงตะแกรงตาถี่เอาไว้ ฉีดน้ำใส่ แล้วรีบคว้าลูกปัดสีน้ำเงินขนาดจิ๋วของทารกที่ทำในอิตาลีขึ้นมา ต่อมาในวันเดียวกัน ทีมงานพบวัตถุที่มีลักษณะเป็นแผ่นกลมบาง ผลิตขึ้นที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม เมื่อปี 1648 สันนิษฐานว่าใช้ในการเทียบน้ำหนักเหรียญเงินโบราณของฮังการี แม้กระทั่งเกาะโครอาโทเอนอันโดดเดี่ยวห่างไกลก็เป็นส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจโลกสมัยใหม่มาตั้งแต่ช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่สิบเจ็ดแล้ว

“ผมไม่เคยบอกว่า พวกเขามาที่นี่กันหมดทุกคนนะครับ” ฮอร์ตันพูดถึงชาวอาณานิคม “แต่นี่คือจุดที่พวกเขาได้รับการต้อนรับและสนับสนุน ผมคิดว่าพวกเขาจะส่งผู้หญิงกับเด็กมาที่นี่ เกือบแน่ใจได้เลยครับว่า เวอร์จิเนีย แดร์ มาที่นี่แน่ๆ”

กระนั้นสิ่งของส่วนใหญ่ที่ดูจะมาจากยุคเอลิซาเบทก็พบปะปนกับของอื่นๆ เช่น ลูกปัดแก้วขนาดจิ๋วและเศษชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผา ซึ่งน่าจะผลิตขึ้นราวปี 1650 หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือหลังความพยายามช่วยเหลือที่ล้มเหลวของไวต์กว่าครึ่งศตวรรษ “เป็นปัญหาอย่างมากครับที่ของพวกนี้ปรากฏในอีกสองชั่วคนถัดมา” ฮอร์ตันยอมรับ เขาคิดว่า สิ่งของยุคเอลิซาเบทที่เก่ากว่าอาจเป็นมรดกตกทอดของลูกหลานผู้ตั้งถิ่นฐานที่ถูกทอดทิ้งซึ่งอาจมาใช้ชีวิตปะปนกลมกลืนไปกับชาวโครอาโทเอน แต่ของเหล่านี้ก็อาจมาถึงที่นี่ผ่านการค้าขายกับผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษในยุคหลังก็ได้

เรื่อง แอนดรูว์ ลอว์เลอร์

ภาพถ่าย มาร์ก ทีสเซน

 

อ่านเพิ่มเติม

ค้นพบราชวังกษัตริย์ชนพื้นเมืองในฟลอริดา

เรื่องแนะนำ

World Update: แนะนำ ‘ ที่ทำการไปรษณีย์เพนกวิน ’ แห่งขั้วโลกใต้

แนะนำ ‘ ที่ทำการไปรษณีย์เพนกวิน ’ แห่งขั้วโลกใต้ ที่ห่างไกลที่สุดในโลก ต้องทำงานไปรษณีย์ พร้อมนับเพนเกวินไปด้วย ในทวีปแอนตาร์กติกาอันห่างไกลนั้นมีที่ทำการไปรษณีย์แห่งหนึ่งเปิดทำการอยู่ ตั้งอยู่ในอ่าวที่กลายเป็นท่าเรือธรรมชาติพอร์ตล็อครอย (Port Lockroy) ซึ่งเป็นฐานทัพถาวรที่เก่าแก่ที่สุดของอังกฤษในมหาสมุทรแอนตาร์กติกา โดยมี UK Antarctic Heritage Trust (UKAHT) เป็นเจ้าของ ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี 1944 ที่ทำการไปรษณีย์แห่งนี้เพิ่งปิดรับสมัครเจ้าหน้าที่ประจำการจากทั่วทุกมุมโลกไป โดยหนึ่งในข้อคุณสมบัติหลักคือสามารถนับจำนวนเพนกวินได้ จนได้รับการขนานนามว่า ที่ทำการไปรษณีย์เพนกวิน แม้จะมีชื่อว่า ‘ที่ทำการไปรษณีย์’ แต่ที่แห่งนี้ยังเป็นทั้งองค์กรการกุศลและสถานที่ให้บริการนักท่องเที่ยว รวมทั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เจ้าหน้าที่ต้องทำงานหลายอย่าง ไม่ว่าจะดูแลรักษาวัตถุและโบราณสถานหลายแห่งในทวีปแอนตาร์กติกานี้ อีกทั้งยังให้เฝ้าติดตามสัตว์ในธรรมชาติเช่นนับจำนวนเพนกวิน รวมไปถึงรวบรวมข้อมูลด้านสิ่งแวดล้อม “การใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นงานที่ค่อนข้างหนัก” คามิลลา นิโคล หัวหน้าผู้บริหารของ UKAHT กล่าว “คุณอาจต้องทำงานหนักกว่า 12 ชั่วโมงต่อวัน ไม่มีเวลาพักผ่อนหรือผ่อนคลายมากนัก” แม้จะมีปริมาณงานที่กองล้นแต่ ลอร์เรน อีเลียต (Lauren Elliott) หนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ทำงานเมื่อปี 2019 บอกกับ BBC ว่าที่แห่งนี้เป็น “สถานที่มหัศจรรย์ที่สุดในโลก” เธอกล่าวว่า […]

เบื้องหลังการตามหาหญิงสาวชาวอัฟกานิสถาน เจ้าของดวงตาอันเปี่ยมมนตร์สะกด

แคร์รี รีแกน ผู้ช่วยผู้กำกับรายการ Explorer ของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก เป็นหัวหน้าคณะนำทีมค้นหาเด็กสาวอัฟกันในตำนาน ตอนที่สตีฟ แมกเคอร์รี ถ่ายภาพเด็กสาวผู้นี้เมื่อปี 1984  เป็นช่วงเวลาเพียงสั้นๆ จากนั้นเรื่องราวและความเป็นไปของเธอก็กลายเป็นปริศนาลี้ลับยาวนาน สตีฟ แมกเคอร์รี เล่าว่า ตอนนั้นเขาไปเยือนค่ายผู้ลี้ภัยชาวอัฟกานิสถานแห่งหนึ่งนอกเมืองเปชาวาร์ในปากีสถาน “ผมบังเอิญเดินผ่านโรงเรียนแห่งหนึ่ง  ตรงมุมห้อง ผมสะดุดตากับเด็กหญิงคนหนึ่ง  แววตาของเธอช่างทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ผมน่าจะถ่ายภาพเธอไว้ไม่เกิน 5-10 ภาพ หลังจากภาพของเธอได้รับการคัดเลือกให้เป็นปกนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับเดือนมิถุนายน 1985 ผมได้รับการสอบถามจากผู้อ่านหลายพันคนประมาณว่า เราจะช่วยเหลือเธอได้อย่างไรบ้าง เธอเป็นใครกันนะ” “หลังเหตุโศกนาฏกรรม 9/11 อัฟกานิสถานกลับมาเป็นข่าวดังอีกครั้ง  นั่นนำไปสู่ความสนใจในตัวเด็กหญิงอัฟกันคนนั้นอีกครั้ง หลายคนสงสัยว่า เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง เธอไปอยู่ที่ไหน และเราจะช่วยเธอได้อย่างไร ตอนนั้นเองที่เราคิดว่า น่าจะคุ้มค่าถ้าจะลองตามหาตัวเธอ ทั้งๆที่คิดในใจว่า คงต้องอาศัยปาฏิหาริย์” “เราไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเธอ ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนเผ่าไหน ไม่รู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน” แคร์รียอมรับว่า “เราไม่คิดว่าจะพบตัวเธอ เวลาล่วงเลยมา 17 ปีแล้ว และผู้คนก็หายสาบสูญจนเป็นเรื่องปกติในอัฟกานิสถาน โอกาสที่จะเจอตัวเธอยากแสนยาก เรามีเพียงภาพถ่ายของเธอเท่านั้น” […]

นักล่าน้ำผึ้ง คนสุดท้ายแห่งเทือกเขาหิมาลัย

เมาลิ ธัน ห้อยต่องแต่งอยู่กลางเวหาสูง 90 เมตรบนบันไดเชือกไม้ไผ่ พลางสำรวจผาหินแกรนิตช่วงที่เขาต้องปีนเพื่อไปยังจุดหมาย นั่นคือรังผึ้งหลวงหิมาลัยใต้หินแกรนิตที่ยื่นออกมา ผึ้งเหล่านี้คอยเฝ้ารักษาน้ำผึ้งเมา (mad honey) ซึ่งมีคุณสมบัติเหมือนสารก่อประสาทหลอน และขายในตลาดมืดเอเชียได้ราคากิโลกรัมละ 30 ถึง 40 ดอลลาร์สหรัฐ หรือราวหกเท่าของราคาน้ำผึ้งทั่วไปที่ขายในท้องตลาดเนปาล สำหรับเมาลิแล้ว การเก็บน้ำผึ้งเป็นเพียงวิธีเดียวในการหาเงินซึ่งเขาจำเป็นต้องใช้ซื้อหาอาหารและสิ่งของจำเป็นบางอย่างที่ทำเองไม่ได้ ซึ่งรวมถึงเกลือและน้ำมันประกอบอาหาร แต่ไม่ว่าเงินจะสำคัญสำหรับเขาและคนอื่นๆในหมู่บ้านของเขาที่อยู่ไกลออกไปเบื้องล่างมากเพียงใดก็ตาม เมาลิคิดว่าถึงเวลาที่จะเลิกทำงานนี้แล้ว ด้วยวัย 57 ปี เขาแก่เกินกว่าจะเสี่ยงกับการเก็บน้ำผึ้งตามฤดูกาลที่อันตรายนี้ หลายศตวรรษมาแล้วที่ชาวกูลุงอยู่อย่างโดดเดี่ยวจากโลกภายนอก เพราะบ้านของพวกเขาอยู่ท่ามกลางป่าทึบภายในโกรกธารลึกซึ่งเกิดจากฝีมือสลักเสลาของแม่น้ำหองคู แม้เมานต์เอเวอเรสต์จะอยู่ห่างออกไปทางเหนือเพียงหุบเขาเดียวจากบริเวณเชิงเทือกเขาหิมาลัยแห่งนี้ ทว่าที่นี่ก็ยังคงโดดเดี่ยวและห่างไกล ทว่าในแต่ละปีโลกภายนอกคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที มีถนนดินสายหนึ่งที่ย่นเวลาเดินเท้ามาสู่หมู่บ้านสัททีของเมาลิ ได้ภายในสองวัน และกำลังเริ่มทำเส้นทางเดินป่าของนักท่องเที่ยวซึ่งจะเข้าไปลึกถึงตอนบนของหุบเขา เส้นทางนี้จะเชื่อมหมู่บ้านสัททีและหมู่บ้านข้างเคียงอื่นๆกับเส้นทางเดินป่ายอดนิยม สี่สิบสองปีมาแล้วนับตั้งแต่เมาลิฝันเห็นสิ่งที่นำเขามาสู่เส้นทางสายนี้ ตอนนั้นเขาอายุ 15 ปี เป็นคืนหลังจากที่เขาช่วยพ่อเก็บรวงผึ้งครั้งแรก “ผมเห็นผู้หญิงสวยสองคนครับ” เขาเล่า “ทันใดนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองติดอยู่ในใยแมงมุมข้างหน้าผาแห่งหนึ่ง ผมพยายามดิ้นให้หลุด ตอนที่เห็นลิงสีขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งอยู่ข้างบน มันหย่อนหางลงมา หญิงสองคนนั้นช่วยผมคว้าหางไว้ได้ ลิงดึงผมขึ้นไป แล้วผมก็หลุดออกมาครับ” เหล่าผู้อาวุโสซึ่งหนึ่งในนั้นคือพ่อของเขาเองบอกเขาว่า ลิงนั้นคือรังเกมิ วิญญาณที่คอยเฝ้าปกปักฝูงผึ้งและลิง บางครั้งก็เป็นพลังงานอันกราดเกรี้ยวที่สิงสถิตอยู่ตามสถานที่อันตรายต่างๆซึ่งน้อยคนจะกล้าย่างกรายเข้าไป พวกผู้อาวุโสพูดให้เขาเชื่อมั่นว่า เขาได้รับการรับรองแล้วว่าจะปีนป่ายหน้าผาไปได้อย่างปลอดภัย […]

ภาพความกลัวจากในบ้านผีสิงเหล่านี้ ทำอดขำไม่ได้

เรื่อง เรเชล บราวน์ กล้องดักถ่ายภาพเป็นอุปกรณ์สำคัญสำหรับบรรดานักวิทยาศาสตร์ผู้ทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับสัตว์ป่า พวกเขามักจะติดตั้งกล้องเหล่านี้ไว้ตามเส้นทางเดินของสัตว์ เพื่อให้ได้ภาพถ่ายตามธรรมชาติของมัน กล้องเหล่านี้ถูกควบคุมด้วยรีโมทเซ็นเซอร์ระยะไกล จึงใช้ได้ดีกับผู้ล่าอันตรายอย่างเสือจากัวร์ หรือใช้ในการติดตามพฤติกรรมโดยไม่ต้องรบกวนสัตว์ เช่นการรุมกินซากสัตว์ของฝูงอีแร้ง และเช่นเดียวกัน เทคโนโลยีนี้กำลังถูกนำมาใช้จับภาพความหวาดกลัวของผู้คน ที่บ้านผีสิง The Nightmares Fear Factory บ้านผีสิงชื่อดังในเมืองไนแอการาฟอลส์ ของแคนาดา ผู้เปิดให้บริการความขนหัวลุกมานานกว่า 30 ปี ในกลางทศวรรษที่ 20 Frank LaPenna เจ้าของกิจการได้แรงบันดาลใจจากกล้องถ่ายภาพบนรถไฟเหาะ เขาจึงตั้งใจว่าจะนำไอเดียเดียวกันนี้มาบันทึกภาพความหวาดกลัวของบรรดาลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการเอาไว้ “ในตอนแรกผมยืนอยู่ในความมืด มีกล้องดิจิตอลตัวจิ๋วในมือคอยจับภาพผู้คนที่กำลังหวาดกลัว” เขาอธิบาย “จากนั้นผมจะวิ่งลงไปที่ลอบบี้ เอาเมมการ์ดออกจากกล้องเสียงเข้าคอมพิวเตอร์ และโชว์ภาพที่ถ่ายได้ขึ้นจอมอนิเตอร์ให้คนที่เพิ่งออกมาจากบ้านผีสิงได้เห็น” LaPenna ทำแบบนี้จนเมื่อเขาได้รู้จักกับเทคโนโลยีใหม่นั่นคือกล้องดักถ่ายภาพ ซึ่งจะบันทึกภาพอัตโนมัติ ด้วยเซนเซอร์ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อสัตว์ตัวนั้นๆ เดินผ่านอินฟาเรดที่ดักไว้ เขาออกแบบในรูปแบบที่คล้ายกันเพียงแต่ว่าเปลี่ยนจากอินฟาเรดเป็นปฏิกิริยาของผู้คนที่ตกใจเป็นสิ่งกระตุ้นให้กล้องทำงานแทน ด้วยวิธีนี้ช่วยให้เขาได้ภาพถ่ายของผู้คนกว่า 550 ภาพต่อวัน และบ้านผีสิงนี้เปิดทุกวันฉะนั้นในแต่ละปีเขาจึงมีภาพถ่ายที่รวบรวมเอาไว้หลายแสนภาพเลยทีเดียว ซึ่งในปี 2011 ภาพถ่ายเหล่านี้ถูกอัพโหลดขึ้นเว็บไซต์ของบ้านผีสิง เพื่อดึงดูดผู้ที่สนใจอยากลิ้มลองความสยองขวัญให้เข้ามาใช้บริการกันมากขึ้น แม้ว่าจะแตกต่างจากกล้องดักถ่ายภาพสัตว์ที่ให้ประโยชน์ทางวิทยาศาสตร์ แต่คิดดูอีกที มองไปที่รูปถ่ายเหล่านี้ เราทุกคนล้วนคือสัตว์ที่เมื่ออะดรีนาลีนพลุ่งพล่านจากความกลัว ปฏิกิริยาที่แสดงออกมาผ่านภาพถ่ายจึงเป็นสัญชาตญาณล้วนๆ […]