ชมภาพการนอนหลับในที่ไม่น่าหลับของนักสำรวจ

ชมภาพการนอนหลับในที่ไม่น่าหลับของ นักสำรวจ

มนุษย์ทุกคนต้องนอนหลับ ร่างกายของเราไม่สนใจว่าขณะนั้นเราจะงานยุ่ง, มีเรื่องราวให้กังวลมากแค่ไหน หรือแม้แต่อยู่ในสถานที่สุดอันตรายก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วความง่วงก็เอาชนะเราได้ทุกครั้ง ทว่าบรรดา นักสำรวจ หลายคนข่มตาหลับลงได้อย่างไรเมื่ออยู่เหนือพื้นดินหลายพันฟุต  หรือแม้กระทั่งบริเวณหัวเรือกลางทะเล เรื่องนี้ช่างน่าฉงนนัก

การนอนหลับคือกลไกของร่างกายและสิ่งมีชีวิตทุกชนิดใช้เพื่อซ่อมแซมเซลล์ ปรับระดับสารเคมี กำจัดของเสีย ไปจนถึงการเตรียมสมองให้พร้อมสำหรับกิจกรรมใหม่ที่จะเกิดขึ้นในวันต่อมา Corey Arnold ชาวประมงและช่างภาพของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก รู้ดีว่าการนอนหลับมีประโยชน์ต่อร่างกายมากแค่ไหน แต่ในระหว่างฤดูจับปลา เมื่อต้องเลือกระหว่างการนอนกับกิจกรรมที่เพิ่มรายได้มากถึงหลายพันดอลลาร์สหรัฐฯ แน่นอนว่า Arnold เลือกอย่างหลัง เขาฝืนความง่วงและยังคงมุ่งมั่นทำงานต่อไป ทว่าแม้จะงีบหลับเป็นช่วงเวลาสั้น 1- 2 ชั่วโมงแล้ว นั่นก็ไม่เพียงพอสำหรับสมองที่ทำงานมาอย่างหนัก

นักสำรวจ
Ivo Ninov นักปีนผาพักผ่อนระหว่างสำรวจแนวหิน El Capitan ในอุทยานแห่งชาติโยเซมิตี
ภาพถ่ายโดย Jimmy Chin

“หลังจากที่ร่างกายหลั่งอะดรีนาลีนมาทั้งวัน สมองของคุณเหนื่อยล้า” เขากล่าว และในความฝันเขายังคงเผชิญกับคลื่นที่ซัดโถมเข้าใส่เรือประมงไม่ต่างจากในความเป็นจริง บางครั้งการนอนหลับก็กลายมาเป็นการฉายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นซ้ำอีกครั้ง ยกตัวอย่างเช่น เมื่อ Arnold จับปูได้ เขาใช้เวลาทั้งวันหมดไปกับการนับจำนวนปูที่ดึงออกมาจากอุปกรณ์จับ ก่อนจะโยนลงไปยังที่เก็บของเรือ “ทีนี้เมื่อคุณหลับตาลง คุณก็จะเริ่มนับปูใหม่อีกครั้ง มัน…บ้ามาก”

Arnold เคยชินกับการหลับสนิทเนื่องจากร่างกายหมดเรี่ยวแรง เมื่อปีที่ผ่านมา หลังใช้เวลาจับปลาไป 30 ชั่วโมง เขากับกลุ่มเพื่อนก็กลับมาขึ้นฝั่ง “เรามีภาวะ Dream state (ภาวะฝ้าฟางของระดับความรู้สึกตัวร่วมกับมีอาการประสาทหลอน) เราปรบมือดีใจอย่างบ้าคลั่ง กู่ร้องตะโกน” ก่อนจะตั้งแคมป์ตรงท่าเรือนั่นเองและผล็อยหลับไปอย่างหมดแรงท่ามกลางแสงอาทิตย์

นักสำรวจ
นักสำรวจชาวอิตาลีพักผ่อนในถุงนอนท่ามกลางความงดงามของยอดเขาแมตเตอร์ฮอร์น ในยุโรป
ภาพถ่ายโดย Robbie Shone

Jaime Devine นักวิจัยด้านการนอนหลับจากสถาบัน Walter Reed Army ในรัฐแมริแลนด์ ระบุว่านี่คือผลกระทบจากการอดนอน บางครั้งทหารที่เธอพูดคุยด้วยอ่อนเพลียเสียจนพวกเขาคิดว่าตนเองนอนหลับไปแล้ว ทั้งๆ ที่ยังตื่นอยู่ นั่นคือความอ่อนล้าของร่างกายและสมองในระดับที่คนธรรมดาไม่เคยพบเจอ

ทว่าสำหรับนักสำรวจคนอื่นๆ การข่มตาหลับบนยอดเขาสูง หรือในถ้ำลึกใต้ดินหาใช่ประสบการณ์เลวร้าย ตรงกันข้ามพวกเขาหลับได้หลับดีเลยทีเดียว

“มันเป็นคืนที่ผมหลับดีที่สุดตลอดชีวิตที่ผ่านมา 38 ปีเลยครับ” Robbie Shone ช่างภาพและนักสำรวจกล่าวถึงประสบการณ์ในถ้ำของมาเลเซีย ตัวเขาและทีมตั้งแคมป์ในจุดที่มีชื่อเรียกกันว่า Hotel California มันเป็นห้องผนังหินปูนที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ และมีพื้นเป็นทรายหนานุ่ม

“เป็นทรายคนละแบบกับที่เราเคยเจอบนหาด” เขาอธิบาย “มันร่วนมาก แต่ก็แน่น ความรู้สึกเหมือนอยู่บนพรมเลย” พื้นที่เขานอนในตอนนั้นให้สัมผัสที่สมบูรณ์แบบจน Shone ไม่ต้องใช้เบาะรองนอนเลยด้วยซ้ำ และในวันต่อๆ มาเมื่อการสำรวจสิ้นสุดลง พวกเขาจะพากันกลับไปที่ห้องนั้น แขวนโคมไฟกับผนังถ้ำ เปิดเพลง และชงชา

Devine มองว่ากิจวัตรประจำวันและความสงบเช่นนี้คือกุญแจสำคัญของการนอนหลับที่มีประสิทธิภาพ หาใช่ขึ้นอยู่กับสถานที่ “มันยากที่จะหยุดความคิดเราไม่ให้ฟุ้งซ่าน” เธอกล่าว และการผ่อนคลายสมองก่อนการนอนหลับทุกครั้ง จะช่วยให้การนอนหลับนั้นๆ ดีขึ้น โดยมีเป้าหมายง่ายๆ คือ “หยุดคิดเรื่องที่จะทำให้เครียด” เธอกล่าว “ปัญหาก็คือแค่พูดมันง่าย แต่ทำจริงมันยาก”

เรื่อง Alejandra Borunda

นักสำรวจ
เกษตรกรในเมือง Delaware รัฐไอโอวางีบหลับใกล้รถบรรทุกของเขาหลังจากขนฟางเสร็จ
ภาพถ่ายโดย James A. Sugar
นักสำรวจ
นักท่องเที่ยวในแอนตาร์กติกางีบหลับบนเก้าอี้ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาใกล้กับอ่าวอะมุนด์เซน
ภาพถ่ายโดย Colin Monteath
นักสำรวจ
นักเดินป่าตั้งแคมป์ทางตอนเหนือของแกรนด์แคนยอน
ภาพถ่ายโดย Pete Mcbride
นักสำรวจ
ผู้โดยสารซึ่งเป็นคนงานงีบหลับบนรถไฟระหว่างเดินทางกลับบ้านที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย เนื่องจากรายได้ของงานในอินเดียใต้นั้นดีกว่า
ภาพถ่ายโดย Claire Rosen
นักสำรวจ
นักสำรวจนอนหลับอย่างโดดเดี่ยวบนผืนทรายริมแม่น้ำโคโลราโด ในแกรนด์แคนยอน
ภาพถ่ายโดย Dawn Kish
นักสำรวจ
ทหารอเมริกันงีบหลับหลังอยู่เวรที่แนวหน้าของหุบเขา Korengal ในอัฟกานิสถานมาทั้งคืน
ภาพถ่ายโดย Tim Hetherington
นักสำรวจ
Oleg Germanovich Artemyev นักบินอวกาศนอนหลับในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง
ภาพถ่ายโดย Roscosmos Corporation

 

อ่านเพิ่มเติม

ชาวประมงที่เหนื่อยล้างีบหลับบนเรือประมงพาณิชย์ ในอ่าว Bristol, รัฐอลาสกา
ภาพถ่ายโดย Corey Arnold

เรื่องแนะนำ

ภาพถ่ายสัตว์ป่าจาก ไมเคิล ‘นิก’ นิโคลส์ ผู้เปลี่ยนมุมมองที่เรามีต่อสัตว์ป่าไปตลอดกาล

ชมภาพถ่ายจากการทำงานในฐานะช่างภาพสัตว์ป่ามานานหลายสิบปี ของ ไมเคิล “นิก” นิโคลส์ บรุษผู้ถ่ายทอดความอ่อนโยนและวิถีชีวิตตามธรรมชาติของพวกมัน ซึ่งภาพถ่ายของเขายังคงเป็นที่จดจำแม้จะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานแล้วก็ตาม

คนล้นเมือง ปัญหาประชากรล้นชุมชน และคนจนเมืองในฟิลิปปินส์

คนล้นเมือง ปัญหาประชากรล้นชุมชน และคนจนเมืองในฟิลิปปินส์ เสียงบีบเเตรรถจี๊ปนีย์ ท่ามกลางการจราจรที่แออัดในกรุงมะนิลา อัลวิน โลบริกาโด ทำอาชีพยอสซี่บอย(คนขายบุหรี่) ตามสี่แยกไฟแดง กล่าวว่า “เวลาเร่งรีบในช่วงเช้าของกรุงมะนิลาเป็นเวลาทองในการขายบุหรี่ผู้คนชอบซื้อบุหรี่เวลารถติด ๆ” อัลวินวัย 48 ปี มาจากภูมิภาคบีโกล ทางใต้ของเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เขาย้ายเข้ามาอยู่ในสลัมบนพื้นที่ทิ้งขยะขนาดใหญ่ของเมืองเกซอนซิตี ซึ่งคนในพื้นที่แถวนั้นรู้จักกันในชื่อปายาตัสดั๊มไซต์ ตั้งแต่ปี 1994 อัลวินอาศัยอยู่กับครอบครัวซึ่งมีภรรยาและลูก ๆ อีก 8 คนในบ้านหลังเดียวกัน คริสตินา ภรรยาของอัลวิน ทำอาชีพรับจ้างซักผ้าและทำความสะอาด ทั้งคู่มีความเชื่อและศรัทธาในคำสอนของศาสนาคริสต์ ผมตั้งคำถามกับเมอา ลูกสาวคนโตวัย 20 ปี ซึ่งมีลูกสาววัยสองขวบชื่อ โจนา หลานคนเเรกของคุณตาอัลวินและคุณยายคริสตินาว่า “คุณไม่คิดจะคุมกำเนิดหรือวางเเผนครอบครัวบ้างหรือ” เธอตอบสั้น ๆ ว่า “เด็กทุกคนเป็นพรและพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า พวกเราไม่มีสิทธิ์ที่จะทำลายชีวิตเขาค่ะ” ปัจจุบัน ฟิลิปปินส์มีประชากร 101,802,706 คน โดยเฉลี่ยมีประชากร 66,140 คนต่อพื้นที่หนึ่งตารางกิโลเมตร และในบางพื้นที่ที่เป็นสลัมอาจมีประชากรหนาแน่นถึง 171,300 คนต่อตารางกิโลเมตร ลำพังกรุงมะนิลาเพียงเมืองเดียวก็มีประชากรมากถึง […]

เครื่องแบบชาวนา

ผลงานภาพ “เครื่องแบบชาวนา” มุ่งถ่ายทอดให้เห็นถึงการแต่งกายที่แตกต่างกันของ ชาวนา ในแต่ละพื้นที่การทำนาในเขตกรุงเทพฯและปริมณฑล ซึ่งเรายังคงพบเห็นการทำนาอยู่บ้าง ทว่าลดน้อยลงทุกที แม้ข้าวจะยังคงเป็นอาหารหลักของคนไทย แต่อาชีพ ชาวนา กลับหดหายไปทีละน้อย จนเกรงว่าอาจสูญหายไปในที่สุด ผมจึงตั้งใจที่จะถ่ายทอดเรื่องราวเกี่ยวกับอาชีพเก่าแก่ที่อยู่คู่กับคนไทยและประเทศไทยมาช้านาน แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน “เครื่องแบบชาวนา” เกิดขึ้นจากการเห็น สังคมไทยในปัจจุบันที่อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากสังคมเกษตรกรรมไปสู่สังคมนอกภาคเกษตรกรรม พื้นที่เกษตรกรรมในเขตกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียงที่เคยมีการทำนาอย่างกว้างขวาง ส่วนใหญ่เปลี่ยนเป็นโรงงานอุตสาหกรรม หมู่บ้านจัดสรร และสนามกอล์ฟ บ้างซื้อขายเปลี่ยนมือเพื่อเก็งกำไร ส่งผลให้ชาวนาจำนวนไม่น้อยที่ประกอบอาชีพรับจ้างทำนาได้รับผลกระทบอย่างมาก เพราะเจ้าของพื้นที่นาส่วนใหญ่ซึ่งไม่ได้ประกอบอาชีพชาวนาแล้ว ตัดสินใจขายที่นาของตน เราอาจไม่สามารถระบุหรือบ่งบอกอาชีพชาวนาได้จากเครื่องแต่งกายภายนอกที่แตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ วัฒนธรรมท้องถิ่นและรสนิยมส่วนบุคคล แต่สิ่งหนึ่งที่บอกได้คือสัญลักษณ์ของอาชีพโดยเฉพาะเครื่องไม้ เครื่องมืออย่างเคียวเกี่ยวข้าว ในภาพถ่ายเหล่านี้ เรายังเห็นวิวัฒนาการหรือความเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี การเกษตร เช่น เครื่องจักรทุ่นแรงอย่างรถไถและรถเกี่ยวข้าว ขณะที่ฉากหลังอาจบ่งบอกถึงวัฒนธรรมในท้องถิ่นและการพัฒนาในพื้นที่ เป็นต้น เรื่องและภาพ ร่มไทร สิทธิศิริ รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 จากโครงการประกวดสารคดีภาพ “10 ภาพเล่าเรื่อง” ปี 2014 โดยนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย         […]