มัมมี่ช่วยนักฟุตบอลคนหนึ่งให้ไปแข่ง ฟุตบอลโลก ได้อย่างไร?

มัมมี่ช่วยนักฟุตบอลคนหนึ่งให้ไปแข่งฟุตบอลโลกได้อย่างไร?

มัมมี่ช่วยนักฟุตบอลคนหนึ่งให้ไปแข่ง ฟุตบอลโลก ได้อย่างไร?

เมื่อการตรวจสารเสพติดของเปาโล เกร์เรโร่ นักฟุตบอลชาวเปรูชี้ให้เห็นร่องรอยสารเมตาโบไลท์หรือสารตกตะกอนจากร่างกายเป็นสารโคเคนจำนวนมาก ในเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าโอกาสที่เขาจะได้ไปแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2018 ช่างร่อยหรอลงทุกที

สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติหรือฟีฟ่า องค์กรที่ดำเนินการและควบคุมการกีฬาฟุตบอลของโลกมีบทลงโทษที่เข้มงวดกับนักฟุตบอลที่ถูกจับได้ว่าใช้ยาผิดกฎหมาย เกร์เรโร่ถูกสั่งห้ามลงเล่นฟุตบอลนานหนึ่งปี ซึ่งหมายความว่าเขาจะไม่สามารถเข้าแข่งขันในช่วงการแข่งขันฟุตบอลโลกที่รัสเซียได้

เกร์เรโร่ต่อสู้คดี และคำตัดสินลงโทษของฟีฟ่า โดยอ้างว่าบทลงโทษไม่ยุติธรรม เขาระบุว่าตนดื่มชาโคคาโดยไม่ได้ตั้งใจเนื่องจากต้องการดื่มชาเพื่อรักษาอาการไข้หวัด นอกจากนี้เกร์เรโร่และทนายของเขายังได้บอกกับฟีฟ่าอีกว่าการจะรู้ได้ว่าเป็นชาที่ดื่มเป็นชาโคคานั้นเป็นไปได้ยาก เนื่องจากน้ำตาลและเครื่องปรุงแต่งรสชาติหลากหลายที่ใส่ลงไปในชาทำให้เขาไม่รู้ว่าชาที่เขาดื่มนั้นเป็นชาโคคา

เกร์เรโร่ได้รับการช่วยเหลือจากแฟนบอลเปรูในเรื่องชีวเคมีด้วยการหาข้อพิสูจน์จากมัมมี่แห่งอินคาที่มีอายุเก่าแก่ถึงห้าร้อยปี ซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องโชคดีมากสำหรับนักฟุตบอลวัยสามสิบสี่ปีคนนี้

 

หลักฐานที่มีอายุเก่าแก่ถึงห้าร้อยปีบนน้ำแข็ง

โยฮัน ไรน์ฮาร์ด นักโบราณคดี และนักสำรวจของเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ผู้นำทีมสำรวจไปค้นพบมัมมี่เด็กสามคนที่ถูกเก็บรักษาไว้บนเทือกเขาแอนดีส เมื่อปีค.ศ. 1999 กล่าวว่า “มันเป็นหนึ่งในหลักฐานที่น่าสนใจว่ามัมมี่ยังคงสามารถสื่อสารกับพวกเราได้ตั้งแต่ในอดีต”

ไรน์ฮาร์ดและทีมนักสำรวจเก้าคนใช้เวลาสองอาทิตย์ในการค้นพบสิ่งที่ยังคงทิ้งเหลือไว้บนภูเขาไฟ Llullaillaco ของอาร์เจนติน่า ที่ระดับความสูง 22,000 ฟุตเหนือระดับน้ำทะเล  สภาพอากาศที่หนาวเย็นสามารถชะลอการย่อยสลายของแบคทีเรียได้ ซึ่งหมายความว่า สารพันธุกรรมของผู้คนที่ถูกฝังในน้ำแข็งเหล่านี้ยังคงถูกเก็บรักษาไว้ และมัมมี่ Llullaillaco ถูกเสนอให้เป็นหนึ่งในการเก็บรักษาศพมนุษย์ที่ดีที่สุดในโลก

ฟุตบอลโลก
โยฮัน ไรน์ฮาร์ด นักโบราณคดี ค้นพบร่างของเด็กสาวชนเผ่าอินคาที่ถูกบูชายัญให้แก่เทพเจ้า ร่างของเธอแช่แข็งมานานถึงห้าร้อยปี บนยอดเขาประเทศของอาร์เจนตินา ภาพถ่ายจากปีค.ศ. 1999
ภาพถ่ายโดย โยฮัน ไรน์ฮาร์ด เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก

มัมมี่สามร่างที่ถูกค้นพบประกอบไปด้วย Llullaillaco มัมมี่หญิงสาววัย 13 ปี และมัมมี่เด็กอีกสองคนที่เป็นที่รู้จักในชื่อ เด็กชาย Llullaillaco และเด็กหญิง Lightning ทั้งหมดน่าจะเป็นเหยื่อของพิธีกรรมบูชายัญเด็ก ต่อมาในปีค.ศ. 2013 ผลการวิเคราะห์สารพันธุกรรมที่ถูกเก็บรักษาไว้ในเส้นผมของมัมมี่หญิงสาว Llullaillaco ถูกเปิดเผย นักวิจัยพบว่าเธอได้กินใบโคคา และแอลกอฮอล์อย่างหนักในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต สารต่างๆ เหล่านี้ถูกใช้เพื่อควบคุมประสาทของเธอขณะเดินทางขึ้นไปบนภูเขา หรือเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม

“คุณสามารถเห็นเศษใบโคคาบนริมฝีปากและในปากของเธอ” ไรน์ฮาร์ดกล่าว

เป็นที่ทราบกันดีว่าชนเผ่าดั้งเดิมต่างๆ ที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาแอนดีสกินใบโคคามาหลายร้อยปีแล้ว โดยเชื่อกันว่าพืชท้องถิ่นที่ขึ้นเองตามธรรมชาตินี้มีสรรพคุณรักษาโรค และเป็นพืชที่ผู้คนนิยมเคี้ยวเมื่อต้องเดินทางขึ้นบนพื้นที่สูง

(ฟุตบอลมีถิ่นกำเนิดที่ใด? โบราณคดีมีคำตอบ)

 

เกร์เรโร่ และมัมมี่หญิงสาว Lullullaillaco

ทั้งนักฟุตบอลในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดและมัมมี่ในศตวรรษที่สิบหกชี้ให้เห็นถึงร่องรอยสารเมตาโบไลท์ในรูปแบบของเบนโซอิลเอคโกนีนระหว่างการทดสอบที่มีความคล้ายคลึงกัน ซึ่งกรณีนี้อาจช่วยคดีของเกร์เรโร่ได้

ชาร์ลส์ สตานิช นักโบราณคดี ผู้บริหารสถาบันการศึกษาวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยเซาท์ฟลอริด้า เป็นพยานให้กับเกร์เรโร่ ตัวเขาระบุว่าหน้าที่ของเขาคือการตรวจพบสารโคเคนในคนที่ไม่ได้ใช้ยาผิดกฎหมาย “วิธีที่ชัดเจนที่สุดคือการใช้มัมมี่อายุห้าร้อยปีช่วยในการตรวจสารโคเคนก่อนตัดสินว่าเขาเสพโคเคน”

ในคริสตวรรษที่สิบเก้า มีการค้นพบสารโคเคนในรูปแบบของแอลคาลอยด์ ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักในใบโคคาและสามารถสังเคราะห์ออกมาเป็นยาได้ สตานิชยังเสริมอีกว่า “คนแถบอเมริกาใต้ไม่ค่อยดื่มชาโคคาที่มีแต่ใบโคคาเพียวๆ เพียงอย่างเดียว แต่พวกเขาจะผสมน้ำตาลไปอีกเยอะเพื่อกลบรสชาติใบโคคา และตอนนี้ชาโคคากลายมาเป็นหนึ่งในเมนูยอดนิยมในเมืองลิมา”

ทั้งนี้เกร์เรโร่ไม่ใช่แค่คนเดียวที่เคยถูกตรวจพบสารโคเคนในร่างกายหลังจากที่อ้างว่าดื่มชาโคคา เพราะที่ประเทศเปรูทุกคนตั้งแต่นักบินไปจนถึงนักท่องเที่ยวจะถูกสอบถามเกี่ยวกับเรื่องโคเคน ซึ่งสำหรับสตานิชแล้วปัญหายาเสพติดที่เกิดขึ้นสร้างภาพจำที่ผิดเกี่ยวกับใบโคคาอย่างมาก

หลังการสู้คดีกับสหพันธ์ศาลยุติธรรมสวิตเซอร์แลนด์อยู่หลายวัน ศาลได้สั่งหยุดการติดโทษแบนของเกร์เรโร่ชั่วคราวและอนุญาตให้เขาไปแข่งขันฟุตบอลโลกได้ แต่ในขณะเดียวกันศาลเองยังเตรียมที่จะกลับมาพิจารณาคดีของเกร์เรโร่ใหม่อีกครั้ง

เรื่อง ซาร่าห์ กิบเบ็นส์

 

อ่านเพิ่มเติม

9 มัมมี่ที่ไม่ธรรมดา

เรื่องแนะนำ

9 ต้นไม้ในตำนานแห่งความทรงจำทั่วโลก

ต้นไม้ ทุกต้นบอกเล่าเรื่องราว แม้บางเรื่องอาจสะเทือนอารมณ์เกินพรรณนา ทั้งยังเก็บรักษาความทรงจำ โอบอุ้มความเชื่อ และเป็นอนุสรณ์ความเศร้า ต้นไม้ สร้างแรงบันดาลใจที่โด่งดังที่สุดเห็นจะไม่พ้นต้นแอ๊ปเปิ้ลในสวนผลไม้ที่มณฑลลิงคอล์นเชียร์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งเล่าขานกันว่า ในปี 1666 แอ๊ปเปิ้ลผลหนึ่งร่วงหล่นจากต้น และกระตุ้นให้ชายหนุ่มนามไอแซก นิวตัน สงสัยว่า ทำไมแอ๊ปเปิ้ลถึงร่วงในแนวดิ่งลงสู่พื้นดินเสมอ ต้นฉบับลายมือสมัยศตวรรษที่สิบแปดบอกเล่าเรื่องราวของต้นไม้ต้นนี้ว่า นิวตันซึ่งเดินทางกลับบ้านจากเคมบริดจ์ (หลังกาฬโรคระบาดทำให้ต้องปิดมหาวิทยาลัย) เดินเข้าไปในสวนและครุ่นคิดใคร่ครวญ วิลเลียม สตูกลีย์ เพื่อนและนักเขียนชีวประวัติของเขา บรรยายไว้ว่า “ความคิดเรื่องแรงโน้มถ่วงผ่านเข้ามาในหัว…จากการร่วงสู่พื้นของผลแอ๊ปเปิ้ล ขณะที่เขานั่งนึกตรึกตรองอยู่” นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาแห่งการหยั่งรู้ครั้งแรกที่เกี่ยวพันกับต้นไม้ พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ ขณะประทับใต้ต้นโพธิ์มิใช่หรือ ต้นไม้เป็นที่เก็บความทรงจำของธรรมชาติ กระทั่งในระดับโมเลกุล เบนจามิน สเวตต์ ผู้เขียนหนังสือ นิวยอร์ก นครแห่งแมกไม้ (New York City of Trees) กล่าวในการสัมภาษณ์ทางวิทยุว่า “เนื้อไม้ในแต่ละชั้นของวงปีประกอบด้วยอากาศบางส่วนของปีนั้นๆ ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็นคาร์บอน และนั่นเองที่ทำให้ต้นไม้บันทึกเรื่องราวปีแล้วปีเล่าของเมืองเอาไว้ในเชิงกายภาพ” ทว่าความทรงจำบางอย่างกลับทำให้หัวใจรานร้าว เฉกเช่นที่ถ่ายทอดผ่านต้นเชสต์นัตซึ่งยืนต้นอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งในกรุงอัมสเตอร์ดัม ที่ซึ่งเด็กหญิงนามอันเนอ ฟรังค์ (หรือแอนน์ แฟรงค์) และครอบครัวหลบซ่อนตัวจากพวกนาซี จากหน้าต่างห้องใต้หลังคาเพียงบานเดียวที่ไม่ถูกปิดตาย อันเนอมองเห็นต้นไม้ซึ่งช่วยบ่งบอกฤดูกาลที่ผันผ่าน […]

อาณาจักรที่หดหาย ของเสือจากัวร์

อาณาจักรที่หดหายของ เสือจากัวร์ ศิษย์ของอาจารย์ฮวน ฟลอเรส  ถือถ้วยพลาสติกใบเล็กที่มีใบผ่านเข้าสู่โลกแห่งจิตวิญญาณของ เสือจากัวร์ มาให้ผม ในนั้นมี “ลา เมดีซีนา” สมุนไพรสีน้ำตาลข้นที่เคี่ยวจากใบชากรูนาและเถาอะยาวัสกานานสองวันและกรอกใส่ขวดน้ำเก่าๆไว้  ตอนเริ่มพิธี อาจารย์ฮวนปลุกเสกยาหม้อนี้ด้วยการพ่นควัน มาปาโช หรือใบยาสูบป่าของแอมะซอน จากนั้นก็เริ่มรินยาปริมาณเล็กน้อยใส่จอกเพื่อแจกจ่ายแก่ผู้เข้าร่วมพิธีแต่ละคน พวกเรา 28 คน ซึ่งมาจากสหรัฐอเมริกา แคนาดา สเปน ฝรั่งเศส อาร์เจนตินา และเปรู  ล้วนมุ่งหน้ามาเพื่อค้นหาบางสิ่ง ณ ค่ายพักห่างไกลแห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่กลางผืนป่าแอมะซอนในเปรู บางคนหวังจะพบหนทางรักษาโรคร้าย บางคนแสวงหาเส้นทางชีวิต บางคนแค่อยากแย้มมองอีกโลกหนึ่งอันเป็นซอกมุมสุดลี้ลับของบริเวณที่อลัน ราบิโนวิตช์ เรียกรวมๆว่า “ฉนวนวัฒนธรรมจากัวร์” พื้นที่นี้ครอบคลุมถิ่นอาศัยและเส้นทางอพยพซึ่งแพนเทอรา (Panthera) องค์กรอนุรักษ์ของเขา  กำลังพยายามปกป้องเพื่ออนุรักษ์เสือจากัวร์ที่คาดว่ามีอยู่ราว 100,000 ตัว และความหลากหลายทางพันธุกรรมของพวกมันเอาไว้ สมุนไพรถูกส่งไปเงียบๆท่ามกลางเสียงรินไหลของสายน้ำที่มีไอจางๆ ลอยอ้อยอิ่งในอากาศเย็นยามค่ำคืน เมื่อศิษย์ของอาจารย์ฮวนเดินมาหยุดข้างหน้า ผมก็คุกเข่าลง ศิษย์คนหนึ่งส่งจอกให้ อีกคนยืนถือแก้วน้ำเปล่ารออยู่ ผมลังเล นึกถึงคำพูดที่ กูรันเดโร หรือหมอผีชื่อดังนามดอน โฮเซ กัมโปส บอกผมในปูกัลล์ปา เมืองท่าอันวุ่นวายของเปรู ไม่กี่วันก่อนหน้านั้น […]

ดนตรีคือพลัง! รู้จักกับคนรุ่นใหม่ผู้ใช้เสียงเพลงสะท้อนความจริง

เพราะดนตรีทรงพลังเช่นนี้ เสียงร้องของบทเพลงจากหมู่มวงที่ถูกกดขี่จึงสั่นประสาทบรรดาผู้ขลาดเขลาหวาดกลัวความจริง