ชมภาพ "มวยปล้ำโบราณ" ของปากีสถาน - National Geographic Thailand

ชมภาพมวยปล้ำโบราณของปากีสถาน

ชมภาพ”มวยปล้ำโบราณ”ของปากีสถาน

พูดถึงกีฬา หลายคนอาจจะไม่ได้นึกถึงประเทศอย่างอินเดียและปากีสถานเป็นอันดับแรกๆ แต่แท้จริงแล้วพวกเขามีวัฒนธรรมและกีฬาประจำชาติที่เล่นกันมาตั้งแต่สมัยก่อนคริสต์กาลนั่นคือ มวยปล้ำโบราณ ที่มีชื่อเรียกว่า กุศตี (kushti) หรือ ปหลวานี (pehlwani) ซึ่งปัจจุบันกีฬาชนิดนี้ยังคงมีคนเล่นกันอยู่ แม้ว่าตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ความนิยมจะลดลงมากแล้วก็ตาม

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้อาจเป็นเพราะไลฟ์สไตล์ที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงการที่ มวยปล้ำกุศตี เป็นอะไรที่เรียบง่าย ไม่ได้หวือหวาหรือเป็นกิจกรรมยอดนิยมดังเช่นที่มันเคยเป็นในอดีตอีกแล้ว รายงานจาก Paul Rollier นักมานุษยวิทยา จากมหาวิทยาลัยออสโล กล่าว

Rollier เองเคยศึกษาวัฒนธรรมกีฬาชนิดนี้และเขียนเป็นหนังสือ Wrestlers, Pigeon Fanciers, and Kite Flyers ตัวเขาบรรยายลักษณะของกีฬาชนิดนี้ไว้ว่าเป็น “วิถีชีวิตที่ต้องฝึกตน” เนื่องจากนักกีฬาจะไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์ ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หรือใช้ยาสูบได้ นอกจากนั้นยังต้องคุมอาหารอย่างเข้มงวด และเข้ารับการฝึกฝนตามตารางอย่างเคร่งครัด

“ทุกวันนี้ในปากีสถานมีผู้คนไม่มากที่ยังคงฝึกฝนมวยปล้ำปหลวานี” Rollier กล่าว ยกตัวอย่างเช่น ในเมืองลาฮอร์ มีกลุ่มชายฉกรรจ์ที่รวมตัวกันเพื่อฝึกฝนกีฬานี้ โดยหลังการฝึกฝนในแต่ละครั้งพวกเขาจะนวดกล้ามเนื้อด้วยน้ำมัน เพื่อผ่อนคลายและเตรียมพร้อมสำหรับการฝึกในครั้งต่อๆ ไป ที่หนักขี้น

เรื่อง Catherine Zuckerman

ภาพถ่าย Matthieu Paley

Adi (คนกลาง) ฝึกฝนร่วมกับนักกีฬาคนอื่นๆ
กลุ่มชายฉกรรจ์ฝึกฝนมวยปล้ำกุศตี บนลานกลางแจ้ง ของเมืองลาฮอร์
นักกีฬาคนหนึ่งฝึกฝนร่างกายด้วยการปีนต้นไม้ โดยพื้นที่ฝึกฝนของเขาตั้งอยู่ใกล้กับโรงงานรีไซเคิลขยะ
ผิวกายของนักกีฬาเป็นมันแววาวจากน้ำมันที่ใช้ทาตัว นอกจากนั้นน้ำมันเหล่านี้ยังมีส่วนช่วยผ่อนคลายระหว่างการนวดตัวหลังฝึกอีกด้วย
Rasheed Bukhari นักกีฬามวยปล้ำผู้เคยไปแข่งขันที่เยอรมนีมาแล้ว เพื่อนนักกีฬาของเขาช่วยทาน้ำมันและนวดตัวให้เพื่อเพิ่มการไหลเวียนของเลือดที่ไปเลี้ยงกล้ามเนื้อ

 

อ่านเพิ่มเติม

ภาพถ่ายชีวิตบนรถไฟอินเดียเส้นทางยาวที่สุด

 

ติดตามข้อมูลดีๆที่นี่

เรื่องแนะนำ

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า อารอน วอลลิน เป็นชายผู้มีสองบทบาท บนเวทีเขาคือคนบ้าระห่ำที่ตัวเล็กที่สุด จากฉายา Short E. Dangerously ในฐานะผู้เชี่ยวชาญในการทำให้คนดูตื่นเต้นและเบิกบาน เขาทรงตัวบนลูกโบวลิ่ง, ขว้างมีดและเดินบนแผ่นกระจกด้วยมือของเขา แต่นอกเวที เขาคว้าหมวกคาวบอยมาสวม ตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกแสดงออกมา “คุณจำเป็นต้องมีปุ่มเปิดและปิด” วอลลินกล่าว “คุณต้องแยกตัวตนทั้งสองแบบออกจากกันให้ได้ มิฉะนั้นมันจะเป็นปัญหา” วอลลินสูญเสียขาทั้งสองข้างของเขาไปเมื่ออายุได้ 2 ขวบครึ่ง จากโรค Sacral Agenesis ตัวเขาเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจเพื่อความบันเทิงมานานกว่า 20 ปี และสำหรับ 5 ปีที่ผ่านมา วอลลินเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในคณะละครสัตว์ Hellzapoppin ที่เปิดทำการแสดงแบบโรดโชว์ “ผมใช้ชีวิตแบบร็อกแอนด์โรลที่ผู้คนทั่วไปฝันถึง” เขากล่าว สำหรับไบรอัน เลห์มัน ช่างภาพ ไม่ใช่ลักษณะทางกายภาพของเขาที่ทำให้เลห์มันสนใจ แต่คือตัวตนของวอลลินเมื่ออยู่นอกเวทีต่างหาก ที่ทำให้เลห์มันตัดสินใจติดตามเขาอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลา 2 ปี “เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์” เลห์มันกล่าว “แต่ผมไม่สามารถถ่ายภาพได้ ถ้าผมไม่ได้เข้าไปอยู่ในชีวิตของเขา” วอลลินเปิดประตูให้ช่างภาพผู้นี้เข้ามาในชีวิต ในฐานะเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง “เขาเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของผม” วอลลินกล่าว “ผมไม่ได้ปิดบังอะไรเลย” ผลที่ได้คือภาพถ่ายอันใกล้ชิดอันทรงพลังจากชายผู้น่าจดจำเป็นอย่างยิ่ง […]

เทศกาลบั้งไฟเมืองฝรั่ง

เมื่อมีผู้คนจำนวนน้อยนิดที่ได้เดินทางสู่อวกาศ แล้วคนอื่นๆ ที่มีความฝันแบบเดียวกันจะทำอย่างไร?...ใช่แล้ว พวกเขาเดินทางมารวมตัวกันยังกลางทะเลทรายในรัฐเนวาดา เพื่อปล่อยสิ่งประดิษฐ์ที่พวกเขาสร้างเองด้วยความภาคภูมิใจขึ้นสู่ฟากฟ้าไง

จิตวิญญาณแห่งเส้นทางสายไหม

จิตวิญญาณแห่งเส้นทางสายไหม น้ำที่จืด สะอาด ดื่มได้ คือสิ่งที่ผมดิ้นรนด้นดั้นค้นหามากว่าสามปี ผมกำลังเดินเท้ารอบโลก ย้อนรอยเส้นทางที่สาบสูญของมนุษย์กลุ่มแรกผู้ออกสำรวจโลกในยุคหิน ณ จุดเริ่มต้นการเดินทางในเอธิโอเปีย ผมเดินจากตาน้ำสำหรับอูฐไปยังบ่อซับน้ำเค็มขุ่นโคลน ผมย่ำย่างจากโอเอซิสหนึ่งไปอีกแห่งหนึ่งในทะเลทรายฮีญาซแห่งอาระเบีย  บนยอดเขาช่วงฤดูหนาวในเทือกเขาคอเคซัส ผมคอแห้งผากท่ามกลางอ้อมกอดของน้ำหลายร้อยตัน ของเหลวที่จำเป็นต่อชีวิตจับตัวแข็งดุจหิน แต่ไม่เคยเลยที่ผมจะพานพบเหตุการณ์เช่นนี้ มีคนมาขุดและขโมยน้ำสำรองในไหของผม หลุมตื้นๆที่เคยบรรจุน้ำ  60 ลิตรอันล้ำค่า  น้ำของผม ผมไม่อาจละสายตาจากไหว่างเปล่าเหล่านั้นได้ ขณะโยกตัวช้าๆ ท่ามกลางสายลมแผดผ่าว จินน์ขโมยน้ำของผมในทะเลทรายคีซิลคุม จินน์คืออะไร? ตามความเชื่อของชนเผ่าเร่ร่อนในทุ่งหญ้าสเตปป์  จินน์คือวิญญาณพเนจรที่สิงสู่ในความเวิ้งว้างไร้สิ้นสุดของเอเชียกลาง ถ้าไม่สร้างความเดือดร้อน ก็มอบความช่วยเหลือให้แก่นักเดินทาง คนเลี้ยงสัตว์ในภูมิภาคเล่าขานกันว่า จินน์หรือยักษ์จีนีในโลกตะวันตก สามารถเหาะได้ไกลหลายร้อยกิโลเมตรยามกลางคืน หรือไม่ก็แปลงร่างเป็นงูและหมาป่าได้ ตอนที่มาร์โก โปโล เดินทางข้ามทะเลทรายล็อปทางตะวันตกของจีน เขาเล่าถึงการปรากฏตัวของจินน์เจ้าเล่ห์ตนหนึ่งที่เรียกคนในกองคาราวานออกไป “บ่อยครั้งที่นักเดินทางถูกลวงให้หลงหายจนไม่มีวันพบพวกพ้องของตนอีกและหลายคนก็สิ้นชีพด้วยเหตุนี้” แล้วทะเลทรายคีซิลคุมอยู่ที่ไหน? ทะเลทรายซึ่งทอดตัวจากบางส่วนของคาซัคสถานไปจรดทางใต้ของอุซเบกิสถานแห่งนี้ขึ้นชื่ออื้อฉาว เพราะตลอดหลายพันปีได้กลืนกินสมาชิกกองคาราวานที่เดินทางผ่านไปมาบนเส้นทางสายไหม หรือเส้นทางการค้าที่โด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์อายุกว่า 2,200 ปี กระทั่งทุกวันนี้ แดนลงทัณฑ์อันไพศาลที่มีเพียงแสงแดดแผดเผากับพุ่มไม้หนามนี้ก็ยังเป็นอุปสรรคชวนครั่นคร้ามของนักเดินทาง แน่นอนว่ามันหยุดผมได้เช่นกัน “อย่าโทษพวก โชบัน เลยครับ” อาซิซ คาลมูราดอฟ มัคคุเทศก์ของผม บอก เขาหมายถึงคนเลี้ยงแกะพื้นเมือง […]

วิวาทะว่าด้วยกำแพงแบ่งพรมแดนสหรัฐฯ-เม็กซิโก

คนอเมริกันคิดว่ากำแพงจะสามารถแก้ปัญหาได้ ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ใช่ ชมผลงานชุดภาพถ่ายของ ริชาร์ด มิสรัก ที่สะท้อนถึงแนวคิดชาตินิยมผ่านพรมแดน

Follow Me

NATIONAL GEOGRAPHIC ASIA

Contact

เว็บไซต์ : ngthai.com

บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

Tel : 02-422-9999 ต่อ 4244

© COPYRIGHT 2019 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.