ภาพถ่ายบุคคลแห่งความหวังและการฟื้นตัวหลังจาก เฮอร์ริเคนฮาร์วีย์

ภาพถ่ายบุคคลแห่งความหวังและการฟื้นตัวหลังจากเฮอร์ริเคนฮาร์วีย์

ภาพถ่ายบุคคลแห่งความหวังและการฟื้นตัวหลังจาก เฮอร์ริเคนฮาร์วีย์

ทุกวันนี้ ผู้คนราว 40,000 คนอาศัยอยู่ในศูนย์พักพิงทั่วรัฐเทกซัส ลุยเซียนา และเทนเนสซี หลังจาก เฮอร์ริเคนฮาร์วีย์ พัดถล่ม วิลเลียม วิดเมอร์ ช่างภาพ เดินทางไปยังศูนย์การประชุมจอร์จ อาร์. บราวน์ ในเมืองฮิวสตัน เพื่อบันทึกเรื่องราวเหล่านั้นบางส่วนให้เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก

พายุลูกนี้พัดถล่มเมืองฮิวสตันและภูมิภาคโดยรอบเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ที่ผ่านมา ทำให้เกิดน้ำท่วมรุนแรง และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 60 ราย

ตอนนี้นอกจากผู้คนหลายพันคนที่อยู่ในศูนย์พักพิง คนอีกมากยังต้องการความช่วยเหลือในการสร้างที่พักอาศัยขึ้นใหม่ หน่วยงาน Federal Emergency Management Agency กล่าวว่า ผู้คนกว่า 500,000 คนลงทะเบียนขอรับความช่วยเหลือด้านภัยพิบัติ ซึ่งรวมถึงการซ่อมแซมและการสูญเสียทรัพย์สิน

ตอนที่วิดเมอร์มาถึง น้ำลดลงจากย่านใจกลางเมืองฮิวสตันแล้ว ผู้คนนับหมื่นส่วนใหญ่ซึ่งมาหลบภัยที่ศูนย์การประชุมในช่วงที่ภัยพิบัติรุนแรงที่สุดได้เริ่มย้ายออกไปแล้ว ส่วนคนที่ยังอยู่ล้วนมีความบอบช้ำในระดับต่างๆกัน ภาพถ่ายบุคคลของวิดเมอร์คือบทพิสูจน์ของประสบการณ์แห่งความโศกเศร้า ความสูญเสีย และความอยู่รอด ที่มนุษย์แบ่งปันกัน

ไมเคิล แพสต์ “ไม่มีใครเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้เลยครับ แม้แต่คนที่คิดว่าน่าจะเตรียมพร้อมก็ยังตั้งตัวไม่ทัน ผมยกย่องกองทัพและกองกำลังพิทักษ์ชาติตั้งแต่ผมเห็นพวกเขาครับ พวกเขาช่วยชีวิตครอบครัวของผมไว้ ผมรู้สึกยินดีที่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะของที่เหลือมันหามาทดแทนได้ครับ”
Photograph by William Widmer, National Geographic
แอลเลน แอ็บไชร์ (ตรงกลาง) และครอบครัว “เราสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ผมเลี้ยงลูกๆให้เข้มแข็งครับ”
Photograph by William Widmer, National Geographic
เดโวนา โรบินสัน (ซ้ายสุด) และครอบครัว “คำแนะนำของฉันหรือคะ ถ้าพวกเขาบอกให้ออกนอกพื้นที่ ก็ออกไปค่ะ ข้าวของต่างๆสามารถหามาทดแทนได้ แต่ชีวิตคุณทดแทนไม่ได้นะคะ ฉันเกือบจะเรียนรู้เรื่องนี้จากประสบการณ์ตรงแล้ว”
Photograph by William Widmer, National Geographic
ดอว์น คาร์เตอร์ “ฉันเกือบจะโชคดีเลยทีเดียวที่ผ่านเรื่องนี้มาได้ แค่ได้เห็นความรักแบบนี้ ชุมชนแบบนี้ อย่าหมดศรัทธาในตัวเองหรือผู้อื่นเพราะเหตุการณ์ที่ทำให้สิ้นหวังนะคะ ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เราทุกคนล้วนมีสถานที่ปลอดภัยให้พักในตอนนี้”
Photograph by William Widmer, National Geographic
แบรนดี เฮอร์นันเดซ “ฉันพักที่อพาร์ตเมนต์ (ของคนรู้จัก) ในช่วงเกิดพายุ ตอนที่น้ำท่วม เพราะไม่มีที่อื่นให้ไป ฉันไม่มีใครที่จะมารับฉันได้ ฉันจึงต้องอยู่แต่บนเตียงที่นั่น เก็บข้าวของทุกอย่างไว้บนเตียง และรอคอย… ฉันรู้สึกพังพินาศจริงๆค่ะ แต่ตอนนี้ฉันกลับมายืนได้ด้วยตัวเองแล้ว และกำลังหาสถานที่บางแห่งเพื่ออยู่อาศัย”
Photograph by William Widmer, National Geographic
สเตฟีน โลเปซ (คนที่สองจากขวา) และครอบครัว “ระดับน้ำสูงขึ้นเรื่อยๆ และเรามีเด็กๆ เราจึงพยายามอพยพขึ้นไปบนที่สูงขึ้น… ฉันจะไม่มีวันลืมภาพสามีกำลังเดินลุยน้ำดำมืดไปกับลูกๆ พลางคิดว่าเราคงจะไม่รอด”
Photograph by William Widmer, National Geographic
อันโตเนียว “โทนี” กิปสัน และเตียมบรี เวด “ด้วยน้ำและอาหารทั้งหมดที่เราซื้อไว้ ของทุกอย่างที่เราเอาไปเก็บไว้บนที่สูง เราไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องเดินลุยน้ำสูง 1.5 เมตร พร้อมลูกน้อยสองคนที่ขี่คออยู่ และถุงใส่เสื้อผ้ากับอาหาร ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ไม่เห็นใครเลย มีแต่รถถูกน้ำท่วมครับ”
Photograph by William Widmer, National Geographic
เตียมบรีให้ดูภาพถ่ายสุนัขของพวกเขาซึ่งหายไปในระหว่างน้ำท่วม
Photograph by William Widmer, National Geographic
ยาเวร์ อัลนากีบ กับลูกๆ ราเนียและอะลี “ผมรู้สึกแย่ เพราะสูญเสียทรัพย์สิน รถยนต์ และสิ่งอื่นๆ แต่ในเวลาเดียวกัน ผมรู้สึกมีความสุข เพราะอยู่ในชุมชนกับผู้คนที่นิสัยดี พวกเขาคอยดูแล และกุลีกุจอช่วยเหลือผู้คนในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ผมซาบซึ้งจริงๆครับ”
Photograph by William Widmer, National Geographic
แอนดรูว์ ปาล์ม (ขวา) ดีแอนดรา ปาล์ม (ซ้าย) และลูกชาย จามารี วอล์กเกอร์ (กลาง) “ผมได้ยินเสมอว่า หัวใจอยู่ที่ไหน บ้านก็อยู่ที่นั่น และผมไม่เคยเข้าใจอย่างแท้จริงเลย จนกระทั่งผมสูญเสียทุกอย่าง แต่ตราบเท่าที่เราอยู่ด้วยกัน เราก็อยู่ที่บ้านครับ”
Photograph by Will Widmer, National Geographic
ไมก์ เฮนเชล “ผมยังคงรู้สึกเหมือนถูกไล่ที่ แม้ว่าผมจะเป็นคนไร้บ้านและอาศัยอยู่ตามท้องถนนก็ตาม มันเหมือนมีหมอกปกคลุม สิ่งต่างๆดูไม่เหมือนปกติ ผมรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของทุกคนครับ พวกเขาวิตกกังวล”
Photograph by William Widmer, National Geographic

ภาพถ่าย วิลเลียม วิดเมอร์, National Geographic

อ่านเพิ่มเติม : เมื่อพายุมาทุกคนวิ่งหนี แต่พวกเขาพุ่งเข้าใส่เพื่อการวิจัยบันทึกการอพยพหนีน้ำท่วม โดยช่างภาพจากเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก

เรื่องแนะนำ

เที่ยวน่าน ตามรอยความร่วมมือเพื่อฟื้นฟูผืนป่า

การเดินทางมา เที่ยวน่าน ครั้งนี้ ได้เผยให้ฉันเห็นความการทำงานร่วมมือกันอย่างบูรณาการ เพื่อผลลัพธ์ที่ดีต่อทุกฝ่าย ในเรื่องการฟื้นฟูพื้นที่ป่า เวลาหัวค่ำนอกหน้าต่างคอนโดมิเนียมกลางเมืองหลวง ฉันเห็นแสงไฟวับวาม และรถราเคลื่อนสลับไปมาไม่หยุดหย่อน ภาพชินตาเช่นนี้สร้างความรู้สึกชินชาให้เกิดขึ้นในจิตใจ กระหน่ำซ้ำด้วยการประกาศล็อกดาวน์ในช่วงการระบาดใหญ่ของโรคร้ายที่ผ่านมา แผนการเดินทางเพื่อประโลมจิตใจของฉันในปีนี้ จึงเป็นอันต้องพับเก็บไปทั้งหมด ใจที่กระหายการเดินทาง และนิสัยไม่อยู่ติดกับที่ของฉัน เฝ้ารอการได้ออกไปเดินย่ำบนผืนดินอีกครั้ง ในใจตอนนี้คิดว่า ขอเป็นที่ไหนก็ได้ให้ฉันได้หายไปจากเมืองนี้สักสองถึงสามวัน ก่อนจะกลับมาเผชิญเรื่องราวบทเดิมในชีวิตการทำงานอีกครั้ง แล้วเหมือนใครสักคนได้ยินเสียงเรียกร้องของใจที่หิวกระหาย ในที่สุดฉันก็ได้รับการติดต่อให้เดินทางไปจังหวัดน่าน เพื่อเยี่ยมชมความร่วมมือกันฟื้นฟูผืนป่าที่ถูกทำลายให้กลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้ง เมื่อวันเดินทางมาถึง ฉันจดจ่อที่จะได้เห็นบรรยากาศของสนามบินหลังผ่อนปรนมาตรการล็อกดาวน์  ในสนามบินนานาชาติดอนเมือง มีขั้นตอนการรักษาความปลอดภัยตามมาตรการเฝ้าระวังโรคติดต่ออย่างเข้มงวดทุกขั้นตอน แต่ก็ใช้เวลาเพียงน้อยนิดสำหรับการผ่านจุดคัดกรองต่าง ๆ ฉันมาถึงสนามบินน่านนครในเวลาเพียงชั่วโมงเศษ และนัดหมายกับเพื่อนร่วมทางขาประจำไว้ที่นั่น เขานำรถยนต์มารอรับฉันที่สนามบิน และเรากำลังจะเดินทางไปยังตำบลเมืองจัง อำเภอภูเพียง ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลของเรา ระหว่างทางเราแล่นผ่านแมกไม้ที่ขึ้นอยู่สองข้างทางในบรรยากาศเเบบชนบท ได้เห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านที่อยู่กันอย่างเรียบง่าย เรือกสวนต่าง ๆ ทั้งลำไย มะม่วง และไร่ข้าวโพด ปรากฏสลับกันไปตลอดทาง บ้านเมืองจังอยู่ห่างจากอำเภอเมืองฯ จังหวัดน่าน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์ สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ชาวบ้านจึงต้องอาศัยอยู่ตามพื้นที่หุบเขา “เราเคยถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้บุกรุกป่าครับ” สำรวย ผัดผล นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเมืองจัง กล่าวกับพวกเราเมื่อเดินทางไปถึง ความขัดแย้งระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐกับชาวบ้านเกิดขึ้นมาเป็นเวลานาน ส่วนหนึ่งที่ฉันสอบถามจากชาวบ้านพบว่า แต่ละฝ่ายต่างมีข้อมูลที่ดินของตนเอง […]

ชมวงจรขยะพลาสติกผ่านอนิเมชั่น

ชม วงจรขยะพลาสติก ผ่านอนิเมชั่น เมื่อต้นเดือนเมษายน 2018 ผลการผ่าพิสูจน์ซากของวาฬสเปิร์มที่ขึ้นมาเกยหาดเผยให้เห็นว่าในท้องของมันเต็มไปด้วยขยะพลาสติกถึง 29 กิโลกรัม และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บรรดาสัตว์ต้องมารับกรรมที่ไม่ได้ก่อ เมื่อท้องทะเลทุกวันนี้กำลังเต็มไปด้วยขยะพลาสติกจากน้ำมือมนุษย์ อนิเมชั่นเรื่องนี้จะพาคุณผู้อ่านไปชมวงจรของขยะพลาสติกที่สุดท้ายแล้วสิ่งที่มนุษย์กำลังก่อไว้กำลังวนกลับมายังบนจานอาหารของเราเอง นักวิทยาศาสตร์ประมาณขยะพลาสติกที่ล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรทุกวันนี้ว่าเมื่อรวมกันแล้วจะมีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับทวีปยุโรป ดูเหมือนที่เคยคาดการณ์กันว่าในปี 2050 นี้ มหาสมุทรจะมีขยะพลาสติกมากกว่าจำนวนปลา จะไม่ใช่เรื่องเกินจริงแต่อย่างใด   อ่านเพิ่มเติม แพขยะพลาสติกแห่งแปซิฟิกไม่ใช่ในแบบที่คุณคิด

Explorer Awards 2018: ศิรชัย อรุณรักษ์ติชัย

ศิรชัย อรุณรักษ์ติชัย ช่างภาพสายอนุรักษ์และนักวิจัยฉลาม ผู้บอกเล่าผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นจากการประมงเกินขนาด ไปจนถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศผ่านภาพถ่าย

พลังของมนุษยชาติ

โลกของเราเต็มไปด้วยความงดงาม แต่ขณะเดียวกันก็ทรงไว้ซึ่งพลานุภาพอันยิ่งใหญ่ มีพลังทางธรรมชาติหลายอย่างที่สามารถสร้างความเสียหายใหญ่หลวง การทำลายล้าง และความพินาศย่อยยับ พลังที่ดูเหมือนไม่มีอะไรจะหยุดยั้งได้ แต่สำหรับทุกปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ก็มีพลังหนึ่งที่ทรงพลานุภาพไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน นั่นคือ… จิตวิญญาณแห่งความเป็นมนุษย์ที่ทอแสงอยู่ในชุมชนท้องถิ่น มีคนที่พร้อมจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนแปลกหน้าที่ประสบอุทกภัย เจ้าหน้าที่กู้ภัยผู้ไม่เกรงกลัวความตายเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากซากปรักในเหตุแผ่นดินไหวหรือเจ้าหน้าพิทักษ์ป่าที่ต้องต่อกรกับไฟที่โหมกระหน่ำและเผาผลาญทุกสิ่งในเส้นทางยังมีที่อีกแห่งหนึ่งที่คุณยังสามารถพบหรือสัมผัสกับพลังนี้ได้ แม้พายุจะพัดผ่านไปแล้ว นั่นคือชุมชนของนักวิจัย นักวิทยาศาสตร์ และนักสำรวจนานาชาติ ที่เพียรพยายามอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในการเรียนรู้ และทำความเข้าใจในทุกวิถีทางเท่าที่ทำได้ เพื่อทำนาย เตรียมความพร้อม และช่วยให้พวกเรารอดชีวิตในปรากฏการณ์ทำลายล้างต่างๆ ความรู้ที่พวกเขาสั่งสม เรื่องราวที่พวกเขาบอกเล่า คอยย้ำเตือนให้พวกเรารู้เสมอว่ายังมีพลังอีกอย่างในธรรมชาติที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ในโลกของเรา พลังนั้นยิ่งใหญ่กว่าเฮอร์ริเคน แผ่นดินไหว หรือสึนามิ พลังนั้นคือ…. มนุษยชาติ   อ่านเพิ่มเติม : เมื่อพายุมาทุกคนวิ่งหนี แต่พวกเขาพุ่งเข้าใส่เพื่อการวิจัย, ‘สืบ’ สานงานอนุรักษ์