NGT x SaySci Ep.8 “การแยกขยะ” - National Geographic Thailand

NGT x SaySci Ep.8 “การแยกขยะ”

การแยกขยะ พฤติกรรมดีๆ สร้างได้ง่ายๆ

ปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งคือ คือปัญหาขยะมูลฝอย ซึ่งปัจจุบันมีปริมาณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นอกจากนี้ เมื่อพูดถึงขยะแล้วเราก็คงนึกถึงคำหนึ่งที่ได้ยินกันประจำคือคำว่า“การแยกขยะ” ดังนั้นเราจึงจะนำเสนอว่าแยะขยะอย่างไร และแยกประเภทใดบ้าง

หลายคนคงเคยสงสัยว่า เมื่อเราทิ้งขยะต่างๆ แล้ว จำเป็นต้องมีการแยกขยะไหม? ซึ่งเราสามารถตอบได้เลยว่า “จำเป็นมาก”เพราะว่า ขยะแต่ละประเภทต้องผ่านกระบวนการต่างกัน โดยขยะนั้นสามารถแบ่งออกได้ 4 ประเภทได้แก่

  1. ขยะเปียก เป็นขยะที่ย่อยสลายได้ง่าย และมีความชื้นสูง เช่น เศษอาหาร ซึ่งขยะประเภทนี้สามารถนำไปทำเป็นปุ๋ยได้
  2. ขยะทั่วไป เป็นขยะที่ไม่สามารถย่อยสลายได้ เช่น โฟมหรือห่อขนมซึ่งขยะประเภทนี้จะนำไปกำจัดอย่างถูกวิธีต่อไป
  3. ขยะรีไซเคิล เช่น พลาสติก, กระป๋องอะลูมิเนียม หรือกระดาษ ซึ่งขยะประเภทนี้จะนำไปรีไซเคิลเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ได้
  4. ขยะอันตราย เช่น ถ่านไฟฉาย หรือกระป๋องสเปรย์ ซึ่งขยะประเภทนี้จะต้องนำไปกำจัดอย่างถูกวิธี ถ้าหากไม่ถูกแยกอย่างถูกต้อง จะส่งผลทำให้เกิดอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม หรือแม่กระทั้งคนที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดขยะอันตรายเองด้วย

(ชมงานศิลปะจากขยะพลาสติก)

ถ้าหากเราปล่อยให้ขยะย่อยสลายเอง โดยไม่ผ่านกระบวนการกำจัดอย่างถูกวิธีแล้ว จะเกิดขึ้นอะไรขึ้น…

แน่นอนว่าขยะเปียกสามารถย่อยสลายเองได้ง่าย แต่ขยะประเภทอื่นจะย่อยสลายได้ยากมาก เช่น พลาสติกที่เราเห็นอยู่ทั่วไปใช้เวลาย่อยสลายถึง 450 ปี ซึ่งหากลองคิดดู พลาสติกชิ้นแรกของโลกมีการคิดค้นขึ้นมาเมื่อ 150 ปีที่แล้ว หมายความว่า จนกระทั่งตอนนี้ ขยะพลาสติกชิ้นแรกที่ผลิตขึ้นมาบนโลกก็ยังไม่ย่อยสลายไป

หรือว่าจะเป็นขยะประเภทโฟม ซึ่งใช้เวลาย่อยสลายนานมากๆ จนเราไม่สามารถระบุเวลาที่ชัดเจนได้ หรือแม้กระทั้งกระดาษที่เราคิดว่าย่อยสลายกันง่ายๆก็ใช้เวลาย่อยสลายประมาณ 2-5 เดือน และถ้าเป็นถ้วยกระดาษเคลือบต้องใช้เวลาย่อยสลายถึง 5 ปี ขยะที่ไม่ผ่านกระบวนการกำจัดอย่างถูกวิธีมักจะปนเปื้อนอยู่ในระบบนิเวศต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่มีปลายทางอยู่ที่ทะเลและมหาสมุทร โดยผลกระทบนั้นได้ปรากฏอยู่ตามสื่อต่างๆ ที่เราเห็นกันอยู่ทุกวัน

ดังนั้น การแยกขยะจะทำให้ขยะแต่ละชนิดนำไปผ่านกระบวนการที่ถูกต้อง ขยะรีไซเคิลบางชนิดก็สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เพื่อจะได้ลดปริมาณขยะลง เพราะฉะนั้นพวกเราทุกคนจึงควรแยกขยะโดยเริ่มต้นง่ายๆ จากตัวเราก่อน เพื่อช่วยสิ่งแวดล้อมของเรา ลดปริมาณขยะของโลกนี้ และเราจะได้มีโลกที่สวยงามและน่าอยู่อีกครั้ง

 

อ่านเพิ่มเติม

NGT x SaySci Ep.7 “พลาสติก 101”

เรื่องแนะนำ

ความรู้ประจำวัน : 20% ของอากาศที่เราหายใจมาจากแบคทีเรีย

เมื่อพูดถึงแบคทีเรียคุณอาจนึงถึงเชื้อโรคและความสกปรกของมัน แต่รู้หรือไม่ว่าแบคทีเรียมีส่วนช่วยผลิตอากาศที่คุณกำลังหายใจอยู่ 1 ใน 5 ของลมหายใจถูกผลิตจากแบคทีเรียที่มีชื่อเรียกว่า Prochlorococcus และพวกมันอาศัยอยู่ในทะเล มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจิ๋วที่สามารถสังเคราะห์แสงและคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาเป็นอาหารได้ และคายออกซิเจนออกมา เรียกได้ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวบนโลกใบนี้ที่สามารถผลิตอาหารได้เอง ซึ่งในหยดน้ำเล็กๆ จากทะเลเพียงหยดเดียวคุณจะพบพวกมันจำนวนหลายล้านตัวอยู่ในนั้น แบคทีเรียตัวจิ๋วเหล่านี้มีความสำคัญนระบบนิเวศอย่างมาก อาจเปรียบได้ว่าการมีอยู่ของดำรงอยู่ของพวกมันคือการมีอยู่ซึ่งพวกเราเหล่ามนุษย์ก็ว่าได้   อ่านเพิ่มเติม : ช้อนกินได้ ทางเลือกใหม่ลดขยะพลาสติก, จะเป็นอย่างไร ถ้าผึ้งน้ำหวานหายไปหมด?

ข้าคือแม่น้ำ… แม่น้ำคือข้า – นิวซีแลนด์มอบสถานะบุคคลให้แม่น้ำของ ชาวเมารี

“แม่น้ำสายใหญ่ ไหลจากเทือกเขาลงสู่ทะเล ข้าคือแม่น้ำ แม่น้ำคือข้า” ด้วยคำกล่าวนี้ ชนเผ่าเมารีแห่งฟังกานุยในนิวซีแลนด์ประกาศสายสัมพันธ์ที่ไม่อาจตัดขาด ของตนกับแม่น้ำที่เปรียบดังบรรพชน แม่น้ำสายนี้เกิดจากทุ่งหิมะของภูเขาไฟสามลูกทางตอนกลางของเกาะเหนือ ชนเผ่าเมารีกลุ่มต่างๆ มีตำนานเล่าขานว่า น้ำตาหยดหนึ่งของนภบิดรหรือเทพแห่งท้องฟ้าตกลงสู่ตีนเขาลูกที่สูงที่สุดในบรรดาขุนเขาเหล่านี้ นั่นคือภูเขารัวพีฮูอันโดดเดี่ยว และแม่น้ำสายนี้จึงถือกำเนิดขึ้น แม่น้ำที่เอ่อท้นเพราะได้น้ำจากแควมากมายไหลคดเคี้ยวดุจปลาไหลแหวกว่ายผ่านแดน แห่งขุนเขา ตลอดระยะทาง 290 กิโลเมตรสู่ทะเล หากเดินทางตามถนนสูงชันเลียบแม่น้ำสายนี้ เราจะเห็นนักพายเรือแคนูลอยล่องไปตามช่วงที่นิ่งสงบของแม่น้ำ เป็นหนึ่งเดียวกับกระแสน้ำ กิ่งไม้ใบไม้ และฟองคลื่นขาว ก่อนจะจ้วงไม้พายลึกทะยานผ่านช่วงที่สายน้ำเชี่ยวกราก นี่คือแม่น้ำที่ชนพื้นเมืองแห่งฟังกานุยควบคุม ดูแล และพึ่งพามากว่า 700 ปี นี่คือ อาวาทูพัว แม่น้ำแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา แต่เมื่อผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรปมาถึงในช่วงกลางศตวรรษที่สิบเก้า อำนาจตามประเพณีของชนเผ่าต่างๆก็ถูกลดทอน และท้ายที่สุดก็สูญสิ้นไปด้วยกฎหมายของรัฐบาล นับแต่นั้น ชนพื้นเมืองได้แต่เฝ้ามองแม่น้ำของพวกเขาทรุดโทรมและถูกย่ำยี แก่งน้อยใหญ่ ถูกระเบิดเพื่อเปิดร่องน้ำให้เรือกลไฟของนักท่องเที่ยวแล่นได้สะดวกขึ้น และเปิดทางสู่การยึดครองที่ดินที่อยู่ลึกเข้าไป กรวดก้นแม่น้ำถูกขุดไปทำหินโรยทางรถไฟและทำถนน ที่น่าเศร้าที่สุดคือน้ำจากต้นน้ำถูกผันไปยังพื้นที่ลุ่มน้ำต่างๆในโครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ ที่ขยายตัว ทำให้กระแสน้ำตามธรรมชาติในลำน้ำตอนบนแห้งเหือด ซึ่งถือเป็นการดูหมิ่นทางวัฒนธรรมอย่างถึงแก่น เพราะตามคติความเชื่อของเมารี หัวคือส่วนศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของบุคคล และสำหรับพวกเขา แม่น้ำสายนี้คือบุคคล เป็น ทูพูนา หรือบรรพบุรุษคนหนึ่งจริงๆ แต่เมื่อวันที่ 20 มีนาคม […]

ทะเล อันดามัน ของไทยกำลังป่วย

ไข่มุกเม็ดงามนาม อันดามัน กำลังเผชิญภัยคุกคามรอบด้าน ธรรมชาติจะยืนหยัดทัดทานได้อีกนานเพียงใด สัณฐาน อันดามัน ยํ่าคํ่าแล้วที่ “สุสานหอย” ในเขตอุทยานแห่งชาตินพรัตน์ธารา – หมู่เกาะพีพี ชายฝั่งทะเลอันดามันที่บ้านแหลมโพธิ์ อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่ “สุสานหอยเป็นชั้นของแผ่นหินปูน ซึ่งมีซากของหอยขมนํ้าจืดปริมาณมากทับถมอยู่และปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ยังพบซากเรณูและสปอร์ของพืชโบราณที่สามารถกำหนดอายุของสุสานหอยว่าอยู่ในช่วงประมาณ 20 – 40 ล้านปี” ดร.สกลวรรณ ชาวไชย อาจารย์ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อธิบายให้กลุ่มนักศึกษาฟังระหว่างการออกภาคสนามในพื้นที่ อาจารย์สกลวรรณอธิบายต่อว่า ที่นี่เคยเป็นหนองนํ้าจืดขนาดใหญ่ มีหอยขมอาศัยอยู่จำนวนมาก ต่อมานํ้าทะเลไหลเข้าท่วมขังจนหินปูนใต้นํ้าทะเลอ่อนตัว หลอมรวมเอาเปลือกหอยใต้นํ้าเข้าเป็นเนื้อเดียว แปรสภาพเป็นแผ่นหินปูนแข็งที่มีซากหอยเกาะแน่นหนาราว 0.5 – 1 เมตร หากสังเกตลานหินของชั้นหอยจะพบแนวรอยแยกเป็นสองทิศทางได้ชัดเจน ซึ่งเป็นผลมาจากธรณีแปรสัณฐาน คำอธิบายการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาบริเวณชายฝั่งทะเล อันดามัน ทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์สึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นพิบัติภัยที่เกิดจากพลังงานใต้พิภพปะทุจนแผ่นดินไหวรุนแรงแรงขยับแผ่นเปลือกโลกให้เคลื่อนที่ไปราวหนึ่งเซนติเมตร แต่ก็รุนแรงพอจะสร้างคลื่นยักษ์สูงกว่า 30 เมตรพุ่งเข้าปะทะชายฝั่ง กวาดกลืนทุกสิ่งจนราพณาสูรไปในชั่วพริบตา ผู้คนใน 14 ประเทศ ชายฝั่งมหาสมุทรอินเดียเสียชีวิตไปราว 130,000 […]