บันทึกเรื่องราวบนเส้นทาง ดอยหลวง-ดอยหนอก ของนักเดินทางผู้รักการอ่าน

การเดินทางสู่ดอยหลวงพะเยา ที่นำมาซึ่งเรื่องราวที่มากกว่าความสวยงาม

ดอยหลวง-ดอยหนอก จังหวัดพะเยา คืนที่เต็มไปด้วยหมอก อดดูดาว กับเรื่องราวศรัทธาของผู้คน

ใจไม่อยู่กรุงเทพฯมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ดอยหลวง-ดอยหนอก

ลมที่พัดเอาความกดอากาศต่ำเข้ามากรุงเทพฯ ชวนให้เราอยากแบกสำภาระหนักหลายกิโลเมตร ขึ้นภูเขาสักลูก ผมเริ่มจากการที่ไม่เคยเดินป่าเหมือนกับหลาย ๆ คน ในยุคที่การอัพรูปเป็นเหมือนกับการกินอาหารให้ครบมื้อ กินข้าวเพื่อบรรเทาความหิวโหย ส่วนการอัพรูปคาดหวังจะช่วยบรรเทาความอัดอั้นที่จะถ่ายทอดเรื่องราวของใครของมัน ผมเห็นภาพภูเขาเคล้าหมอก ดงป่าทึบ ต่างถูกอัพโหลดตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงปลายฝนต้นฤดูหนาว ดอยหลวง-ดอยหนอก

เราออกเดินทางช่วงหัวค่ำ รถตู้คือยานสี่ล้อที่จะพาไปเจอกับจังหวัดพะเยา ด้วยความเร็วชั่วโมงละ 100 กิโลเมตร คาดว่าจะถึงตลาดสดพะเยาซึ่งเป็นจุดหมายแรกที่อยู่ใกล้กับจุดเริ่มต้นเดินป่า

และพวกเราจะได้จับจ่ายวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารทั้งหมด 5 มื้อ ขณะเดียวกันก็ต้องกินมื้อเช้า และจัดหามื้อกลางวันไปพร้อม ๆ กัน ผมได้ “ลาบไก่คั่ว” เมนูท้องถิ่นที่เพิ่งเคยเห็นและจะได้กินเป็นมื้อเที่ยง สำเนียงคนเมืองน่ารัก ๆ พูดชวนให้ลอง ชวนให้ซื้อ ผมมีความกังวลเดียว ก็คือถ้าเก็บไว้กินช่วงบ่าย มันจะเสียไหมครับ

พอได้คอนเฟิร์มจากคุณป้าและลูกสาว ผมรีบจ่ายเงินแลกกับลาบไก่คั่วทันที

ดอยหลวง-ดอยหนอก
นอกจากข้าวของส่วนตัว รวมถึงน้ำดื่มคนละ 2 ขวดใหญ่แล้ว ในเป้นี้ยังเต็มไปด้วยขนมปังขนาดสองแถวใหญ่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแพ็ค น้ำมันพืชขวดใหญ่ แก๊สกระป๋อง และหัวแครอท

นอกจากข้าวของส่วนตัว รวมถึงน้ำดื่มคนละ 2 ขวดใหญ่แล้ว ในเป้นี้ยังเต็มไปด้วยขนมปังขนาดสองแถวใหญ่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแพ็ค น้ำมันพืชขวดใหญ่ แก๊สกระป๋อง และหัวแครอท

ดวงอาทิตย์ตอกบัตรเริ่มงานพอดี โจ๊กไข่ตอกสองฟองที่ตลาดเช้ากับราคามิตรภาพแท้จริง

เพราะราคาไม่ถึง 35 บาท ถูกลำเลียงลงท้องอย่างรวดเร็ว ขณะที่รถตู้กำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านของกลุ่มพี่ลูกหาบ ซึ่งเป็นจุดที่จะต้องจัดสรรน้ำหนักสัมภาระส่วนกลาง เต็นท์ เครื่องครัวสนาม ข้าวสาร เสบียงกรัง

ของเหล่านี้จะอยู่บนหลังพี่ลูกหาบคนละ 15 กิโลกรัม แล้วน้ำหนักที่ของพวกเราได้คำนวณกันไว้จะต้องใช้ลูกหาบ 3 คนแบก และได้ทำการจองล่วงหน้าในจำนวนเท่ากันคือ 3 คน กลายเป็นว่าวันนี้พวกเราได้ลูกหาบเพียง 2 คน เท่านั้น เนื่องจากจำนวนลูกหาบไม่เพียงพอต่อความต้องการ แล้วน้ำหนักที่เหลืออีก 15 กิโลกรัม ก็ต้องถูกเฉลี่ยให้กับสมาชิกทุกคนราว ๆ คนละ 1 กิโลกรัมกว่า ๆ บอกเลยว่าเซอร์ไพร้ส์ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเดิน!

เราจะมาดูกันว่าความคาดหวังของน้ำหนักบนหลังของทุกคนว่าจะต้องแบกเท่าที่เตรียมมาเท่านั้น

แล้วจะส่งผลให้ประสิทธิภาพของการเดินเป็นอย่างไร มาดูกันครับ…

แมงมุมถักทอโครงข่ายที่เป็นบ้านแบบซีทรู หรือมองอีกมุมหนึ่งก็คล้ายสถาปัตยกรรมทรง Sphere ที่เอาไว้รับน้ำหนักเจ้าของบ้าน เอาไว้ดักแมลง ทั้งยังดักน้ำค้างในตอนเช้าได้เป็นอย่างดี

ดอยหลวง-ดอยหนอก
แมงมุมถักทอโครงข่ายที่เป็นบ้านแบบซีทรู หรือมองอีกมุมหนึ่งก็คล้ายสถาปัตยกรรมทรง Sphere ที่เอาไว้รับน้ำหนักเจ้าของบ้าน เอาไว้ดักแมลง ทั้งยังดักน้ำค้างในตอนเช้าได้เป็นอย่างดี

ชีววิทยาเท่าที่รู้

ท้องฟ้ากำลังเลือกระหว่างจะปล่อยหยาดฝนลงมา หรือจะพัดเมฆผ่านไปให้แดดส่องลงมา ผมเห็นพื้นดินเปียกชื้นราวกับวันก่อนมีฝนตกลงมา จากที่ถามพี่ลูกหาบก็เป็นการยืนยันว่ามีฝนตกลงมาจริง นับเป็นฝนที่สับสนฤดูอยู่ไม่น้อย เพราะเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเดือนพฤศจิกายนแล้ว หากจะมองขึ้นบนต้นไม้ก็จะเจอเหล่าใยแมงมุมที่ถักทอออกมาเป็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมแปลก ๆ เต็มไปหมด หรือหากลองมองดูพื้นก็จะมีหนอนกำลังคืบคลานภายใต้ชุดขนมิงค์สีสันหลากสไตล์ ผมไม่แปลกใจเลยที่ชาร์ล ดาร์วิน จะถ่ายทอดความหลงใหลออกมาเป็นหนังสือ The Origin of Species ที่บอกเล่าทฤษฎีวิวัฒนาการ และความเชื่อมโยงของระบบนิเวศ

ดอยหลวง-ดอยหนอก

ใครเลียนแบบใครกันแน่ ระหว่างผึ้งเลียนแบบแมลงวัน หรือไม่ก็สลับกัน?

การห้ามใจไม่ให้หยุดเดินต่อเป็นไปได้ยากพอสมควร ด้วยระยะทางที่ไกลกว่าจะถึงจุดกางเต็นท์

ทุกคนจึงมีสปีดการเดินที่เร่งอยู่เล็กน้อย ด้วยความกังวลว่าอาจเดินถึงจุดหมายปลายทางช้า ซึ่งจะส่งผลหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการเลือกโลเคชั่นสำหรับกางเต็นท์ที่ต้องเป็นพื้นที่ราบเรียบ วิวสวย ๆ โล่ง ๆ ไปจนถึงการเตรียมมื้อเย็นที่แพลนกันมาหลายเมนู ซึ่งอย่างหลังน่าจะสำคัญสุด

ผมเพลิดเพลินไปกับความหลากหลายที่คอยต้อนรับตลอดสองข้างทาง โดยไม่แยแสต่อเวลา และเพื่อนที่กำลังเดินล่วงหน้าห่างกันภูเขาหลายลูก จนเมื่อถึงเวลาต้องพักทานมื้อกลางวัน นั่นหมายถึงสัมภาระจะเบาลงเล็กน้อยจากลาบไก่คั่วที่ซื้อจากตลาดเช้า ผมเล็งร่มไม้ใหญ่ที่พอจะมีพื้นที่โล่งให้หย่อนก้นและสัมภาระลงได้ ความหนักอึ้งถูกวางลง ผมอยากจะกินทุกอย่างให้หมด น้ำหนักจะได้เบาลงบ้าง ทันทีที่นั่งได้ไม่นาน เหล่าแมลงสารพัดที่หากินใกล้ระดับพื้นก็เข้ามาตอม คาดหวังว่าตัวผมจะมีน้ำหวาน หรือไม่ก็ของเหลวที่ซึมออกทางผิวหนัง ให้พวกเขาได้ดูดดื่มไปใช้ประโยชน์ แล้วพระเจ้าก็ส่งบางอย่างมาให้ผมได้สงสัย

ผมได้พบกับแมลงชนิดหนึ่งบินมารอบ ๆ ศีรษะ สีสัน และขนาดของมัน ถ้าเป็นระบบ AI ก็ต้องบอกว่าเป็นผึ้งแน่นอน สำหรับคนที่เคยเดินป่า ขณะที่เดินอยู่นั้นมักจะมีผึ้งบินตามเราเป็นระยะ ๆ นั่นหมายถึงบริเวณที่เราอยู่นั้น น่าจะมีรังผึ้งอยู่ในระยะไม่เกิน 100 เมตร แน่ ๆ

แต่ตัวนี้มีลักษณะบางอย่างที่ไม่เหมือนผึ้งอยู่หลายประการ คือแมลงตัวนี้บินเสียงเบามากหากเทียบกับผึ้ง รวมถึงใบหน้าที่ค่อนข้างใหญ่กว่าผึ้งทั่วไป ปากมีท่อแยกออกเป็นสองฝั่ง และประการสุดท้าย คือม่านตาที่ดูใหญ่คล้ายกับแมลงวันเป๊ะ!

ใช่จริง ๆ ด้วย เพราะมันคือแมลงวันเลียนแบบผึ้ง!

สงสัยเลยไหมว่า ทำไมถึงได้เป็นแมลงวันที่จำแลงเป็นผึ้งได้

ผมคือหนึ่งในผู้สงสัย และวันนี้ได้รับคำอธิบายแล้ว

เมื่อก่อนผมได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับการเลียนแบบของสิ่งมีชีวิตบนโลก ซึ่งเป็นผลจากการวิวัฒนาการจากอดีตสู่ปัจจุบัน เพื่อการรักษาเผ่าพันธุ์ของตัวเอง หลากหลายวิธีในการหลอกผู้ล่า รวมถึงหลอกสิ่งมีชีวิตที่เป็นคู่แข่ง

แมลงวันตัวนี้มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับผึ้ง ต่อ และแตน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหลอกให้แมลงชนิดอื่นเข้าใจว่าพวกมันมีพิษ ซึ่งจะทำให้สัตว์ผู้ล่า รวมถึงมนุษ์อย่างพวกเราด้วย ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง เพราะกลัวโดนเหล็กในที่มีพิษร้ายกาจ สรุปโดนหลอกกันถ้วนหน้าครับ!

การค้นหาความสงบสามารถเกิดขึ้นได้ทุกที่ แต่อาตมาเข้ามาแสวงหาอย่างอื่นด้วยนั่นก็คือ ธรรมชาติ

ดอยหลวง-ดอยหนอก
การค้นหาความสงบสามารถเกิดขึ้นได้ทุกที่ แต่อาตมาเข้ามาแสวงหาอย่างอื่นด้วยนั่นก็คือ ธรรมชาติ

ธรรม is All Around

เมื่ออาหารได้ถูกลำเลียงแล้วเปลี่ยนเป็นพลังงาน การเดินขึ้นลงภูเขาย่อมทำให้พลังงานที่ได้มานั้นหมดเร็ว

ด้วยสภาพอากาศที่เมฆเริ่มคลี่คลาย กลายเป็นภูเขาที่ไร้หลังคาเมฆ บวกกับที่พวกเราเดินมาถึงยอดภูเขาลูกหนึ่ง ความร้อนทำให้ผิวที่ถูกเคลือบด้วยโลชั่นกันแดดบาง ๆ กลายเป็นสีแดงสด

ผมได้พบกับภิกษุผู้แบกสัมภาระและย่ามที่อัดแน่นไปด้วยอาหารแห้ง ด้วยเครื่องชุดพระภิกษุมีหลายเลเยอร์

อยู่กลางป่ากลางเขา จริง ๆ แล้ว หลวงพี่ไม่จำเป็นต้องสวมครบทุกชิ้นก็ได้ อากาศอบอ้าวไร้ร่มไม้ให้พักพิง ผมรู้สึกร้อนแทน

ผมได้เข้าไปทักทายหลวงพี่ ถามไถ่ถึงที่มา การฝึกฝน และวัตถุประสงค์ของการปลีกวิเวก รวมถึงชื่อในวงการ

ด้วยการที่มาค้นหาความสงบ หลวงพี่บอกว่าปกติอาตมาจำวัดอยู่ในเมือง ความวุ่นวายทำให้พระต้องออกเดินทางค้นหาสถานที่ที่เหมาะแก่การฝึกจิต ในเซสชั่นสนทนาสั้น ๆ นั้น ผมสัมผัสถึงความสงบแท้ของพระได้ชัดเจน การอยู่ในป่าคนเดียวถือเป็นเรื่องไม่ง่ายนัก

แสงสเปกตรัมที่พาดจากทิศหนึ่งไปยังทิศหนึ่ง การมองเห็นขึ้นอยู่กับมุมมองขอผู้สังเกตการณ์บนพื้นโลก และโอกาสที่จะเจอรุ้งซ้อนกันสองอันถือว่ายากมาก

ดอยหลวง-ดอยหนอก
แสงสเปกตรัมที่พาดจากทิศหนึ่งไปยังทิศหนึ่ง การมองเห็นขึ้นอยู่กับมุมมองขอผู้สังเกตการณ์บนพื้นโลก และโอกาสที่จะเจอรุ้งซ้อนกันสองอันถือว่ายากมาก

บ่ายคล้อยเย็นเป็นช่วงเวลาที่อากาศร้อนมาเจอกับอากาศเย็น หลังจากที่เจอกับหลวงพี่ นอกจากจะสอนธรรมให้กับพวกเราแล้ว ยังชี้ให้ดูรุ้งกินน้ำอีกด้วย สารภาพเลยว่าตอนนั้นเริ่มเร่งฝีเท้าจนไม่ได้หันกลับไปมองข้างหลัง ถ้าไม่ได้เจอกับหลวงพี่ บอกเลยว่าคงจะพลาดสุด ๆ เพราะรุ้งที่เห็นไม่ใช่รุ้งกินน้ำธรรมดา แต่เป็นรุ้งกินน้ำแบบดับเบิ้ลเรนโบว์ คือมันซ้อนกันสองอัน เกิดมาเพิ่งเคยเห็นนี่แหละครับ สวยงาม และซ่อนคำอธิบายไว้มากมาย

มันทำให้ผมนึกถึงคลิปหนึ่งในยูทูป คลิปมีชื่อว่า Yosemitebear Mountain Double Rainbow 1-8-10 ของคุณ Yosemitebear62 ซึ่งตอนนี้ยอดวิวอยู่ที่ 48 ล้าน! ในคลิปคุณ Yosemitebear62 พูดว่า Double rainbow, Oh my God. It’s so beautiful แล้วก็ร้องไห้… นี่แหละครับคลิปไวรัลยุคแรก ๆ ของโลก

ดอยหลวง-ดอยหนอก

รุ้งกินน้ำสับขาหลอกให้พวกเราหยิบเสื้อกันฝนที่ซ่อนอยู่ลึกสุดกระเป๋าออกมาสวม หลังจากนั้นไม่นานท้องฟ้าก็เปิดอีกครั้ง…

น้อยคนมากจะได้เห็นวิวทไวไลท์แบบนี้บริเวณทุ่งหญ้าเด่นสะแกง เนื่องจากทุกกลุ่มน่าจะเดินเร็วกว่าผม

ดอยหลวง-ดอยหนอก

อ่านต่อหน้า 2 

 

เรื่องแนะนำ

ขนมปังขิง : ลวดลายที่แฝงอยู่ในสถาปัตยกรรมไทย

สราญรมย์ ขนมปังขิง ณ แพร่ ๑. “คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นลายหน้าจั่ว ขนมปังขิง แบบนี้ที่ไหนหนอ?” ผมตั้งคำถามในใจ ขณะกำลังละเลียดชมความงามของภาพอาคารไม้เก่าแก่กว่าหนึ่งร้อยปี ที่อดิศร ไชยบุญเรือง กัลยาณมิตรชาวแพร่ส่งมาให้ ในฐานะที่เป็นภาพประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของป่าไม้เมืองไทย นั่นคือภาพอาคารของบริษัทบอมเบย์ เบอร์มา ธุรกิจต่างชาติแห่งแรกที่เข้ามาทำไม้ในดินแดนล้านนาไทย ณ เมืองแพร่ – เมืองไม้สักทองคุณภาพดีที่สุดของโลก อดิศรเพิ่งถ่ายนี้ไว้เมื่อราว 2 เดือน ก่อนอาคารประวัติศาสตร์ล้ำเลอค่าจะถูกรื้อทำลาย เหลือแต่เพียงภาพถ่ายไว้เป็นอนุสรณ์ ด้วยเหตุผลที่มีเงื่อนงำ เรื่องและภาพถ่าย  ธีรภาพ โลหิตกุล “อ๋อ นึกออกแล้ว จั่วคุ้มหนานไชยวงศ์ ก็มีลายแบบนี้” (หนาน ภาษาเหนือ คือ ทิด ในภาษากลาง) ปีติในดวงใจบังเกิดท่ามกลางความรันทดหดหู่ ด้วยคุ้มหรือบ้านหนานไชยวงศ์ทรงคุณค่า ได้รับการคุ้มครองแล้ว โดยสมาคมสถาปนิกสยาม ยกย่องเป็น “อาคารอนุรักษ์สถาปัตยกรรม” ประจำปี 2555 เป็นคุ้มแบบล้านนาผสมผสานด้วยลวดลายแบบ “ขนมปังขิง” (Ginger Bread House) ซึ่งศาสตราจารย์วิบูลย์ ลี้สุวรรณ อธิบายไว้ในหนังสือ […]

วัดปรางค์หลวง ชมพระปรางค์เอนแห่งเมืองนนท์

เที่ยว วัดปรางค์หลวง ชมพระปรางค์เอนแห่งเมืองนนท์ จังหวัดนนทบุรีนั้นเป็นแหล่งชุมชนชาวสวนที่เชื่อกันว่ามีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ด้วยความที่เป็นหัวเมืองที่อยู่ใกล้กรุงศรีอยุธยาที่สุด ทำให้การอพยพย้ายถิ่นฐานมาเป็นเรื่องที่ง่ายและสะดวก เมื่อมีชุมชนก็ต้องมีวัด เป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพุทธด้วย เมืองนนท์เองก็จัดได้ว่ามีวัดมากที่สุดอีกจังหวัดหนึ่ง จากข้อมูลทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติพบว่ามีถึง 195 วัดทีเดียว และหนึ่งในนั้นคือ วัดปรางค์หลวง นนทบุรีถือเป็นเมืองที่มีบทบาทต่อกรุงศรีอยุธยาเป็นอย่างมาก เนื่องจากมีเส้นทางออกสู่ทะเล นอกจากนี้ก็ยังมีเมืองธนบุรี เมืองนครชัยศรี เมืองสาครบุรี เมืองสมุทรสงคราม เมืองเพชรบุรี เมืองราชบุรี และเมืองสมุทรปราการ โดยเรียกกลุ่มหัวเมืองเหล่านี้ว่า “ปากใต้” ที่ไม่ใช่ “ปักษ์ใต้” นั่นคือเมืองที่อยู่ทางตอนใต้ของกรุงศรีอยุธยา และถือเป็นกลุ่มหัวเมืองที่มีหน้าที่ผลิตและจัดหาอาหารทะเลส่งเข้ามายังกรุงศรีอยุธยาอีกด้วย วัดปรางค์หลวง วัดเก่าแก่ที่สุดในเขตปริมณฑล วัดปรางค์หลวงตั้งอยู่ในอำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี นับเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในเขตปริมณฑล เชื่อกันว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น (พ.ศ. 1893 –  1991) ปัจจุบันกรมศิลปากรได้เข้ามาบูรณปฏิสังขรณ์จนงดงาม เดิมทีวัดแห่งนี้มีชื่อว่า “วัดหลวง” ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 10  ได้ประทานชื่อใหม่เป็น “วัดปรางค์หลวง” โบราณสถานสำคัญที่ควรมาชมคือ “ปรางค์ประธาน” ผู้ที่ชื่นชอบงานศิลปะแบบอยุธยาจึงไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง ในส่วนของข้อมูลนั้นมีแหล่งที่มาหลากหลาย ทั้งจากการบอกเล่าสืบกันมาจากชุมชนว่าวัดนี้สร้างในปี พ.ศ. 1890 […]

ภาพเนินทะเลทรายที่น่าตื่นตาของญี่ปุ่น

ภาพทะเลทราย ที่น่าตื่นตาของญี่ปุ่น ภาพทะเลทราย แนวสีทองเหลืองอร่ามที่นึกไม่ถึงทอดยาวไปตามชายฝั่งทะเลนอกเมืองทตโทริ เป็นเนินทะเลทรายเพียงแห่งเดียวของญี่ปุ่น เกลียวคลื่นภูเขาทะเลทรายสูงถึง 4.8 กิโลเมตรเหนือศีรษะ อูฐเป็นพาหนะที่ใช้เดินทาง และภาพฝันของภาพลวงตาในทะเลทรายถูกแทนที่ไฟของเมืองใหญ่ ทัศนียภาพของทตโทริคล้ายกับฉากของอารับราตรี ขัดกับภาพลักษณ์ของญี่ปุ่นที่คนมักจะนึกถึงอย่าง ซูชิ รถไฟหัวกระสุน ห้าแยกชิบุยะ และเฮลโหล คิตตี้ ทตโทริ ซาคิว หรือเนินทะเลทรายทตโทริ เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งพันปีก่อนโดยที่ทรายถูกพัดพายังฝั่งแม่น้ำเซ็นไดและถูกทับถมลงในทะเล ลมแรงและกองทรายที่มาจากชายฝั่ง ทำให้เกิดโอเอซิสทะเลทรายขึ้นมาในดินแดนปลาดิบ ด้วยความยาว 14 กิโลเมตร และกว้างน้อยกว่า 3 กิโลเมตร ทตโทริเป็นพื้นที่เล็กๆในอุทยานแห่งชาติ ซันอินไคกัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของข้อตกลงระหว่างอุทยานธรณีโลกยูเนสโก้กับรัฐบาลญี่ปุ่นที่จะรักษาในเชิง วัฒนธรรมประวัติศาสตร์และความหลากหลายทางชีวภาพ ทตโทริอาจจะไม่ได้ปรากฏอยู่ในหนึ่งพันหนึ่งราตรี แต่มันปรากฏอยู่ในวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงหลายงานในญี่ปุ่นซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันมีความสำคัญทางวัฒนธรรมมาอย่างยาวนาน อาริชิมะ ทาเคโอะ กวีชาวญี่ปุ่นทำให้เนินทะเลทรายแห่งนี้มีชื่อเสียง เมื่อเขาเขียนบทกวีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เขามีกับหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว โดยอธิบายความรู้สึกขมขื่นที่ด่ำดิ่งอย่างลึกซึ้งของเขาในขณะที่ล้อมรอบเต็มไปด้วยผืนทราย ไม่นานหลังจากนั้นเขาและหญิงผู้นั้นได้ทำการอัตวิบากรรมด้วยกัน ทศวรรษต่อในช่วงปี 1960 ทตโทริกลายเป็นเวทีของ อาเบะ โคโบ นักเขียนนวนิยาย ในหนังสือที่ชื่อว่า woman in the dunes เรื่องราวซึ่งถูกมองว่ามาก่อนกาลและในที่สุดก็กลายเป็นภาพยนตร์ที่ถูกเสนอให้เข้าชิงรางวัล มีนักท่องเที่ยวมากกว่าสองล้านคนต่อปีมาเยี่ยมเยือนที่แห่งนี้ คุณสามารถหากิจกรรมทั่วไปทำในที่แห่งนี้ไม่ว่าจะเป็น […]