นักปีนเขาเนปาลพิชิต เคทู (K2) ยอดเขาสูงอันดับสองของโลกในฤดูหนาว

นักปีนเขาเนปาลพิชิต เคทู (K2) ยอดเขาสูงอันดับสองของโลกในฤดูหนาว

ทีมนักปีนเขาชาวเนปาลล้วนที่มีความภาคภูมิใจในชาติเป็นแรงผลักดัน ทำสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ นั่นคือการพิชิต เคทู ยอดเขาสูงอันดับสองของโลกในฤดูหนาว

ท่ามกลางความมืดมิด ยามรัตติกาล มิงมา เกียลเจ เชอร์ปา พยายามส่องวงแสงสั่นพร่าของ ไฟฉายคาดศีรษะไปข้างหน้าสองสามก้าว แต่ความเย็นทำให้เขาสมองชา ชุดขนเป็ดหนาเตอะที่สวมทับแจ็กเก็ตขนเป็ดกับเสื้อผ้าชั้นในอีกสองชั้น รวมทั้งออกซิเจนบรรจุขวดที่ช่วยหายใจ ควรจะช่วยให้เขาไม่ย่ำแย่เกินไปนัก แต่ในบรรดายอดเขาทั้งหมดที่เคยพิชิต ในบรรดาพายุหิมะและลมแรงเย็นเยือกที่เคยฟันฝ่า เขาไม่เคยเจออุณหภูมิที่หนาวเข้าขั้นทะลุทะลวงเช่นนี้มาก่อน

เขารู้ว่าร่างกายกำลังส่งสัญญาณที่จะส่งกระแสเลือดไปเลี้ยงอวัยวะสำคัญๆ โดยสละส่วนปลายเพื่อรักษาแกนกลาง และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะเข้าสู่เขตมรณะ หรือพื้นที่สูงเกิน 8,000 เมตร ซึ่งการขาดออกซิเจนอาจทำให้นักปีนเขาเกิดภาพหลอน ภาวะมีน้ำในปอด และกระทั่งสูญเสียสัญชาตญาณการเอาตัวรอด

เคทู, ยอดเขา
ยอดเขาเคทูในปากีสถาน รู้จักกันในชื่อภูเขาป่าเถื่อน ถ้ามีนักปีนเขาสี่คนไปถึงยอดและกลับลงมาได้ จะมีอีกหนึ่งคนที่เสียชีวิตจากความพยายามดังกล่าว ไม่มีใครเคยพิชิตยอดเขานี้ในฤดูหนาว นีร์มัล “นิมส์” ปูร์จา บอกว่า “เราพยายามจะทำให้โลกเห็นว่าความเป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้ครับ” ภาพถ่ายโดย แซนโดร โกรเมน-เฮย์ส

มิงมา จี. ตามที่คนอื่นเรียกขาน กดวิทยุ แวบหนึ่งที่สมองสั่งให้เขาหันหลังกลับ “ดาวา เทนจิน ดาวา เทนจิน” เขาตะโกน แต่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวเป็นคำตอบ เขามองเห็นแสงไฟฉายสลัวรางของเพื่อนร่วมทีมหลายคนที่กำลังปีนขึ้นไปอย่างไม่เป็นแถวเป็นแนวบนลาดหิมะเหนือขึ้นไป เขาคิดว่า ทุกคนต้องมุ่งมั่นจดจ่อกับงานตรงหน้า หรือไม่ก็แค่ดำดิ่งในความทุกข์ทนของตนเอง มากเกินกว่าจะตอบ

กระทั่งในช่วงเดือนฤดูร้อนที่อากาศอุ่นสบายกว่า เคทู (K2) ยอดเขาสูงอันดับสองของโลก ที่ความสูง 8,611 เมตร ก็เป็นภูเขาอันตรายที่สุดลูกหนึ่งของโลกแล้ว แม้จะเตี้ยกว่าเมานต์ เอเวอเรสต์ แต่การพิชิตยอดเขานี้ต้องใช้ทักษะการปีนสูงกว่าและแทบไม่เปิดช่องให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆเลย

เบสแคมป์
ลูกหาบรวมตัวกันที่เบสแคมป์ของเคทูซึ่งอยู่เหนือธารนํ้าแข็งก็อดวินออสเตน ใจกลางเทือกเขาการาโกรัม นี่คือศูนย์กลางของการลำเลียงสิ่งของและจุดพักระหว่างการพิชิตยอดเขา แต่สภาพอากาศที่โหดร้ายมักทำให้ชีวิตที่นี่ลำบากแสนสาหัส ภาพถ่ายโดย แซนโดร โกรเมน-เฮย์ส

แต่ตอนนี้ เกือบสี่สัปดาห์หลังเหมายัน หรือปรากฏการณ์ที่ซีกโลกเหนืออยู่ห่างจากแสงอบอุ่นที่เกื้อกูลต่อชีวิตของดวงอาทิตย์มากที่สุด สภาพการณ์ต่างๆบนภูเขาถือว่าทารุณที่สุดแห่งหนึ่ง ในโลก อุณหภูมิยามลมพัดบนยอดเขาอาจลดต่ำถึงติดลบ 60 องศาเซลเซียส หรือพอๆกับอุณหภูมิเฉลี่ยบนดาวอังคาร

ทว่านี่กลับเป็นช่วงเวลาที่มิงมา จี. ใฝ่ฝันถึงมาตลอด กระทั่งตอนที่เขาพยายามยกขาขวา ที่ด้านชาเตะก้อนน้ำแข็งอย่างแรง อันเป็นความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะไล่อาการของโรค ความเย็นกัด เขารู้ว่าสมาชิกในทีมบางคนกำลังยึดบางส่วนของเชือกไว้กับภูเขาด้วยสกรูน้ำแข็ง หมุดนิรภัย และหลักตอกหิมะ เพื่อปูทางที่มั่นคงไปสู่ยอดเขา

นักปีนเขา, เคทู
สมาชิกทีมเนปาล ออกจากเบสแคมป์เพื่อปีนเขาสามวันสุดท้าย สภาพอากาศอันตรายทำให้พวกเขาต้องหยุดพักที่เบสแคมป์หลายสัปดาห์ แต่พยากรณ์อากาศว่า อากาศจะดีขึ้นทำให้ พวกเขามีความหวังที่จะสร้างประวัติศาสตร์ ภาพถ่ายโดย แซนโดร โกรเมน-เฮย์ส

สำหรับนักปีนเขาผู้คร่ำหวอดส่วนใหญ่ การพิชิตเคทูในฤดูหนาวคือความคิดที่บ้าคลั่ง มีนักปีนเขาที่เตรียมตัวมาพร้อมหกทีมลองพยายามก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีทีมใดเข้าใกล้ยอดเขาเลย ความท้าทายที่ต้องเอาชนะดูจะมากเกินไป ทั้งลมกระโชกรุนแรงระดับเฮอร์ริเคนที่คาดเดาไม่ได้ และสามารถพัดเชือกที่นักปีนเขาห้อยโหนอยู่ร่วงหายไปทั้งเส้นได้ทันที หินและน้ำแข็งที่ร่วงพรู ลงมาเหมือนลูกปืนใหญ่ อากาศที่เบาบางจนหายใจไม่เต็มปอดและทำให้สติพร่ามัว และความเย็น ที่ล้ำลึกเกินทน

ในช่วงเดือนท้ายๆของปี 2020 นักปีนเขาราว 60 คนมาถึงเชิงเขาเคทูฝั่งธารน้ำแข็ง ก็อดวินออสเตนด้านไกลของเทือกเขาการาโกรัมในปากีสถาน เพื่อแสวงหารางวัลชิ้นสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ในการปีนเขาสูง และอาจถือเป็นการปีนเขาที่ยากที่สุด แต่สำหรับมิงมา จี. และเพื่อนร่วมทีมชาวเนปาลเก้าคน การปีนเขานี้เป็นยิ่งกว่าความสำเร็จส่วนบุคคล นี่คือโอกาสในการพิสูจน์ว่า เนปาล ประเทศที่นิยามด้วยเทือกเขาสูงสุดหลายแห่งของโลก สามารถทำสิ่งที่หลายคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้

นักปีนเขา, เคทู
ในการพิชิตยอดเขาเคทูในฤดูหนาวครั้งประวัติศาสตร์ นิมส์พาร่างที่ขาดออกซิเจนขึ้นไป เขากับเพื่อนชาวเนปาลเก้าคนฝ่ากระแสลมที่ไม่อาจคาดเดาอุณหภูมิตํ่ากว่าศูนย์องศาและอันตรายถึงชีวิตสารพัดเพื่อพิชิตยอดเขาชื่อฉาวในฤดูที่สภาพอากาศทารุณที่สุด นิมส์เพิ่มความยากให้ภารกิจนี้ด้วยการปีนเขาโดยไม่ใช้ออกซิเจนบรรจุขวด ภาพถ่าย มิงมา เดวิด เชอร์ปา

วันที่ 21 ธันวาคม ปี 2020 วันแรกของฤดูหนาวในปฏิทิน มิงมา จี. กับเพื่อนร่วมทีมสองคนเริ่มต้นปีนขึ้นเคทู หลายวันต่อมา พวกเขาตั้งแคมป์ที่ความสูง 6,900 เมตร ใต้ส่วนที่รู้จักกันในชื่อแบล็กพีระมิด หรือกองหินร่วงที่ดิ่งเกือบเป็นเส้นตรง อันเป็นความท้าทายสำคัญด่านแรก ต้องใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆในการปีนอย่างแม่นยำพร้อมสัมภาระหนักเพื่อไปถึงแคมป์สาม หรือจุดปล่อยตัวสำหรับความพยายามขึ้นสู่ยอดเขา แต่พวกเขาประสบปัญหาเชือกไม่พอ

มิงมา จี. รู้ว่ามีหลายทีมกำลังปรับตัวให้ชินกับสภาพอากาศอยู่ที่แคมป์ด้านล่าง รวมถึงทีมเนปาลอีกทีมที่นำโดยอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษผู้ผันตัวมาเป็นนักปีนเขามากสีสันชื่อ นีร์มัล “นิมส์” ปูร์จา ซึ่งมิงมา จี. เคยพบครั้งหนึ่งชั่วระยะเวลาสั้นๆ นั่นเกิดขึ้นเมื่อปี 2019 ตอนที่นิมส์อยู่ระหว่างทำสถิติปีนยอดเขาสูง 8,000 เมตรทั้ง 14 ยอดของโลกด้วยเวลาหกเดือนหกวัน สื่อให้ความสนใจ และนิมส์ก็ก้าวจากคนที่แทบไม่มีใครรู้จักมาเป็นดาวเด่นในโซเชียลมีเดีย

เคทู
ในที่สุดก็พ้นจากบอตเทิลเน็ก หรืออุปสรรคสำคัญด่านสุดท้าย สมาชิกทีมเริ่มมุ่งหน้าสู่สันเขาเพื่อการปีนระยะสุดท้ายก่อนถึงยอดเขา หนุ่มเนปาลทั้งสิบคนจะคล้องแขนกันและปีนลาดเนินสุดท้ายเพื่อพิชิตเคทูด้วยกัน ภาพถ่ายโดย มิงมา เดวิด เชอร์ปา

อันที่จริง ชายสองคนอดรู้สึกเขม่นกันไม่ได้ ทั้งคู่เป็นผู้นำทีมที่มีความสามารถยิ่ง ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงเต็มที่ เป็นผู้เชี่ยวชาญกิจกรรมอันตรายที่สุดอย่างหนึ่งของโลก แต่พวกเขามีบุคลิกแตกต่างกันมาก มิงมา จี. เก็บตัวและจริงจัง ส่วนนิมส์เป็นคนตลกเฮฮาและบุ่มบ่าม และตามประสาของเขา นิมส์ประกาศให้ผู้ติดตามในโซเชียลมีเดียรู้ว่า เขาอยากเป็นคนแรกที่พิชิตยอดเคทูในฤดูหนาว

อย่างไรก็ตาม มิงมา จี. ตัดสินใจวิทยุไปถามนิมส์ว่ามีเชือกเหลือหรือไม่ ถึงแม้ทีมของนิมส์เพิ่งขึ้นมาถึงและยังไม่ทันปรับตัวให้ชินกับสภาพอากาศ พวกเขาก็อาสาขนเชือกขึ้นไปให้ สองทีมคุยกันระหว่างดื่มชาตอนเช้าวันรุ่งขึ้นที่แคมป์พักใต้แบล็กพีระมิด และพบว่าทั้งสองทีมไม่ได้พาลูกค้าต่างชาติขึ้นมาด้วย พวกเขาทุกคนล้วนอยากพิชิตเคทูเพื่อตัวเอง

นักปีนเขา
หลังพิชิตยอดเขาเคทูในฤดูหนาว ทีมเนปาลล้วนทีมแรกที่ทำสถิติพิชิตยอดเขาสูงเกิน 8,000 เมตรก็เฉลิมฉลองกันที่เบสแคมป์ “เราทำเพื่อเนปาลครับ” นิมส์บอก นักปีนเขาซึ่งจะได้รับการจารึกชื่อในบันทึกสถิติการปีนเขา ได้แก่ (แถวบนสุด จากซ้าย) เปม ชีรี เชอร์ปา, มิงมา เดวิด เชอร์ปา, เกลเจ เชอร์ปา, ดาวา เทมบา เชอร์ปา (แถวกลาง จากซ้าย) ดาวา เทนจิน เชอร์ปา, นีร์มัล “นิมส์” ปูร์จา, มิงมา เกียลเจ เชอร์ปา, โซนา เชอร์ปา, คีลู เปมบา เชอร์ปา และ (ด้านหน้า) มิงมา เทนจี เชอร์ปา ภาพถ่ายโดย แซนโดร โกรเมน-เฮย์ส

วันรุ่งขึ้น ทุกคนกลับลงไปยังเบสแคมป์เพื่อพักฟื้น นั่นคือวันที่ 31 ธันวาคม และพยากรณ์อากาศเลวร้ายตามที่คาดไว้ก็กำลังมา ได้เวลาพักผ่อนเอาแรง ถ้าจะพอทำได้ในที่ที่แสนจะไม่เอื้ออำนวยเช่นนี้

ค่ำวันนั้น นิมส์แวะมาหามิงมา จี. ที่เต็นท์รกๆ เพื่อชวนทีมคู่แข่งฉลองปีใหม่ เมื่อทีมของ มิงมา จี. มาถึง นิมส์ก็เปิดขวดวิสกี้รับแขกทันที ไม่ช้าทุกคนก็เต้นรำและคุยกันเรื่องสภาพอากาศและแผนการปีนเขา

ในงานเลี้ยงคืนนั้น แนวคิดหนึ่งก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างระหว่างทีมทั้งสอง ทำไมไม่รวมทีมกันเล่า ข้อดีนั้นชัดเจน “มันทำให้งานเร็วขึ้น และเราก็เริ่มทำงานด้วยกัน มันง่ายขึ้นมากเพราะทุกคนล้วนเป็นชาวเนปาล” การพิชิตเคทูในฤดูหนาวเป็นทีมแรกจะเป็นการประกาศว่า ชาวเนปาลกำลังยึด ที่ ทางโดยชอบธรรมของตนกลับคืนมา ไม่ใช่แค่เพียงผู้มีส่วนร่วม แต่ยังในฐานะผู้นำในโลกของ การปีนเขาด้วย “เราอยากมีชื่อของตัวเองสักชื่อในประวัติศาสตร์ครับ” นิมส์จะอธิบายในภายหลัง “การรวมทีมจึงเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิด”

เรื่อง เฟรดดี วิลคินสัน

ติดตามสารคดี ปีนเพื่อสร้างประวัติศาสตร์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่นิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย เดือนกุมภาพันธ์ 2565

สั่งซื้อนิตยสารได้ที่ https://www.naiin.com/product/detail/540164


อ่านเพิ่มเติม เรื่องเล่าจากยอดเขายะเยือก

เรื่องแนะนำ

หมออีม หญิงไทยคนแรกผู้ขึ้นสู่ยอดเขาทั้งเจ็ดทวีป

“การก้าวไปถึงจุดสูงสุดอาจไม่ใช่ความสุขที่ยิ่งใหญ่ แต่การกลับลงมาอย่างปลอดภัย คือสิ่งที่สำคัญกว่า” – หมออีม  นภัสพร ชำนาญสิทธิ์ บ่ายวันหนึ่ง ขณะนั่งทำงานตามปกติอยู่ในออฟฟิศ นิ้วมือพลันเลื่อนเมาส์ไปเจอข้อความที่ปรากฏในแถบแจ้งเตือนบนเฟซบุ๊ก ฉันอ่านข้อความจนจบอย่างถี่ถ้วนสองสามรอบ ความปลื้มปริ่มเกิดขึ้นในใจเมื่อทราบถึงจุดประสงค์ของผู้ส่งสาร ที่ต้องการให้เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย นำเสนอเรื่องราวของ หมออีม ทันตแพทย์หญิง นภัสพร ชำนาญสิทธิ์ จากจุดเริ่มต้นจนถึงความสำเร็จ เมื่อปี 2016 หมออีม คือผู้หญิงไทยคนแรกที่พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์อันเลื่องชื่อได้สำเร็จ และชื่อของเธอกลับมาปรากฏบนหน้าสื่ออีกครั้งหลังจากเธอพิชิตยอดเขา 7 แห่ง จาก 7 ผืนทวีป ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา หมออีมกลายเป็นผู้หญิงที่คนไทยจับตามอง เธอคือคนไทยคนแรกที่ใช้ความพยายามและความร่วมมือจากหลายฝ่ายเดินทางไปสู่ยอดเขาทั้ง 7 แห่งได้สำเร็จ การเดินทาของหมออีมเริ่มต้นจากการไปร่วมปีนเขากับคุณคมรัตน์ พิชิตเดช หรือที่คนในวงการปีนเขามักเรียกในนาม ป๋าคมรัตน์ ครั้งนั้น ป๋ามองเห็นความพิเศษในตัวหมออีมจากครั้งที่ไปร่วมปีนเขาบนเส้นทางคีนาบาลูบนเกาะบอร์เนียวด้วยกัน เขาจึงผลักดันให้เธอลองพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ และเธอตอบตกลง “เธอเป็นผู้หญิงที่เดินขึ้นเขาอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ร่างกายฟื้นตัวได้เร็ว และเดินเร็ว” คุณธำรงค์ ปิยนราภร ผู้จัดการส่วนตัวของหมออีม เล่าให้เราฟัง “ปกติป๋าคมรัตน์มีประสบการณ์ปีนเขาร่วมกับคนไทยมาหลายคน และป๋าพอจะมองออกว่าใครสามารถขึ้นไปบนเอเวอเรสต์ได้ ซึ่งป๋ามองเห็นความพิเศษในตัวหมออีม” หลังจากนั้น […]

เมื่อวันหนึ่ง… ฉันออกไป เดินป่าที่ออสเตรเลีย

Time Flies… คำ ๆ นี้จริงเสียยิ่งกว่าจริง ตุลาคม 2563 แล้วนี่คือเรื่องจริงใช่มั้ยทำไมเร็วจัง ปีแห่งเทศกาลเก็บตัว ปีแห่งมหกรรมเก็บตุน บันทึกการ เดินป่าที่ออสเตรเลีย สถานการณ์แพร่ระบาดโควิด-19 ดึงเวลาของเราให้ผ่านไปไวเหมือนโกหก เร็วจนต้องหันกลับมาถามตัวเองว่า ปีนี้เราเติมความสุขให้ตัวเองแล้วหรือยัง? คำถามนี้ติดตรึงอยู่ในสมองของ “สตางค์” เด็กไทยในต่างแดนใต้ผืนฟ้านครซิดนีย์ (ออสเตรเลีย) เธอคืออีกหนึ่งคนที่เชื่อ ว่า “ความสุขหาได้ไม่ยาก หากเรากล้าที่จะก้าวเข้าไปหามัน” แม้มีเวลาเพียงเล็กน้อย เธอก็พร้อมที่จะกระโดดใส่อย่างไม่ เกรงกลัว มันจะยากอะไร วันนี้ว่างนี่คะ เธอจึงไม่รอช้า “One Day Trip” ก็ไป อะไรก็ได้ อย่าไปคิดเยอะ หันหน้าเข้าป่า เดินออกกำลังกาย สลายเซลลูไลท์ สูดอากาศบริสุทธิ์ท่าจะดี แนวร่วมนั้นมีไม่มาก เพราะสถานที่ที่เธอและเพื่อนได้เสิร์ชหา ชื่อเสียงอาจดูไม่หวือหวามากสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ออสเตรเลีย นั่นคือ “Blue Mountains” โดยมีจุดท่องเที่ยวสำคัญที่คนส่วนใหญ่รู้จักคือ Three Sisters แต่วันนี้การนัดหมายกับเพื่อน ๆ ของสตางค์และทางกลุ่ม พวกเขากลับขอมุ่งหน้าไปยังอีกจุดหมายหนึ่งที่น่าสนใจกว่า โดยมีชื่อเรียกว่า “Hanging Rock” จุดเริ่มต้นกิจรรม เดินป่าที่ออสเตรเลีย จึงเริ่มขึ้น ผู้ร่วมเดินครั้งนี้มีทั้งหมด 5 ชีวิต คือ สตางค์ (เธอขอเรียกตัวเองว่าตังค์) กับเพื่อน 2 คน และเพื่อนใหม่ผู้รักการกดชัตเตอร์ อีก […]

เดินป่า 4 วัน 49 กิโลเมตร บนเส้นทางชีวิตสัมพันธ์คนดอย คนเมือง และธรรมชาติ

บันทึกเส้นทางเดินป่า Fjallraven Thailand Trail 2020 ที่ไม่ได้ให้เพียงความท้าทาย แต่รวมไปถึงการเรียนรู้วิถีชีวิตของชาวกะเหรี่ยง และวิถีการอนุรักษ์ธรรมชาติในมุมมองใหม่ (เชิญชมวิดีโอ ‘เดินป่า 4 วัน 49 กิโลเมตร บนเส้นทางชีวิตสัมพันธ์คนดอย คนเมือง และธรรมชาติ’ จ. แม่ฮ่องสอน ได้ที่นี่) ลองนึกภาพว่าคุณเป็น “คนเมือง” ที่ต้องไปเดินและอาศัยอยู่ป่าเป็นเวลา 4 วัน 4 คืน ในเส้นทางราว 49 กิโลเมตร ซึ่งเป็นเส้นทางที่ค่อยๆไต่ระดับสู่ยอดดอยอันสูงชันบนทางเท้าในป่าคับแคบ เส้นทางบางช่วงค่อนข้างอันตรายจากทางลาดบนสันเขา (ทั้งช่วงขึ้นและลง) ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ ก็อาจมีโอกาสเท้าบวมเนื่องจากการเดินโดยใส่รองเท้าเดินป่าหนาเตอะอย่างยาวนานตั้งแต่เช้าจรดเย็น (บางคนก็ค่ำ) เมื่อยามหลับใหล ก็มีโอกาสเผชิญกับน้ำค้างเกาะเต็นท์ที่ส่งอุณหภูมิหนาวเย็นเหลือประมาณจับไปทั่วร่างกาย จนไม่อาจข่มตาได้สนิทตลอดทั้งคืน บางคนต้องล้มเลิกการเดินทางกลางคันด้วยสภาพร่างกายที่ไม่อาจฝืนทน และมีคนอีกไม่น้อยที่ยังพอประคับประคองสภาพร่างกาย แต่กลับต้องสู้กับจิตใจของตัวเองด้วยการถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า “เรามาทำอะไรที่นี่” นี่คือประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมได้รับจากการเดินป่าในเส้นทางเดินป่าระยะไกลชุมชนขุนน้ำเงา จังหวัดแม่ฮ่องสอน ผ่านงานเดินป่า Fjallraven Thailand Trail 2020 ซึ่งจัดขึ้นเป็นปีที่ 3 แล้ว แม้จะมีเรื่องราวอันยากลำบากมากมายเกิดขึ้นบนเส้นทาง ในอีกด้านหนึ่ง […]

อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล: ขึ้นรถไฟไปปีนผาและเดินป่าในม่านหมอกจาง

เรื่องราวการลุยเส้นทางเดินป่าภายในอุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล ที่สามารถเดินทางไปได้โดยรถไฟ และประสบการณ์ของการเดินป่าครั้งแรกในชีวิต หลังจากอายุ 25 ปีได้ไม่นาน ผมตัดสินใจออกไปเดินป่าครั้งแรกในชีวิต ดอยขุนตาล แม้การทำงานที่ เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย จะทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวและความสำคัญของธรรมชาติและโลกใบนี้มากขึ้น แต่ผมยังไม่มีโอกาสได้ออกไปสัมผัสธรรมชาติโดยการไปปีนเขา ตั้งแคมป์ หรือเดินป่าอย่างจริงจัง และการมีสถานะเป็น “คนในเมือง” ก็ยิ่งทำให้โอกาสในการออกไปพบกับธรรมชาติดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลออกไป จนกระทั่งผมได้รับการชักชวนจากรุ่นพี่ในออฟฟิศท่านหนึ่งที่ทำงานในนิตยสารเพื่อนบ้าน เขาเป็นนักเดินป่าตัวยง และได้เขียนเรื่องราวการท่องเที่ยวธรรมชาติ การเดินป่า ให้กับเว็บไซต์ของนิตยสารมาได้ระยะหนึ่ง เขากำลังหาเพื่อนร่วมทางในการสำรวจเส้นทางเดินป่าที่ชื่อว่า “อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล” เขาเล่าว่า ความน่าสนใจของที่แห่งนี้ คือการเป็นอุทยานแห่งชาติเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่สามารถเดินทางได้โดยขนส่งสาธารณะ (รถไฟ) ในขณะที่อุทยานแห่งชาติอื่นๆต้องพึ่งพารถยนต์ส่วนตัวในการเข้าถึง เขาจึงเอ่ยปากชวนผม ซึ่งยังไม่มีประสบการณ์ในการเดินป่าอย่างจริงจังให้ร่วมทางไปด้วยกัน คำชักชวนนี้อาจมองได้ว่าเป็นหนึ่งในภาระงานของผมเช่นกัน ผมจึงรีบดำเนินการจองตั๋วรถไฟตามคำแนะนำของเขา โดยมีกำหนดเวลาเดินทาง 3 วัน 2 คืน และนอกเหนือไปจากนี้ ผมไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่มเติม นอกเสียจากเตรียมตัวเพื่อรับประสบการณ์การออกเดินป่าครั้งแรกในชีวิต “ไม่ต้องเอาอะไรไปนอกจากของใช้ส่วนตัว เต็นท์ อุปกรณ์เดินป่า เราใช้ด้วยกันได้” ผมรับฟังชายนักเดินป่าผู้มากประสบการณ์ และเมื่อวันเดินทางมาถึง เราสองคนจับรถไฟเที่ยวเย็นจากกรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาลที่เรากำลังมุ่งหน้าไปนี้ มีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน และอำเภอห้างฉัตร […]