ภาพบุคคลในเปียงยาง - National Geographic Thailand

ภาพบุคคลในเปียงยาง

ภาพบุคคลในเปียงยาง

ประชากรราว 25 ล้านคนอาศัยอยู่ในเกาหลีเหนือ แต่ภาพถ่ายบุคคลพวกเดียวที่ปรากฏคือภาพบรรดาท่านผู้นำ ภาพถ่ายบุคคลของคนธรรมดาทั่วไปไม่ค่อยมีให้เห็นนัก เว้นเสียแต่เป็นภาพหมู่หรือถ่ายรวมเป็นกลุ่ม

เมื่อปี 2017 ช่างภาพชาวฝรั่งเศส สเตฟอง กลาดิเยอ เดินทางไปเกาหลีเหนือเพื่อค้นหาตัวตนของพลเมือง ที่โรงงานและเรือกสวนไร่นา คนงานที่แต่งตัวสะอาดสะอ้านที่สุดถูกตามให้มาถ่ายภาพ “ในประเทศที่ ‘ปัจเจกบุคคล’ ไม่มีตัวตน ผมทำบางสิ่งที่ดูเหมือนหลุดโลกด้วยการขอให้พวกเขายืนอยู่เดี่ยวๆ” กลาดิเยอเล่า เขาได้รับการตักเตือนหลายครั้งจากผู้ดูแล ซึ่งเป็นคนเลือกสถานที่ต่างๆ ในการเยี่ยมชม

ภาพบุคคลแต่ละภาพที่ออกมาจึงดูเหมือนภาพโฆษณาชวนเชื่อที่เจือด้วยรอยยิ้ม สะท้อนความเป็นแบบแผนที่ดูไม่มั่นคง ความท้าทายแฝงอยู่ในรูปแบบซ้ำๆ นี้ แม้ว่าจะยืนดูอยู่ใกล้ๆ แต่ผู้ดูแลของเขากลับไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร “พวกเขาไม่มีทางเห็นในสิ่งที่ผมเห็น” กลาดิเยอว่า “พวกเขาอยู่ห่างไกลเหลือเกิน อยู่ในโลกที่แตกต่างออกไป”

เรื่อง นีนา สตรอคลิก

ภาพถ่ายโดย สเตฟอง กลาดิเยอ

เปียงยาง
ที่สวนสนุกซึ่งตั้งอยู่ชั้นบนของโรงงานผลิตอาหาร คนงานสามารถว่ายน้ำ เล่นบาสเกตบอล หรือผ่อนคลายในซาวน่าได้
เปียงยาง
นักเรียนกำลังเล่นโบว์ลิ่งที่โกลเดนเลนโบว์ลิ่งอังเลย์ ศูนย์นันทนาการขนาดใหญ่แห่งนี้เป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวที่รัฐบาลเป็นผู้กำหนดเส้นทาง
เปียงยาง
แพทย์กำลังตรวจสุขภาพของคนงานในโรงงานสิ่งทอที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีเหนือ คนงานส่วนใหญ่จากทั้งหมด 10,000 คนเป็นผู้หญิง สิ่งทอเคยเป็นสินค้าส่งออกที่สร้างรายได้มากที่สุดอย่างหนึ่งให้เกาหลีเหนือ
เปียงยาง
พนักงานออฟฟิศสองคนยืนอยู่หน้าอนุสาวรีย์การก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ ในกรุงเปียงยาง ค้อน เคียว(ตรงกลาง) และพู่กันเขียนหนังสือ เป็นตัวแทนของกรรมาชีพ ชาวนา และปัญญาชน
เปียงยาง
สมาชิกครอบครัวหนึ่งโพสท่าถ่ายภาพอยู่หลังฉากโครงการอวกาศเกาหลีเหนือที่สวนน้ำมุนซู ในกรุงเปียงยาง
เปียงยาง
เด็กๆ หยุดโพสท่าให้ช่างภาพเก็บภาพขณะเล่นรถบัมป์ในสวนสนุกมางยงเทฟันแฟร์ นอกกรุงเปียงยาง ในประเทศเผด็จการเบ็ดเสร็จแห่งนี้ พลเมืองน้อยคนนักจะมีประสบการณ์โพสท่าให้ใครสักคนถ่ายภาพ

 

อ่านเพิ่มเติม

ความสะอาดของป้ายรถเมล์ในเกาหลีเหนือ

เรื่องแนะนำ

กล้าทดสอบความกล้ากับฝูงมดกระสุนนี้ไหม?

ในหลากหลายวัฒนธรรมมีพิธีกรรมที่จัดขึ้นเพื่อให้เด็กชายเตรียมความพร้อมไปสู่การเป็นชายชาตรี สำหรับพิธีกรรมของชนเผ่า Sateré-Mawe ในป่าแอมะซอน ของบราซิลนี้จะทำให้คุณขนหัวลุก เพราะพวกเขาใช้มดกระสุนเจ้าของฉายามดกัดเจ็บราวกับถูกปืนยิง เป็นเครื่องมือในการทดสอบ เมื่อเริ่มพิธีกรรมบรรดาผู้ใหญ่ในชนเผ่าจะไปคุ้ยหามดกระสุนและทำให้พวกมันสลบ จากนั้นพวกเขาจะนำมดกระสุนสอดเข้าไปในถุงมือที่สานขึ้นจากใบไม้ ทำให้มดไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ เด็กชายที่เข้าร่วมพิธีกรรมจะต้องสอดมือเข้าไปในถุงมือดังกล่าว และเต้นรำอยู่นาน 10 นาที จึงจะสามารถถอดถุงมือออกได้ ซึ่งแม้จะทาผงถ่านทั่วมือแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่วายถูกมดกระสุนกัดอยู่ดี ความเจ็บปวดจะลุกลามไปทั่วมือและอาจต้องใช้เวลาถึง 24 ชั่วโมงกว่าจะหาย แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะพวกเขาต้องทำเช่นนี้จนครบ 20 ครั้งจึงจะได้รับการยอมรับในฐานะ “นักรบ” ของเผ่าอย่างเต็มภาคภูมิ   อ่านเพิ่มเติม : มหัศจรรย์แห่งอาหาร ชมกระบวนการทำ “ซุปหิน” ในเม็กซิโก, ความงามที่เปลี่ยนแปลงไปของชนเผ่าอะปาตานี

ฝาแฝดคู่นี้บอกว่าการเหยียดผิวเลวร้ายแค่ไหน

ฝาแฝดคู่นี้บอกว่าการเหยียดผิวเลวร้ายแค่ไหน Marcia วัย 11 ขวบ มีผิวขาวและผมสีน้ำตาล ส่วน Millie วัย 11 ขวบมีผิวสีน้ำตาลและผมสีดำ คุณผู้อ่านคงประหลาดใจที่รับรู้ว่าเธอทั้งคู่เป็นฝาแฝดกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเธอต้องพร่ำบอกผู้อื่น ด้วยความที่ทั้งสองมีสีผิวต่างกันโดยสิ้นเชิง ทำให้ใครหลายคนคิดว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมากกว่า “การเหยียดสีผิวเป็นอะไรที่ผู้คนใช้ตัดสินคุณ แทนที่จะตัดสินจากตัวตนที่คุณเป็นจริงๆ” Millie ฝาแฝดผู้มีผิวสีเข้มกล่าว “หนูว่าการแบ่งแยกสีผิวเป็นอะไรที่แย่มาก” Marcia กล่าวเสริม “เพราะมันทำร้ายความรู้สึกของผู้คนค่ะ” นี่คือคำตอบของเด็กน้อยที่มีต่อการแบ่งแยกสีผิวในสังคมปัจจุบัน และเมื่อถามว่าเราควรจะรับมืออย่างไร? ฝาแฝดทั้งสองได้ให้ความเห็นที่มีประโยชน์นั่นคือ ทำเพิกเฉยสิ คิดเสียว่าคุณไม่ได้ยินประโยคเหล่านั้น และสนับสนุนให้ทุกคนเป็นตัวของตนเอง เพราะไม่ว่าคุณจะมีสีผิวอะไรนั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ *ติดตามเรื่องราวของคู่แฝดต่อได้ที่นิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับเดือนเมษายน   อ่านเพิ่มเติม บรรพบุรุษชาวอังกฤษมีผิวดำ, ผมหยิก และตาสีฟ้า