เมืองในอนาคต : คิดใหม่ ทำใหม่ เพื่อเมือง

เมืองในอนาคต : คิดใหม่ทำใหม่เพื่อเมือง

ความมุ่งหมายของเมืองคือการนำผู้คนมาอยู่รวมกัน  แต่ในศตวรรษที่ 20  เราทำให้เมืองต่างๆ กระจัดกระจาย  วันหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ปีเตอร์ แคลทอร์ป ขับรถพาผมผ่านไปดูบางส่วนของซากปรัก เขาอยากให้ผมเห็นว่า เขามีข้อเสนออะไรบ้างเพื่อทำให้ เมืองในอนาคต กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง  แคลทอร์ปเป็นสถาปนิก  ย้อนหลังไปในช่วงปลายทศวรรษ 1970  เขามีส่วนช่วยออกแบบอาคารประหยัดพลังงานหลังแรกๆ ให้ทางการแคลิฟอร์เนีย  แต่ไม่นานหลังจากนั้น  เขาก็ขยายจุดมุ่งหมายของตนให้กว้างขึ้น “ถ้าคุณอยากก่อให้เกิดผลลัพธ์เชิงสิ่งแวดล้อมและสังคม ประเด็นสำคัญไม่ใช่การออกแบบสร้างอาคารหลังเดียวขึ้นมา” เขาอธิบาย “แต่เป็นการออกแบบสร้างชุมชนขึ้นมาต่างหาก” ปัจจุบัน แคลทอร์ปบริหารดูแลแคลทอร์ปแอสโซซีเอตส์ (Calthorpe Associates) บริษัทออกแบบเมืองที่ไม่ใหญ่โต แต่มีอิทธิพลในระดับโลก

“ปัญหาของสิ่งแวดล้อมเมืองที่เน้นการใช้รถ” เขาว่า “คือหากไม่มีทางเลือก หากหนทางเดียวที่จะไปไหนมาไหนได้คือต้องใช้รถ เชื่อไหมละว่า  คนก็จะใช้รถกันมากเกินไป  มากไปสำหรับสภาพภูมิอากาศ  เวลาและกระเป๋าสตางค์ของผู้คน  มากไปสำหรับชุมชนในแง่ของการจราจรติดขัด  ไม่ว่าจะวัดจากอะไรก็มีแต่แง่ลบ  การไม่ได้เดินนำมาซึ่งความอ้วน คุณภาพอากาศส่งเสริมให้เป็นโรคทางเดินหายใจ”

ในช่วงทศวรรษ 1990 แคลทอร์ปช่วยโน้มน้าวเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ให้สร้างระบบรถไฟฟ้ารางเบาแทนการตัดทางหลวงเพิ่มขึ้น พร้อมกับสร้างที่อยู่อาศัย สำนักงาน และร้านค้าให้กระจุกอยู่รวมกันรอบสถานี แนวคิด “การพัฒนาพื้นที่รอบสถานีขนส่งมวลชน” (Transit-Oriented Development) ส่งให้เขาโด่งดังในฐานะผู้มีวิสัยทัศน์ด้านการวางผังเมือง ในกรุงปักกิ่ง ผมพบกับนักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมคนหนึ่งที่พานักวางผังเมืองชาวจีนจำนวนมากไปเยี่ยมชมตัวอย่างในพอร์ตแลนด์ แคลทอร์ปบอกว่านี่ไม่ใช่แนวคิดใหม่ แต่เป็นการเรียกร้องให้ “หันกลับมาสร้างย่านชานเมืองคู่ระบบรถรางแบบดั้งเดิมขึ้นมาใหม่  แบบที่คุณจะมีย่านตัวเมืองเก๋ๆ กับย่านชานเมืองที่เอื้อต่อการเดินซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยระบบขนส่งมวลชน”

เมืองในอนาคต
นครเซี่ยงไฮ้, จีน  ใกล้กับใจกลางมหานครใหญ่ที่สุดของจีนซึ่งมีประชากร 24 ล้านคน ทางด่วนเหยียนอันลอดใต้ทางด่วนเหนือ-ใต้  นับจากปี 1990 จีนมีประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองเพิ่มขึ้น 500 ล้านคน และมีรถยนต์เพิ่มขึ้นเกือบ 190 ล้านคัน สำหรับแผนเคลื่อนย้ายประชากรอีกเกือบ 300 ล้านคนเข้าสู่เมืองภายในปี 2030  นักวางผังเมืองชาวจีนบอกว่า พวกเขาเปลี่ยนไปใช้แนวทางใหม่แล้ว  โดยเน้นสร้างถนนหนทางที่เอื้อต่อการเดินเท้า และส่งเสริมการใช้บริการขนส่งมวลชนมากกว่าการใช้รถยนต์
เมืองในอนาคต
นครเซี่ยงไฮ้, จีน หากคุณเป็นคนวัยกลางคนในนครเซี่ยงไฮ้ คุณจะจำสมัยที่ยังไม่มีเส้นขอบฟ้าผู่ตงปรากฏให้เห็นเมื่อมองจากฝั่งเมืองเก่า ความเฟื่องฟูด้านการก่อสร้างของจีนเป็นส่วนหนึ่งของความภาคภูมิใจในชาติ แต่มรดกตกทอดจากการวางผังเมืองอย่างเร่งรีบเป็นปัญหาท้าทายสำหรับอนาคต

“ปัญหาของสิ่งแวดล้อมเมืองที่เน้นการใช้รถ คือหากไม่มีทางเลือก หากหนทางเดียวที่จะไปไหนมาไหนได้คือต้องใช้รถ เชื่อไหมละว่า  คนก็จะใช้รถกันมากเกินไป…”

ในโลกอุดมคติของแคลทอร์ป ในจีน หรืออเมริกา หรือที่อื่นๆ เมืองจะหยุดขยายตัวอย่างหิวกระหายจนสวาปามพื้นที่ธรรมชาติโดยรอบ  แต่จะกลายเป็นเมืองซึ่งพบหนทางที่ดีกว่าในการปล่อยให้ธรรมชาติแทรกอยู่ใจกลางเมืองแบบสัมผัสกับผู้คนได้  เมืองในอนาคต จะมีลักษณะเป็นหย่อมเล็กๆ หนาแน่น แยกเป็นบล็อกหรือช่วงตึกที่เดินถึงกันได้และตั้งอยู่รอบโครงข่ายขนส่งมวลชนความเร็วสูง  เมืองในอนาคตเหล่านี้จะนำสิ่งต่างๆ มาอยู่รวมกันอีกครั้ง  ไม่แบ่งแยกงานจากบ้านและการจับจ่ายซื้อของ  เช่นที่เกิดขึ้นกับเมืองซึ่งเติบโตหรือกระจายตัวออกไปในแนวราบ (sprawl) อย่างในปัจจุบัน บังคับให้ผู้คนต้องใช้รถเพื่อเดินทางไปทำสามสิ่งนั้น เมืองในอนาคตจะไม่แบ่งแยกคนรวยจากคนจน คนแก่จากคนหนุ่มสาว คนขาวจากคนดำ  เมื่อใช้รถน้อยลง แผ้วถางพื้นที่ธรรมชาติน้อยลง ผู้อยู่อาศัยในเมืองย่อมปลดปล่อยความร้อนสู่โลกรอบตัวและบรรยากาศน้อยลง  เท่ากับช่วยชะลอการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศซึ่งในศตวรรษนี้กำลังคุกคามจนส่งผลให้เมืองบางแห่งไม่น่าอยู่อาศัยอีกต่อไป

เมืองในอนาคต
กรุงบากู, อาเซอร์ไบจาน เมืองหลวงร่ำรวยน้ำมันและเป็นเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศแห่งนี้ เดินตามโมเดลการพัฒนาชุมชนเมืองของดูไบ กล่าวคือให้ความสำคัญกับการก่อสร้างอาคารเพื่อโอ้อวดฐานะก่อน  แผนผังโดยรวมไว้ว่ากันทีหลัง  เฟลมทาวเวอร์ส (Flame Towers) ตั้งใจออกแบบให้คนนึกภาพถึงเปลวไฟวูบไหวเหนือบ่อน้ำมันหรือโรงกลั่น ตึกระฟ้านี้ประกอบด้วยโรงแรมระดับระดับไฮเอนด์  ห้องพักอาศัยระดับหรูหรา และห้างสรรพสินค้าที่มีโชว์รูมรถแลมบอร์กินีรวมอยู่ด้วย
เมืองในอนาคต
เวลลินการ์เดนซิตี, อังกฤษ เมื่อหนึ่งศตวรรษก่อน ตอนที่เอเบนีเซอร์ เฮาเวิร์ด นักวางผังเมืองชาวอังกฤษวาดภาพ “เมืองอุทยาน” ขึ้นมาสองแห่งทางเหนือของลอนดอน ผู้คนกำลังเริ่มหนีออกจากเมืองต่างๆ ที่มีคนอยู่หนาแน่นเกินไปในยุโรปและอเมริกา แนวคิดหลายอย่างของเฮาเวิร์ดยังดูเหมือนล้ำยุคแม้ในปัจจุบัน เช่น การออกแบบให้ผู้อยู่อาศัยในเวลลินสามารถเข้าถึงทั้งพื้นที่สีเขียวและพื้นที่มหานครได้อย่างง่ายดาย ลอนดอนอยู่ห่างออกไปโดยทางรถไฟแค่ครึ่งชั่วโมง

“เมืองในอนาคตจะมีลักษณะเป็นหย่อมเล็กๆ หนาแน่น แยกเป็นบล็อกหรือช่วงตึกที่เดินถึงกันได้และตั้งอยู่รอบโครงข่ายขนส่งมวลชนความเร็วสูง  เมืองในอนาคตเหล่านี้จะนำสิ่งต่างๆ มาอยู่รวมกันอีกครั้ง  ไม่แบ่งแยกงานจากบ้านและการจับจ่ายซื้อของ… ไม่แบ่งแยกคนรวยจากคนจน คนแก่จากคนหนุ่มสาว คนขาวจากคนดำ”

เมืองที่เติบโตแบบกระจายตัวเคยเกิดขึ้นในสหรัฐฯ ด้วยเหตุผลที่ดูเป็นความคิดที่ดีในเวลานั้น ทหารนับล้านกลับบ้านมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง  เมืองต่างๆ ที่มีประชากรล้นอยู่ในสภาพทรุดโทรม ครอบครัวใหม่ของพวกเขาต้องการที่อยู่อาศัย  การขับรถออกไปยังชานเมืองให้ความรู้สึกเป็นอิสระและทันสมัย ในประเทศจีน เมืองกระจายตัวก็เกิดขึ้นด้วยเหตุผลที่ดีเช่นกัน  ในจัตุรัสประชาชนที่เซี่ยงไฮ้ ผมไปเที่ยวชมงานจัดแสดงประวัติศาสตร์ของเมืองกับพันไห่เซี่ยว นักวิจัยด้านการขนส่งจากมหาวิทยาลัยถงจี้ ตอนเขามาถึงเมืองนี้ในฐานะนักศึกษาเมื่อปี 1979 การจราจรก็มีสภาพย่ำแย่แล้ว  เขาบอกพร้อมกับอธิบายว่า ไม่ใช่เพราะมีรถยนต์มากเกินไป แต่เพราะโครงข่ายอันหนาแน่นของถนนหนทางแคบๆ  ในตอนนั้น พันต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงเพื่อเดินทางจากมหาวิทยาลัยไปยังย่านใจกลางเมือง ทั้งๆ ที่อยู่ห่างออกไปแค่ราวหกกิโลเมตร

ในช่วง 40 ปีนับจากเติ้งเสี่ยวผิงประกาศใช้แผน “ปฏิรูปและเปิดประเทศ” ประชากรจีนพุ่งสูงขึ้นเป็น 1,400 ล้านคน  แต่ขณะเดียวกันก็สามารถฉุดประชากรหลายร้อยล้านคนให้พ้นจากความยากจน  รัฐบาลจีนทำสำเร็จด้วยการดึงผู้คนจากชนบทเข้ามาเป็นลูกจ้างโรงงานในเมืองเป็นหลัก  สวนทางกับการปฏิวัติวัฒนธรรมของเหมาเจ๋อตงที่ผลักไสผู้คนหลายล้านคนให้ออกจากเมืองไปอยู่ชนบท

“หลังการปฏิวัติวัฒนธรรม  ภารกิจแรกคือทำให้ทุกคนมีบ้านและมีอาหารเพียงพอครับ” เหอตงเฉวียน กล่าว  เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมในกรุงปักกิ่ง และเป็นผู้อำนวยการประจำประเทศจีนของเอเนอร์จีอินโนเวชั่น (Energy Innovation) องค์กรผู้เชี่ยวชาญระดับมันสมอง (think tank) ที่มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในสหรัฐฯ

ขณะที่แรงผลักดันในการก้าวสู่ความเป็นเมือง (urbanization) เริ่มส่งผลอย่างชัดเจน  ทางการจีนต้องเร่งสร้างอาคารที่พักอาศัยจำนวนมาก และวิธีที่เร็วที่สุดคือรีบผลิตอาคารสูงจากแม่พิมพ์เดียวกันเรียงเป็นตับบนพื้นที่เป็นบล็อกขนาดใหญ่ ความพิถีพิถันด้านการออกแบบชุมชนเมืองถูกมองข้าม  กระนั้นก็ยังปฏิบัติตามกฎฮวงจุ้ยอย่างเคร่งครัด โดยทั่วไปหมู่อาคารจะจัดเรียงเป็นแถวหันหน้าสู่ทิศใต้อย่างเป็นระเบียบ

เช่นเดียวกับย่านชานเมืองในอเมริกา  ที่ช่วยให้ความฝันของชาวอเมริกันนับล้านกลายเป็นจริง ผลที่ตามมาน่าพอใจในระดับหนึ่ง ปัจจุบันครอบครัวชาวจีนโดยเฉลี่ยมีพื้นที่ราว 33 ตารางเมตรต่อคน หรือสี่เท่าของค่าเฉลี่ยเมื่อสองทศวรรษก่อน แต่พื้นที่ระหว่างอาคารยังไม่น่าดึงดูดใจ ผู้คนจึงไม่ใช้ประโยชน์ เหอกล่าว

“ทุกคนรู้สึกเหงาและกังวลครับ” เขาบอกและเสริมว่า ความกลัวอาชญากรรมทำให้ผู้พักอาศัยเรียกร้องให้สร้างรั้ว บล็อกขนาดใหญ่จึงกลายเป็นชุมชนมีรั้วล้อม เมืองดูเป็นมิตรน้อยลงและไม่น่าเดินไปไหนมาไหน

เมืองในอนาคต
กรุงแอดดิสอาบาบา, เอธิโอเปีย เส้นทางรถไฟรางเบาหนึ่งในสายแรกๆ ของประเทศในภูมิภาคซับสะฮาราของแอฟริกานี้  มีจีนเป็นผู้ลงทุนและก่อสร้างเป็นส่วนใหญ่  เปิดให้ใช้บริการเมื่อปี 2015  การขนส่งผู้โดยสารได้มากกว่า 100,000 คนต่อวัน ทำให้เมืองหลวงแห่งนี้เริ่มเปลี่ยนแปลงไป การกระจายตัวของเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็วเป็นปัญหาใหญ่ของแอฟริกา
■กรุงลาปาซ, โบลิเวีย ระบบขนส่งมวลชนเชื่อมเมืองเข้าด้วยกัน ตอนที่ลาปาซส่งรถกระเช้าคันแรกขึ้นไปวิ่งลอยฟ้าอยู่เหนือถนนติดขัดบนภูเขาเมื่อปี 2014  มันเชื่อมต่อย่านเอลอัลโตที่ยากจนเข้ากับย่านใจกลางเมืองที่อยู่ต่ำลงมา 400 เมตร พอถึงปี 2018 ลาปาซมีรถกระเช้าเก้าสายทำหน้าที่ขนส่งผู้คน 250,000 คนต่อวัน

ขณะเดียวกัน ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา จำนวนรถยนต์ส่วนตัวในจีนเปลี่ยนจากเรื่องขี้ปะติ๋วกลายเป็นเกือบ 190 ล้านคัน ปัจจุบันกรุงปักกิ่งมีถนนวงแหวนร่วมศูนย์กลางอยู่เจ็ดสายที่วิ่งเป็นเกลียวแผ่ออกไปจากนครต้องห้าม ร้อยละ 70 ของเงินทุนพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมในเมืองต่างๆของจีนที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ถูกจัดสรรไว้เพื่อรองรับการใช้รถยนต์  ตามคำบอกเล่าของหวังจื้อเกา ผู้อำนวยการโครงการพัฒนาเมืองคาร์บอนต่ำ ในสังกัดมูลนิธิพลังงานจีน (Energy Foundation China) องค์กรไม่แสวงกำไรที่ได้ทุนสนับสนุนจากนานาชาติ

ระบบขนส่งสาธารณะของจีนอยู่ในระดับดีเยี่ยม แต่ยังไม่ดีพอที่จะจูงใจผู้คนให้เลิกใช้รถยนต์ส่วนตัว ปัญหาส่วนหนึ่งทั้งที่ปักกิ่งและเมืองอื่นๆ คือการเติบโตในลักษณะกระจายตัว อันเป็นมรดกตกทอดมาจากยุคเร่งก่อสร้างเมือง “ถ้าเราไม่ทำให้เมืองเติบโตในรูปทรงที่เหมาะสม ปัญหาจะยังไปเป็นร้อยปีเลยครับ” หวังกล่าวและเสริมว่า “ถ้าเรายังสร้างสภาพแวดล้อมที่มุ่งรองรับการใช้รถยนต์ให้กับประชาชน ผู้คนก็จะขับรถ และเราก็ยังจะเป็นเมืองคาร์บอนสูง  แม้จะใช้รถยนต์ไฟฟ้ากันแล้วก็ตาม” ทั้งนี้เพราะจีนยังคงใช้ไฟฟ้าส่วนใหญ่จากถ่านหินนั่นเอง

เรื่อง        โรเบิร์ต คุนซิก

ภาพถ่าย  แอนดรูว์ มัวร์

อ่านสารคดีฉบับเต็มได้จาก นิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับเดือนเมษายน 2562


อ่านเพิ่มเติม

ชีวิตในเมือง : อยู่เมืองใหญ่ ได้อะไร เสียอะไร

เรื่องแนะนำ

ไอศกรีมจากขยะพลาสติก

ไอศกรีมจากขยะพลาสติก ใครๆ ก็ชื่นชอบไอศกรีม แต่หากมาได้เห็น ไอศกรีมจากขยะพลาสติก เหล่านี้คงกินไม่ลง อันที่จริงมันกินไม่ได้ด้วย แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกระตุ้นให้ผู้คนตระหนักถึงปัญหาขยะล้นเมืองในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปัญหาขยะพลาสติก ผลงานไอศกรีมที่กินไม่ได้เหล่านี้เป็นฝีมือของนักศึกษาศิลปะชาวไต้หวัน พวกเขาตระเวนรวบรวมตัวอย่างของน้ำจากแหล่งน้ำต่างๆ กว่าร้อยแห่งทั่วประเทศ จากนั้นนำมาแช่แข็งเอาไว้ในแม่พิมพ์ และเคลือบด้วยเรซิ่นเพื่อให้คงรูปถาวร แน่นอนว่าดูด้วยตาก็พอจะรู้ว่าของหวานเหล่านี้ไม่น่าลิ้มลอง แต่พึงระวังไว้ให้ดี หากมนุษย์เรายังคงไม่เปลี่ยนพฤติกรรมในการบริโภคที่มากเกินจำเป็นกันตั้งแต่ตอนนี้ นี่อาจเป็นอนาคตของไอศกรีมที่ลูกหลานเราจะได้กินก็เป็นได้ ชมวิดีโอ ไอศกรีมจากขยะพลาสติก ได้ที่นี่   อ่านเพิ่มเติม แพขยะพลาสติกแห่งแปซิฟิกไม่ใช่ในแบบที่คุณคิด

6 เรื่องเซอร์ไพรส์ที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับเกาหลีเหนือ

6 เรื่องเซอร์ไพรส์ที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับ เกาหลีเหนือ ยังมีอีกหลายเรื่องที่คุณไม่รู้เกี่ยวกับ เกาหลีเหนือ สาเหตุหลักๆ เป็นเพราะรัฐบาลควบคุมการรับรู้ของพลเมืองทุกอย่างไม่ให้สามารถเข้าถึงโลกภายนอกได้ ทุกๆ วัน มีชาวเกาหลีเหนือหลบหนีออกจากประเทศ ในขณะเดียวกันก็มีนักท่องเที่ยวจำนวนหนึ่งเดินทางมายังที่นี่ เพื่อสัมผัสบรรยากาศและวิถีชีวิตของชาวเกาหลีเหนือที่ค่อยๆ พัฒนาอย่างเชื่องช้า ภาพถ่ายจากดาวเทียมแสดงให้เห็นว่า ประเทศเกาหลีเหนือยังคงขาดแคลนพลังงานไฟฟ้า เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ก่อนหน้านี้เมื่อราวสิบปีก่อน เกาหลีเหนือเผชิญภาวะอดอยากจนทำให้มีประชาชนเสียชีวิตไปมากถึง 3 ล้านคน มาวันนี้เกาหลีเหนือดีขึ้นกว่าเดิมก็จริง แต่ความอดอยากยังคงมีอยู่ Eunsun Kim หญิงสาวชาวเกาหลีเหนือที่หลบหนีออกจากประเทศมาพร้อมกับแม่ของเธอ เมื่ออายุได้ 11 ขวบ เล่าว่า กระบวนการปลูกฝังของประเทศนั้นเริ่มต้นตั้งแต่วันแรกที่เธอลืมตาดูโลกเลยด้วยซ้ำ “เราถูกล้างสมองมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่” เธอกล่าว “มากกว่า 90% ของบทเพลงที่เราถูกบังคับให้ร้องล้วนเกี่ยวกับตระกูลคิมและพรรคแรงงาน ดังนั้นการแสดงความเคารพต่อสมาชิกในตระกูลคิม จึงเป็นเรื่องปกติสามัญ” ลองชมภาพถ่ายชีวิตประจำวันของผู้คนนประเทศนี้ สถานที่ที่ไม่ธรรมดาที่สุดแห่งหนึ่งของโลก 1. กรุงเปียงยางงดงามเมื่อมองจากมุมสูง ภาพวิดีโอมุมสูงของกรุงเปียงยาง เมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ เป็นอะไรที่หายาก แต่หากคุณได้มีโอกาสดูคุณจะเห็นอาคารสีพาสเทลจำนวนมากตั้งอยู่รายล้อมแม่น้ำกว้าง โครงสร้างเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยชาวต่างชาติ ทั้งนี้การจะถ่ายภาพวิดีโอจากมุมสูงของเมืองจำเป็นต้องขออนุญาตเฉพาะ อย่างไรก็ตามแม้รัฐบาลจะมีข้อจำกัดในการถ่ายวิดีโอ แต่นักสร้างภาพยนตร์อย่าง Rob Whitworth และ J.T. Singh ก็สามารถถ่ายทอดวิถีชีวิตของชาวเกาหลีเหนือผ่านวิดีโอไทม์แลปส์ออกมาได้อย่างงดงาม […]

สถานการณ์อันยากลำบากในมัณฑะเลย์, เมียนมา ช่วงไวรัสโคโรนา และการช่วยเหลือกันของชาวเมือง

โค วิน อ่อง ซึ่งเป็นครู ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการกลุ่มภาคประชาสังคมของคน มัณฑะเลย์ ที่ชื่อว่า ป้องกันมัณฑะเลย์จาก COVID-19 (Stop Mandalay from COVID-19) “บางคนกล่าวว่าพวกเรามีภูมิคุ้มกันเนื่องระบบสาธารณสุขของเรามีขีดความสามารถจำกัด” วิน อ่อง กล่าวติดตลกแล้วเสริมว่า “เราปรับตัวแล้ว แอนติบอดีของเราไม่กลัวไวรัสหรอกครับ” ผู้คนใน มัณฑะเลย์ เมืองใหญ่อันดับสองของเมียนมากำลังรวมตัวกันเพื่อเตรียมเผชิญหน้ารับมือกับภัยพิบัติที่อาจเกิดขึ้น มัณฑะเลย์, เมียนมา – “คุณรู้วิธีการแจกจ่ายอาหารไหม” อ่อง โค โค (Aung Ko Ko) พยายามเรียนรู้วิธีการบรรเทาภัยพิบัติที่รวดเร็ว เขาเป็นผู้จัดการหนุ่มของโรงแรมในเมืองมัณฑะเลย์ เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเมียนมา เขาเอามือไถโทรศัพท์สมาร์ตโฟน ค้นหาคำแนะนำด้านโภชนาการสำหรับความช่วยเหลือทางอาหารระหว่างภัยพิบัติทางอาหาร (ทุกขภิกขภัย) ซึ่งอาจเป็นจุดจบที่เป็นไปได้ของการระบาดของไวรัส COVID-19 ท่ามกลางเศรษฐกิจโลกที่อ่อนแรง เขาส่งข้อความหาบรรดาเพื่อนฝูงเพื่อจัดการนับจำนวนกลุ่มประชากรผู้เปราะบางที่สุดในเมือง ซึ่งโดยหลักแล้วจะเป็นผู้ไร้บ้าน แต่ก็มีแรงงานรายวันผู้ยากจนที่ไม่สามารถกักตัวร่วมกับความหิวโหยได้เช่นกัน “เราไม่รู้เลยว่ากำลังทำอะไร” โค โค ยอมรับระหว่างดึงถุงมือพลาสติกสำหรับทำอาหารที่ต้องนำมาใช้เป็นเครื่องมือสำหรับป้องกันไวรัส และออกไปส่งถุงขนมปังกรอบโดยรถสามล้อเครื่อง “แต่เราก็พยายามช่วยเหลือกันอยู่” หนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดในโลกด้วยรายได้ต่อประชากรเพียง 1,200 ดอลลาร์สหรัฐ ( ราว […]

10 ข้อเท็จจริงที่คุณอาจไม่รู้เกี่ยวกับ อะลาดิน

วิล สมิธ แสดงเป็นยักษ์จินนีที่มีพลังพิเศษแต่รู้สึกอึดอัดรำคาญพื้นที่อาศัยของตนในภาพยนตร์รีเมค อะลาดิน (2019) ภาพถ่ายโดย TCD/PROD.DB, ALAMY บรรดานักชมภาพยนตร์ต่างตื่นเต้นเมื่อภาพยนตร์ อะลาดิน ฉบับคนแสดงออกฉาย แต่ยังมีความจริงเบื้องหลังของนิทานเรื่องนี้ที่น่าตกตะลึง หรืออาจรบกวนใจ ในปี 1992 ค่ายภาพยนตร์แอนิเมชันดิสนีย์ได้สร้างภาพยนตร์ยอดฮิตที่ทำให้ผู้คนตกหลุมรักหนุ่มกำพร้าที่เป็นเหมือน “เพชรในโคลนตม” ผู้เดินทางด้วยพรมที่บินได้ ยักษ์จินนีที่มีพลังมากมาย และเจ้าหญิงที่มีความเป็นตัวของตัวเอง แต่เรื่องราวในแบบที่ปรากฏบนจอภาพยนตร์นั้น ตรงกับเรื่องเล่าต้นฉบับมากเพียงไร นี่คือข้อเท็จจริงเปรียบเทียบ 10 ข้อ ของเนื้อหาที่ปรากฏในภาพยนตร์กับเรื่องเล่าดั้งเดิม 1. อะลาดินเป็นเพียงนิทานเรื่องหนึ่งใน 1,001 เรื่อง เรื่อง อะลาดิน เป็นเพียงนิทานย่อยเรื่องหนึ่งของนิทานโบราณที่ชื่อว่า อาหรับราตรี หรือพันหนึ่งราตรี (A Thousand and One Nights) นิทานเรื่องนี้เล่าเรื่องบุตรสาวของขุนนางชั้นสูง นามว่า เชเฮราซาด ผู้แต่งงานกับ สุลต่านชาร์ยาร์ กษัตริย์ผู้ก่อนหน้านี้ได้สั่งประหารภรรยาของตนจำนวนมากหลังจากแต่งงานและเป็นเจ้าสาวได้เพียงหนึ่งคืนเท่านั้น เนื่องจากพระองค์มีความจงเกลียดจงชังผู้หญิง เพราะอดีตภรรยาคนหนึ่งได้ไปมีชายชู้ และทิ้งพระองค์ไป ดังนั้น เพื่อรักษาชีวิตของเธอ เชเฮราชาดได้เล่านิทานให้สุลต่านผู้นี้ฟังในคืนหลังจากแต่งงาน แต่ไม่ได้เล่าจนจบ และสัญญาว่าจะเล่าต่อให้จบในคืนถัดไป ซึ่งเป็นเช่นนี้คืนแล้วคืนเล่า […]