เพราะโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้ป่วยโควิด-19 เธอจึงตัดสินใจ คลอดลูกที่บ้าน

เพราะโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้ป่วยโควิด-19 เธอจึงตัดสินใจ คลอดลูกที่บ้าน

ภาพอันใกล้ชิดเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงคุณแม่ชาวนิวยอร์กคนหนึ่งที่ให้ คลอดลูกที่บ้าน ท่ามกลางภาวะโรคระบาด

เมื่อคิมเบอร์ลี บอนสิยอร์ คุณแม่วัย 33 ปีทราบเมื่อตอนปลายเดือนมีนาคมว่าสมาชิกครอบครัวของเธอไม่สามารถเข้าร่วมให้กำลังใจในตอนที่เธอคลอดลูกที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก (NYU Hospital) ได้ เธอจึงเริ่มวางแผนการ คลอดลูกที่บ้าน การให้กำเนิดลูกคนที่สอง เธอไม่อยากอยู่ห่างจากอัล ผู้เป็นสามี, และซาติวา ลูกสาววัยสองขวบ

หลังจากเครือข่ายของโรงพยาบาลนิวยอร์ก – เพรสไบทีเรียนและโรงพยาบาลเมาต์ซีนาย ห้ามไม่ให้มีผู้เข้าเยี่ยมเพราะต้องการป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด-19 พยาบาลผดุงครรภ์ทั่วเมืองต่างได้รับโทรศัพท์ที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก เนื่องจากเหล่าคุณแม่ไม่ต้องการคลอดลูกเพียงลำพัง ผู้หญิงหลายคนจึงต้องหาทางเลือก

แม้ผู้ว่าการนครนิวยอร์ก แอนดรูว์ คัวโม จะออกคำสั่งอนุญาตให้มีผู้ติดตามหนึ่งคนในห้องคลอดอยู่ในห้องได้หากคนผู้นั้นได้ผ่านตรวจหาไวรัสโควิด-19 แล้ว อย่างไรก็ตาม การทำคลอดในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อ โควิด-19 ก็ทำให้มีความต้องการคลอดลูกที่บ้านเพิ่มมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างพิเศษในสหรัฐอเมริกา แต่ก็เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นในช่วง 16 ปีที่ผ่านมา

ในสัปดาห์ที่ 37 ของการตั้งครรภ์ คิมเบอร์ลีเริ่มติดต่อแอนเจลิก คลาร์ก ผู้ช่วยทำคลอดลูกคนแรกของเธอ และคารา มูห์ลาห์น พยาบาลผดุงครรภ์ที่ได้รับใบอนุญาต (Certified Nurse Midwife -CNM) โดยทั้งมูห์ลาห์นและคิมเบอร์ลีต้องพบกันอย่างน้อยนับสิบครั้งเพื่อปรึกษากันถึงเรื่องนี้

หลังจากมีการปรึกษากันทางออนไลน์และการไปเยี่ยมบ้าน พวกเขาเริ่มเตรียมการในสิ่งที่จำเป็นสำหรับการคลอดลูกที่บ้าน กรอกแบบฟอร์มทางการแพทย์และจัดหาอุปกรณ์ทำคลอด และในที่สุด ก็ได้มีการติดตั้งสระน้ำสำหรับทำคลอดที่ห้องนั่งเล่นของครอบครัวบอนสิยอร์

บอนสิยอร์ต้องอดทนไปกับภาวะตึงเครียดไปพร้อมกับกำลังใจจากแองเจลลิก คลาร์ก ผู้ช่วยทำคลอด, ซาติวา ลูกสาววัยสองขวบที่วิ่งไปหาอัล พ่อของเธอ และคุณย่า ลูอิส ในตอนที่แม่ของเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
แองเจลลิก ผู้ช่วยทำคลอด เทน้ำร้อนลงไปในสระน้ำคลอดลูก ในตอนแรกเธอใช้ท่อที่ต่อไปกับอ่างน้ำ แต่น้ำร้อนในบ้านหมด จึงต้องต้มน้ำในหม้อแทน
บอนสิยอร์เข้าไปในสระน้ำคลอดลูกด้วยความช่วยเหลือของคลาร์ก ผู้ช่วยทำคลอดของเธอ และ คารา มูห์ลาห์น พยาบาลผดุงครรภ์ (ขวา)
อัล บอนสิยอร์ บันทึกวิดีโอภรรยา ขณะทำคลอด ในขณะที่ซาติวา ลูกสาว เล่นของเล่นบนน้ำ
บอนสิยอร์ต้องพบเจอกับการบีบตัวของมดลูกอันน่าเจ็บปวด
ซาติวา บอนสิยอร์ ปิดหูของเธอในขณะที่แม่กำลังคลอดลูก เสียงกรีดร้องของคิมเบอร์ลีทำให้ลูกสาววัยสองขวบของเธอขุ่นเคือง แต่มูห์ลาห์นบอกกกับเธอว่า “คุณแม่กรีดร้องเพราะเธอเจ็บมาก แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ นี่เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เธอมีลูก”
คลาร์กและมูห์ลาห์นดูความคืบหน้าระหว่างทำคลอด ในขณะที่ซาติวา ลูกสาว ยังคงเพลิดเพลินกับการมีสระน้ำในห้องนั่งเล่น
พยาบาลผดุงครรภ์ คารา มูห์ลาห์น ควานหากระบอกฉีดยาเพื่อช่วยในการหายในของทารกเกิดใหม่ ทารกตัวอ่อนปวกเปียกและร่างนิ่งไม่ไหวติง “เมื่อฉันเห็นสายสะดือและสีของเด็ก ฉันรู้เลยว่ากำลังจะมีปัญหาแน่ๆ” เธอกล่าว มูห์ลาห์น ทำหน้าที่เป็นพยาบาลผดุงครรภ์ตั้งแต่ปี 1991 และในตลอดประสบการณ์ 23 ปีของเธอมีเหตุการณ์ที่ต้องกู้ชีพเด็กทารกเพิ่งคลอดไม่บ่อยนัก แต่เธอก็พร้อมเมื่อถึงคราวที่ต้องทำ
มูห์ลาห์นผายปอดซูเซตต์ ทารกที่ผู้เกิดใหม่เพื่อขยายปอด เมื่อเธอเห็นว่าทารกพ่นน้ำมูกและเสมหะออกมา มูห์ลาห์นก็รู้ว่าเธอปลอดภัยแล้ว “ฉันจำไว้เสมอว่าอย่าให้ความหวังจนกว่าจะรู้ว่ามันมีความหวังจริงๆ” เธอกล่าว
มูห์ลาห์นทำการกดหน้าอกซูเซตต์และจากทำการผายปลอด ด้านพ่อแม่ก็กระตุ้นให้กำลังใจเธอ “มาเลย มาเลยซูเซตต์” อัล บอนสิบอร์ ผู้เป็นพ่อ พูด “มาเถอะ เธออยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง”
ทารกซูเซตต์ร้องไห้ออกมาหลังจากได้รับการกู้ชีพ คิมเบอร์ลีกล่าวว่าเธอไม่รู้เลยว่าตอนนั้นสถานการณ์ตึงเครียดแค่ไหน “เราพูดถึงเรื่องนี้ทุกวัน เรามองไปที่เธอ และรับรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและแข็งแรง” เธอกล่าวและเสริมว่า “คงจะแย่มากหากเรื่องนี้ต้องจบลงในทิศทางอื่น”
มูห์ลาห์นส่งซูเซตต์ สมาชิกคนใหม่ของครอบครัวไปให้พ่อแม่หลังจากที่กู้ชีพเธอสำเร็จ “เสียงร้องนั้น กลายเป็นเสียงที่สวยงามที่สุดหลังจากนั้น” มูห์ลาห์น กล่าว
ซูเซตต์มองไปที่พ่อของเธอ “นี่พ่อเองนะ” เขาพูดกับซูเซตต์ “ลูกเก่งมากเลยนะ”
มูห์ลาห์นชั่งน้ำหนักซูเซตต์ที่เกิดใหม่ เธอมีน้ำหนักราว 3.5 กิโลกรัม ส่วนสูง 50 เซนติเมตร

หลังจากเด็กทารกคลอดออกมา มูห์ลาห์นฟังเสียงหัวใจและปอด ฉีดวิตามินเค และชั่งน้ำหนัก เมื่องานอันเหนื่อยยากเสร็จสิ้น มูห์ลาห์นก็จัดตารางการนัดตรวจกับแม่ลูกบอนสิยอร์

คิมบอร์ลี บอนสิยอร์กล่าวว่า เธอไม่รู้เลยว่าช่วงเวลานั้นตึงเครียดและมีความไม่แน่นอนมากมายแค่ไหน หรือแม้กระทั่งสถานการณ์ฉุกเฉินในตอนนั้นเป็นอย่างไร “เมื่อเรามาพูดคุยเรื่องนี้กันในตอนหลัง ฉันร้องไห้และสะเทือนใจมาก” เธอยังคงจำช่วงเลานั้นตอนนั้นได้ “ทุกวันนี้เราพูดถึงเรื่องนั้น แล้วก็มองไปที่ซูเซตต์ และรับรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและแข็งแรง คงจะแย่มากหากเรื่องนี้ต้องจบลงในทิศทางอื่น” เธอกล่าว

เรื่อง JAENIQUE HURLOCK

ภาพ JACKIE MOLLOY


อ่านเพิ่มเติม แค่ตรวจเลือดก็รู้ได้ว่าจะคลอดก่อนกำหนดหรือไม่

เรื่องแนะนำ

อินเดีย : หวนคืนสู่สะพานมีชีวิตแห่งเมฆาลัย

ในรัฐเมฆาลัยของอินเดีย สถานที่ที่เปียกชื้นที่สุดแห่งหนึ่งในโลก คนในหมู่บ้านช่วยกันถักทอรากของต้นยางที่ยังมีชีวิตให้เป็นสะพานคนเดินที่แข็งแกร่ง ในการเดินทางสำรวจเพื่อบันทึกสารคดีเกี่ยวกับประเพณีนี้ ประเสนชิต ยาทวะ ถ่ายภาพสะพานรากไม้ราว 30 แห่งตลอดช่วงเวลาหนึ่งปี

ตามรอยอาณานิคมที่สาบสูญแห่งโรอาโนก

พวกเขาเปรียบได้กับนักบินอวกาศ ในยุคเอลิซาเบทของอังกฤษ และผู้ล่าอาณานิคมแห่งโลกใหม่ ก่อนจะสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยหลังละทิ้งถิ่นฐานบนเกาะโรอาโนก

อินเดียจะรณรงค์ให้ประชาชนล้างมือสู้ภัยไวรัสโคโรนา ท่ามกลางการขาดแคลนน้ำได้อย่างไร

ภาพผู้หญิงคนหนึ่งอาบน้ำที่เมือง Bhubaneshwar ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของรัฐโอดิชา แม้กระทั่งในพื้นเมือง หลายครัวเรือนก็ไม่มีน้ำประปา ส่วนในพื้นที่ชนบทที่ไม่มีน้ำประปามีมากถึงร้อยละ 82 ภาพถ่ายโดย ANDREA BRUCE, NAT GEO IMAGE COLLECTION มีเพียง 1 ใน 5 ของครัวเรือนจากประชากร 1.3 ล้านคนที่มีท่อประปา สิ่งนี้ทำให้การล้างมือของชาวบ้านถือเป็นเรื่องท้าทาย เดลี, อินเดีย – ในหมู่บ้านไกธิ เมืองบุนเดลขัณฑ์ (Bundelkhand) ที่ตั้งอยู่ในตอนเหนือของภาคกลางในอินเดีย จะมีก๊อกน้ำสาธารณะ 1 ก๊อก ในทุก 5 ครัวเรือน เมืองบุนเดลขัณฑ์ต้องพบกับทุกข์ทนเนื่องจากภัยแล้งมาแล้วใน 2 ทศวรรษให้หลัง การขาดแคลนน้ำถือเป็นวิถีชีวิตของที่นี่ เนื่องการระบาดอย่างรวดเร็วของไวรัส COVID-19 ชาวบ้านมีตัวเลือกชวนกระอักกระอ่วนใจในการป้องกันตัวเพียง 2 ตัวเลือก คือล้างมือ ไม่ก็ทำระยะห่างทางสังคม (Social Distancing) เพราะเป็นเรื่องยากที่จะทำทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน “เราไม่ได้รับอนุญาตให้มีคนมากๆ รวมตัวกันรอบก๊อกน้ำ และพยายามล้างมือให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” มันกัล ซิงค์ ชาวบ้านในหมู่บ้านไกธิ […]

ใบหน้าใหม่ สำคัญแค่ไหนต่อชีวิต

ใบหน้าบ่งบอกว่าเราเป็นใคร ถ่ายทอดอารมณ์หลากหลาย เป็นประตูเปิดสู่โลกที่เรารับรู้ผ่านประสาทสัมผัสต่างๆ ทำให้เรามองเห็น ดมกลิ่น ลิ้มรส สดับฟัง และสัมผัสสายลมพัดโชย ใบหน้าบอกตัวตนของเราใช่ไหม? และชีวิตจะเป็นอย่างไรหากสูญเสียใบหน้าไป...ใบหน้าใหม่คืนชีวิตให้กลับมาได้อย่างไร รับฟังเรื่องราวเหล่านี้ผ่านบทสัมภาษณ์