ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า - National Geographic Thailand

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า

อารอน วอลลิน เป็นชายผู้มีสองบทบาท บนเวทีเขาคือคนบ้าระห่ำที่ตัวเล็กที่สุด จากฉายา Short E. Dangerously ในฐานะผู้เชี่ยวชาญในการทำให้คนดูตื่นเต้นและเบิกบาน เขาทรงตัวบนลูกโบวลิ่ง, ขว้างมีดและเดินบนแผ่นกระจกด้วยมือของเขา แต่นอกเวที เขาคว้าหมวกคาวบอยมาสวม ตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกแสดงออกมา “คุณจำเป็นต้องมีปุ่มเปิดและปิด” วอลลินกล่าว “คุณต้องแยกตัวตนทั้งสองแบบออกจากกันให้ได้ มิฉะนั้นมันจะเป็นปัญหา” วอลลินสูญเสียขาทั้งสองข้างของเขาไปเมื่ออายุได้ 2 ขวบครึ่ง จากโรค Sacral Agenesis ตัวเขาเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจเพื่อความบันเทิงมานานกว่า 20 ปี และสำหรับ 5 ปีที่ผ่านมา วอลลินเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในคณะละครสัตว์ Hellzapoppin ที่เปิดทำการแสดงแบบโรดโชว์ “ผมใช้ชีวิตแบบร็อกแอนด์โรลที่ผู้คนทั่วไปฝันถึง” เขากล่าว

สำหรับไบรอัน เลห์มัน ช่างภาพ ไม่ใช่ลักษณะทางกายภาพของเขาที่ทำให้เลห์มันสนใจ แต่คือตัวตนของวอลลินเมื่ออยู่นอกเวทีต่างหาก ที่ทำให้เลห์มันตัดสินใจติดตามเขาอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลา 2 ปี “เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์” เลห์มันกล่าว “แต่ผมไม่สามารถถ่ายภาพได้ ถ้าผมไม่ได้เข้าไปอยู่ในชีวิตของเขา” วอลลินเปิดประตูให้ช่างภาพผู้นี้เข้ามาในชีวิต ในฐานะเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง “เขาเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของผม” วอลลินกล่าว “ผมไม่ได้ปิดบังอะไรเลย”

เจ้าของฉายา Short E. Dangerously สร้างความบันเทิงให้แก่ผู้ชมด้วยโชว์ทรงตัวบนลูกโบวลิ่ง ส่วนหนึ่งของการแสดงโดยคณะละครสัตว์ Hellzapoppin
วอลลินเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตนเอง หลังสูญเสียขาไปเมื่ออายุได้ 2 ขวบครึ่ง ด้วยความสูงเพียง 3 ฟุต เขาเล่าว่า เรื่องน่ารำคาญหลักๆ เลยก็คือเมื่อไปซื้อของแล้วพนักงานที่เคาเตอร์มองไม่เห็นเขา

ผลที่ได้คือภาพถ่ายอันใกล้ชิดอันทรงพลังจากชายผู้น่าจดจำเป็นอย่างยิ่ง “ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญที่จะถ่ายทอดชีวิตประจำวันของเขา เพราะนั่นคือหัวใจหลักของเรื่อง” เลห์มันกล่าว “เขาทำทุกสิ่งเช่นเดียวกับที่คุณทำ ดูดฝุ่นบ้าน, เล่นสเก็ตบอร์ด หรือพาหมาไปเดินเล่น”

วอลลินเล่าถึงช่วงเวลาวัยรุ่นของเขาว่าค่อนข้างจะ “ยุ่งยากเล็กน้อย” แต่เขากล่าวว่าพ่อและแม่ของเขาไม่ได้เลี้ยงเขามาให้รู้สึกว่าตนเองเป็นคนน่าสงสาร แม่ของเขาเสียชีวิตไปเมื่อ 12 ปีก่อน ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่เขาได้ทำความเข้าใจตนเอง “มันเป็นสัญญาณปลุกผม ผมพบว่าอะไรคือสิ่งสำคัญในชีวิตและอะไรที่ผมปล่อยมันผ่านเลยไป” เขากล่าว

วอลลินเก็บของเข้าตู้เย็นด้วยม้านั่งเล็กๆ ที่ช่วยเพิ่มความสูงให้เขา
การแสดงแบบโรดโชว์ในบางครั้งไม่มีห้องน้ำสำหรับอาบน้ำ วอลลินจึงต้องชำระล้างร่างกายนอกรถบ้าน

เลห์มันเชื่อว่ามีหลายสิ่งมากมายจากวอลลินให้ตัวเขาได้เรียนรู้ “การมีร่างกายที่สั้นกว่าคนทั่วไป เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าคุณต้องไม่นั่งจมอยู่กับความสงสารตัวเองที่บ้าน ตรงกันข้ามคุณต้องลุกขึ้นมาและทำในสิ่งที่คนทั่วไปทำได้”

แม้ว่าโชว์ของวอลลินจะดึงดูดความสนใจจากผู้หญิงได้มากมาย แต่ความประทับใจที่สุดของเขาคือ ในครั้งหนึ่งมีเด็กผู้หญิงมอบดอกกุหลาบจำนวน 2 โหลให้แก่เขาหลังจบการแสดง อย่างไรก็ตาม ก็มีบางครั้งที่เขาไม่ได้รับการต้อนรับที่ดีเช่นกัน “ผมเจอกับสถานการณ์ไม่พึงปรารถนา ซึ่งคนเหล่านั้นไม่มีวันได้รู้จักหรือเข้าใจตัวผมอย่างถูกต้องจริงๆ” เขากล่าวหลายครั้งมีคนตรงเข้าหาเขาในที่สาธารณะอาสาจะมอบเงินให้ ไม่ก็ถามคำถามที่เป็นส่วนตัว “พวกเขาชอบมองว่าผมไม่เหมือนพวกเขา” แต่เลห์มันกล่าวว่ากรณีเหล่านี้เกิดขึ้นน้อยครั้งเท่านั้น “มันยากที่จะเกิดสถานการณ์แบบนั้น เมื่อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคุณ เขายิ้มกว้างและมีความสุขขนาดนั้น”

วอลลินจะมีอายุ 40 ปี ในเดือนธันวาคมนี้ แม้ว่าชีวิตที่ผาดโผนแต่ละปีที่ผ่านมาของเขาจะเริ่มส่งผลต่อร่างกาย แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะล้มเลิก “ผมรักสิ่งที่ผมทำครับ” เขากล่าว “Bryce (เจ้าของคณะละครสัตว์ Hellzapoppin) และผมเคยพูดติดตลกกันว่าเราจะเกษียณก็ต่อเมื่อเราเล่นจนตายคาเวที”

 

วอลลินกำลังฝึกโชว์ใหม่ของเขา นั่นคือการตีลังกากลับหัวไปมา
เขาร่วมแสดงกับวงดนตรี Halestorm ในเมือง Sioux ของรัฐไอโอวา
วอลลินใช้เวลาว่างกับสุนัขของเขา Sadie “สุนัขคือหัวใจของผม” เขากล่าว “เธอเป็นหนึ่งในคนที่อยู่กับผมมานาน อย่างน้อยก็ 14 ปีแล้ว”
แขนของเขาไม่ได้เพียงแต่ใช้สำหรับการแสดงเท่านั้น แต่ยังใช้สำหรับการจัดการงานบ้านทั่วไป อย่างการซักผ้า
“มีช่วงหนึ่งผมเกือบโปรสเก็ตแล้วนะ” เขากล่าวหลังหกล้มระหว่างเล่นสเก็ตบอร์ดในสวน Fort Smith ของรัฐอาร์คันซอ
วอลลินกำลังนอนหลับกับ Falon Fatula แฟนสาวของเขาในบ้านพักที่ Daytona Beach ในรัฐฟลอริดา

เรื่อง อเล็กซานดรา เกโนวา

ภาพ ไบรอัน เลห์มัน

อ่านเพิ่มเติม

วิถีชีวิตนักล่าหมีแห่งฮอนชูกำลังสั่นคลอน

เรื่องแนะนำ

‘ซูชิ’ ยังคงเป็นราชาแห่งอาหารญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ‘ราเมน’ ก็กำลังเข้ามาชิงบัลลังก์นี้

สองอาหารจานหลักที่เปรียบเสมือนหัวใจ (และกระเพาะ) ของประเทศญี่ปุ่น ที่มากด้วยความเฉพาะตัวจนไม่เคยส่อแววว่าจะเลือนหายไปแม้จะผ่านมานานนับศตวรรษแล้วก็ตาม ญี่ปุ่นคือสวรรค์ของคนรักอาหาร คุณสามารถมองหาอาหารประเภทใดก็ได้ที่นี่ แต่แน่นอนว่า ที่สุดของความภาคภูมิใจคืออาหารเก่าแก่อายุสองศตวรรษอย่าง ‘ซูชิ’ ที่ยังคงเป็นราชาแห่งอาหารญี่ปุ่น แม้ว่าในขณะเดียวกัน ‘ราเมน’ ก็กำลังเข้ามาชิงบัลลังก์นี้  ซูชิ ไม่มีอาหารญี่ปุ่นชนิดใดที่มีแก่นสารมากไปกว่าซูชิ ในปัจจุบัน ซูชิได้พัฒนาไปไกลจากต้นกำเนิดดั้งเดิมเมื่อหลายศตวรรษก่อนอย่างการใช้ข้าวหมักเพื่อถนอมปลา เชฟทำซูชิ หรือ อิตามาเอะ ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างละเอียดรอบคอบ บางครั้งก็กินเวลานับสิบปีเพื่อให้เชี่ยวชาญในทักษะการใช้มีดอย่างแม่นยำและความรู้เกี่ยวกับสารานุกรมปลาที่จำเป็นทั้งหมด จานหลักของซูชิ ได้แก่ นิกิริ ข้าวเย็นชะล้างด้วยน้ำส้มสายชู (ข้าวซูชิ) กดให้เป็นรูปร่าง วางทับด้วยอาหารทะเลดิบหรือปรุงสุก ผัก ไข่สุก หรือส่วนผสมอื่น ๆ ถัดมาคือ ชิราชิซูชิ ข้าวซูชิหนึ่งชามโปะด้วยวัตถุดิบข้างต้น อีกรูปแบบหนึ่งคือ มากิ ข้าวซูชิม้วนห่อด้วยสาหร่ายและไส้จำนวนเท่าใดก็ได้ โดยมีอีกรูปแบบที่คล้ายคลึงกันเรียกว่า อุรามากิ เป็นการสลับนำข้าวออกมาอยู่ด้านนอกสาหร่าย ท้ายที่สุดคือ เทมากิ กรวยสาหร่ายม้วนด้วยมือที่ใส่ข้าวซูชิและวัตถุดิบอื่น ๆ ลงไป ในปัจจุบัน ความนิยมของซูชิได้แผ่ขยายออกสู่ทั่วโลก แต่การนำเสนอและอิตามาเอะ (เชฟทำซูชิ) ที่ดีที่สุดยังคงพบได้ในญี่ปุ่นเพียงเท่านั้น แน่นอนว่าโตเกียว มีเชฟระดับโลกและอาหารทะเลสดใหม่จากทั่วทุกมุมโลก (นั่นคือเหตุผลที่ตลาดปลาสึกิจิเป็นตลาดปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก) […]

เมื่อความมืดมาถึง รถเมล์คันนี้จะกลายเป็นที่พักของคนไร้บ้าน

รถเมล์สาย 22 คันนี้วิ่งให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ในบริเวณซิลิคอนแวลลีย์ มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ของสหรัฐอเมริกา แต่เมื่อกลางคืนมาถึง รถเมล์จะกลายเป็นโรงแรมของบรรดาคนไร้บ้านแทน ที่พากันขึ้นมาหลับนอนบนรถ แทนที่จะต้องเสี่ยงอันตรายจากการงีบหลับตามริมท้องถนน ภาพที่แตกต่างของผู้ใช้บริการรถเมล์สาย 22 ในช่วงกลางวันและกลางคืนจุดประกายให้ อลิซาเบธ โล นักสร้างภาพยนตร์ต้องการถ่ายทอดอีกมุมหนึ่งของชีวิตคนไร้บ้านที่ไม่ถูกเปิดเผย หลังคลุกตัวอยู่กับรถเมล์สาย 22 เกือบสัปดาห์ ภาพยนตร์สั้นเรื่อง “Hotel 22” นี้ ก็ปรากฏขึ้นและบันทึกปัญหาที่ไม่อาจเพิกเฉยได้ของคนไร้บ้านเอาไว้   อ่านเพิ่มเติม : ชมกรรมวิธีการผลิตซีอิ๋วแบบญี่ปุ่น ที่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ไว้กว่า 750 ปี, อยู่กับคนตายเป็นปี ไม่ใช่เรื่องแปลกที่อินโดนีเซีย

รู้จักกับเครื่องเทศที่มีราคาแพงที่สุดในโลก

คุณผู้อ่านรู้หรือไม่ว่าเครื่องเทศชนิดใดมีราคาแพงที่สุดในโลก สิ่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะวัตถุดิบชั้นสูงที่ช่วยแต่งกลิ่นและรสชาติของอาหารอย่างยอดเยี่ยม นั่นคือ “หญ้าฝรั่น” เครื่องเทศราคาแพงที่นิยมปลูกกันมากในภูมิภาคทางตอนเหนือของอิหร่าน หญ้าฝรั่นถูกผลิตขึ้นจากเกสรของดอกหญ้าฝรั่น พืชชนิดนี้เป็นพืชล้มลุกที่ไม่ต้องการน้ำมากนัก จึงเหมาะอย่างยิ่งที่จะเติบโตในสภาพอากาศแบบอิหร่าน และหญ้าฝรั่นจากอิหร่านเองถือได้ว่าเป็นหญ้าฝรั่นที่มีคุณภาพดีที่สุดในโลก รวมถึง 90% ของเครื่องเทศหญ้าฝรั่นที่ผลิตขึ้นบนโลกนั้นล้วนมาจากอิหร่าน ความรู้ในการเพาะปลูกหญ้าฝรั่นถูกส่งต่อรุ่นสู่รุ่นมาอย่างยาวนาน นอกเหนือจากการทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบในอาหารแล้วหญ้าฝรั่นยังทีคุณสมบัติเป็นยาที่ช่วยรักษาโรคหัวใจ โรคหลอดเลือด และป้องกันมะเร็งอีกด้วย   อ่านเพิ่มเติม : อยู่กับคนตายเป็นปี ไม่ใช่เรื่องแปลกที่อินโดนีเซีย, ล่าน้ำผึ้งหิมาลัยไปพร้อมกัน! ด้วยวิดีโอแบบ 360 องศา