ชาร์บาต กูลา “สาวน้อยอัฟกัน” ได้บ้านแล้ว - National Geographic Thailand

ชาร์บาต กูลา “สาวน้อยอัฟกัน” ได้บ้านแล้ว

ชาร์บาต กูลา “สาวน้อยอัฟกัน” ได้บ้านแล้ว

ในที่สุดผู้ลี้ภัยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลกคนหนึ่งก็มีบ้านอาศัยแล้ว  เมื่อ ค.ศ. 1984 ชาร์บาต กูลา ขณะอายุ 12 ปี  เป็นผู้ลี้ภัยอยู่ในปากีสถาน กลายเป็นไอคอน “สาวน้อยอัฟกัน” ในทันทีเมื่อเธอขึ้นปก เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก เดือนมิถุนายน  ปัจจุบันกูลาเป็นเจ้าของบ้านขนาดเกือบ 280 ตารางเมตรตกแต่งตามที่เธอประสงค์ในเมืองหลวงของอัฟกานิสถาน บ้านเกิดเมืองนอนของเธอ

บ้านหลังนี้เป็นของขวัญจากรัฐบาลอัฟกันให้ชาร์บาต ซึ่งปัจจุบันอายุ 45 ปี พร้อมกับเงินจำนวน 700 เหรียญสหรัฐต่อเดือนสำหรับเป็นค่ายังชีพและค่ารักษาพยาบาล นาจีป นางยัล โฆษกกระทรวงการสื่อสารของอัฟกานิสถานกล่าว

สาวน้อยอัฟกัน
ชาร์บต กูลา โบกมือจากหน้าต่างบ้านใหม่ของเธอ รัฐบาลอัฟกานิสถานจ่ายค่าเช่าและค่ายังชีพให้ครอบครัวของเธอ

ชาร์บาต กูลา เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในนาม “สาวน้อยอัฟกัน” (Afghan girl) ได้รับกุญแจบ้านเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน 2560 หลังจากที่เธอต้องลี้ภัยในปากีสถานนานถึงสามทศวรรษและหนึ่งปีอันแสนวุ่นวายที่เพิ่งผ่านมาในอัฟกานิสถาน  ดวงตาสีเขียวคมของเธอทำให้เธอกลายเป็นไอคอนทันที  ชาร์บาตเป็นกำพร้าเมื่ออายุ 6 ขวบในช่วงที่สหภาพโซเวียตรุกรานอัฟานิสถาน  เธอต้องเดินเท้าไปยังปากีสถานกับพี่น้องและคุณยาย  ภาพถ่ายของ สตีฟ แม็กเคอร์รี ทำให้เธอกลายเป็นตัวแทนความยากลำบากของผู้ลี้ภัยในอัฟกานิสถานนับพันๆ คน โดยไม่ตั้งใจ  เธอได้รับการขนานนามว่า “อัฟกันโมนาลิซา” ในบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ  ปัจจุบันเธอกลายเป็นสัญลักษณ์ของการกลับสู่อัฟกานิสถานของผู้ลี้ภัยนับแสนๆ คนในประเทศต่างๆ หลังต้องจากบ้านเกิดไปหลายทศวรรษ

 

เรื่องแนะนำ

ชีวิตที่โลดแล่นบนรางของพนักงานขับแอร์พอร์ตลิงก์หญิง

 พูดคุยพนักงานควบคุมรถไฟฟ้า แอร์พอร์ตลิงก์ หญิง 2 คน ที่เพิ่งผ่านการฝึกฝนและรับตำแหน่งไม่กี่เดือน กับเรื่องราว “อาชีพในฝัน” ของพวกเธอ “โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไรจ๊ะ” ถ้าในยุคที่ผมยังเป็นเด็กน้อย เราก็มักตอบคำถามยอดฮิตของผู้ใหญ่นี้ว่า “หนูอยากเป็นทหาร… ตำรวจ… หมอ… พยาบาล” กลับกันถ้ามาถามเด็กๆในยุคนี้คำตอบอาจต่างไป ด้วยเรื่องของยุคสมัยและเทคโนโลยีที่เปลี่ยนผ่าน เมื่อไม่กี่วันก่อนผมเองได้ทำความรู้จักอาชีพหนึ่ง นั่นคือ “พนักงานควบคุมรถไฟฟ้า” พูดง่ายๆก็คือคนขับรถไฟฟ้านั่นแหละ ผมมองว่านี่เป็นอาชีพหนึ่งที่กำลังเติบโตในบ้านเรา เพียงแต่ไม่ได้เป็นที่พูดถึงในวงกว้าง ทำให้น้องๆที่เรียนจบแล้ว กำลังจะเรียนจบ หรือน้องๆที่ยังอยู่ในวัยฝันหวานยังไม่ค่อยรู้ว่ามีอาชีพนี้อยู่ในบ้านเรา ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับ แนน – นิตยาวรรณ ชื่นชม และ บิว – ธิดารัตน์ งามตา 2 สาวตัวเล็กๆที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานควบคุมรถไฟฟ้า อาชีพนี้มีพนักงานหญิงมาได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่น้องทั้งสองคนนี้ถือว่าเป็นรุ่นใหม่ล่าสุด ด้วยชั่วโมงการทำงานเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น ทั้งคู่เป็นพนักงานควบคุมรถไฟฟ้า แอร์พอร์ตลิงก์ ซึ่งจัดว่าเป็นขบวนรถไฟฟ้าที่วิ่งเร็วที่สุดในเมืองไทย เพราะเป็นขบวนที่วิ่งระหว่างเมือง จึงจำเป็นต้องใช้ความเร็วสูง ผมนัดพบทั้ง 2 สาวที่สถานีรถไฟฟ้า แอร์พอร์ตลิงก์ มักกะสัน 2 ร่างบอบบางเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มอันอ่อนหวาน เมื่อหาที่นั่งได้แล้ว […]

พลิกโฉมรางเหล็ก รถไฟไทย

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวของบ่ายวันเสาร์ รถไฟไทย เที่ยวนั้นไม่มีที่ว่างสำหรับนักธุรกิจผู้เห็นเวลาเป็นทองคำพลทหารรีบบึ่งไปเข้าเวร และไม่ควรเป็นการเดินทางของผมในวันที่ใจร้อน ทว่ารถไฟเที่ยวเดียวกันนั้นกลับเป็นโอกาสทำเงินของ ‘นักขาย’ มาดสุขุมอย่าง ประยูร บุญเผือก หญิงวัยกลางคนร่างท้วมชาวตลิ่งชันผู้ทำมาหากินบน รถไฟไทย มานานกว่า 30 ปี ผมกำลังย้อนรอยเส้นทางตากอากาศของเหล่าเชื้อพระวงศ์ และคนมีสตางค์สมัยรัชกาลที่ 6 ด้วยการจับรถไฟ (ฟรี) ขบวนที่ 255 (ธนบุรี—หลังสวน) จากบางกอกน้อยล่องใต้สู่อำเภอหัวหิน (หรือบ้านสมอเรียงในนามเก่า) ขบวนรถที่ว่าล่าช้าจากการหยุดเปลี่ยนหัวรถจักรซึ่งชำรุดเป็นครั้งที่สอง และสองข้างทางตอนนี้คือป่ารกเรื้อในเขตจังหวัดเพชรบุรี เมื่อความหิวกำเริบ ท้องไส้ของผมและผู้โดยสารอีกนับร้อยจึงแปรสภาพเป็นกระติบบรรจุข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ประยูรใส่ตะกร้ามาเร่ขายบนตู้โดยสาร “เห็นเด็กกลุ่มนั้นไหมคะ เช้า ๆ ยังมีแรง ร้องเพลงเสียงดัง แต่พอตกบ่าย เป็นต้องหิวโซกันทุกคนละจ้ะ” หล่อนว่าพลางบุ้ยใบ้ไปทางก๊วนเด็ก ๆ ที่นั่งรถไฟมาเที่ยวชะอำ หลายคนกำลังก้มหน้าก้มตาเปิบข้าวเหนียวหมูปิ้ง หรือไม่ก็ผัดกะเพราราดข้าวบรรจุกล่อง “ตอนนี้คือเวลาทำเงินค่ะคุณขา” ประยูรกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับนักขายที่เพิ่งปิดงานสำเร็จ กระนั้น หล่อนคงไม่ทราบว่า นี่คือกลยุทธ์เดียวกับตู้เสบียงบนขบวนรถจักรไอนํ้าสมัยรัชกาลที่ 6 ยุคที่รถไฟใช้เวลาล่องจากกรุงเทพฯ ถึงหัวหินนานถึง 5 ชั่วโมง กลายเป็นต้นกำเนิดของข้าวผัดรถไฟ เมนูหรูสำหรับผู้นิยมไปอาบลมทะเลช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือไม่ก็หวดวงสะวิงที่สนามกอล์ฟแห่งแรกในสยาม กระทั่งปัจจุบันเมนูคลาสสิก (บางคนค่อนขอดว่า […]