อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน - National Geographic Thailand

อุทยานแห่งชาติเมื่อครั้งวันวาน

อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน

เมื่อสภาคองเกรสก่อตั้งอุทยานแห่งชาติขึ้นในปี 1916 ชาวอเมริกันเพิ่งจะเริ่มต้นการผจญภัยตามวลีที่กล่าวโดย วอลเลซ เสต็กเนอร์ นักเขียนนิยายชื่อดังของสหรัฐฯ “อุทยานแห่งชาติคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เรามี มันเป็นอเมริกัน และเป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ทั้งยังสะท้อนด้านที่ดีที่สุดของเราออกมา”

มาชมภาพเก่าหาชมยากของอุทยานหลายแห่งในสหรัฐฯ เมื่อครั้งที่มันยังไม่ถูกบุกเบิกโดยนักท่องเที่ยวมากนักกัน

เยลโลว์สโตน, 1912

อุทยานแห่งชาติ
นักท่องเที่ยวชมการปะทุของน้ำพุ Grand Geyser ในอุทยานเยลโลว์สโตน ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ปี 1872 ครอบคลุมพื้นที่ของรัฐไวโอมิง, ไอดาโฮ และมอนทานา อุทยานแห่งนี้คือสถานที่ที่ดีที่สุดในการชมน้ำพุร้อน ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่แห่งในโลก
ภาพถ่ายโดย Stereo-Travel Co., Library of Congress

แคนยอนโชโชนิ, เยลโลว์สโตน, 1917

อุทยานแห่งชาติ
ผู้เยี่ยมชมขับรถผ่านแคนยอนและน้ำตกโชโชนิของอุทยานเยลโลว์สโตน ในฐานะอุทยานแห่งแรกของโลกและของสหรัฐฯ สถานที่แห่งนี้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมมากถึง 3 ล้านคนต่อปี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ธีโอดอร์ โรสเวลต์, โยเซมิตี, 1903

อุทยานแห่งชาติ
ในภาพถ่ายสามมิตินี้ ธีโอดอร์ โรสเวลต์ อดีตประธานาธิบดียืนอยู่บนธารน้ำแข็งของอุทยานโยเซมิตี ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ในฐานะของบุคคลสำคัญที่ก่อตั้งอุทยาน โรสเวลต์ก่อตั้งอุทยานถึง 5 แห่ง ในสมัยที่เขาเป็นประธานาธิบดี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ภาพพาโนรามาของอุทยานโยเซมิตี, 1899

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายจากช่วงปลายศตวรรษที่ 19 บันทึกความงดงามของอุทยานโยเซมิตีในแบบพาโนรามาไว้ อุทยานแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1890 โดย John Muir นักธรรมชาติวิทยาผู้ริเริ่ม “วิหารที่สร้างด้วยมือมนุษย์ ก็ไม่อาจงามเทียบเท่ากับอุทยานโยเซมิตี” คำกล่าวจากเขา
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

Glacier Point , โยเซมิตี, 1902

อุทยานแห่งชาติ
คู่รักใจกล้าโพสต์ท่าถ่ายภาพ ณ จุดชมวิว Glacier Point ของอุทยานโยเซมิตี ด้วยความสูง 914 เมตรจากพื้นดิน ก้อนหินก้อนนี้เป็นจุดชมวิวและจุดถ่ายภาพยอดนิยม
ภาพถ่ายโดย Geo.W.Griffith, Library of Congress

 

เรื่องแนะนำ

โลกร้างใบจิ๋ว

เรื่อง เจเรมี เบอร์ลิน ภาพถ่าย ลอรี นิกซ์ และ แคทลีน  เกอร์เบอร์ เมืองที่กลายเป็นซากปรัก รถไฟจอดนิ่งสนิทอยู่บนราง โรงเรียนที่เงียบสงัด ห้องสมุด และเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญ ทรุดโทรมผุพังไปตามกาลเวลา  ผู้คนอันตรธานไป นี่คือจุดจบของโลกที่เรารู้จักแต่ลอรี นิกซ์ กลับรู้สึกสบายดี อันที่จริงเธอและแคทลีน เกอร์เบอร์ ซึ่งเป็น คู่หูทั้งในเรื่องศิลปะและชีวิตจริง คือสถาปนิกผู้อยู่เบื้องหลังฉากสิ้นโลกเหล่านี้ วันฟ้าหม่นวันหนึ่งในฤดูหนาวทั้งคู่ กำลังทำงานอยู่ในห้องเช่าซึ่งเป็นทั้งที่พักและที่ทำงาน พวกเธอกำลังบรรจงสร้างฉากจำลองสามมิติของหายนะ นิกซ์เล่าว่าเป้าหมายของพวกเธอคือการสร้างและ ถ่ายภาพ “เรื่องราวที่ไม่สามารถบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป นั่นคือแบบจำลองของเมืองยุคไร้มนุษย์ หลังเกิดภัยพิบัติปริศนาทำลายล้างทุกสิ่ง” เพื่อ “ปลดปล่อย กระตุกต่อมคิด และปลุกเร้า” จินตนาการของผู้ชม “เราต้องการ[ให้ผู้ชม] ใคร่ครวญถึงปัจจุบันเราจะยังมีอนาคตอยู่หรือ ไม่ เราจะสามารถปกป้องตัวเองได้หรือเปล่า” นิกซ์ได้ความคิดส่วนใหญ่ในการรังสรรค์ผลงานอันสลับซับซ้อนนี้จากการนั่งรถไฟใต้ดิน หรือไม่ก็การเปิดหนังสือ ท่องเที่ยวต่าง ๆ แรงบันดาลใจอื่น ๆ มาจากความทรงจำในอดีตของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการเติบโตขึ้นในพื้นที่ที่เกิด พายุทอร์นาโดช่วงทศวรรษ 1970 หรือจากภาพยนตร์แนว ภัยพิบัติและแฟนตาซีอย่าง ตึกนรก (The Towering Inferno) และ […]

ในอาคารสงเคราะห์เหล่านี้ ทุกพื้นที่คือเวทีสร้างสรรค์

เรื่อง เจเรมี เบอร์ลิน ภาพถ่าย มาริอุช ยานิสเซฟสกี สีที่ผนังหลุดลอก พื้นเต็มไปด้วยคราบสกปรก ตาข่ายห่วงบาสเกตบอลขาดรุ่ย และดูเหมือนว่าไม่มีใครสนใจ เด็กๆ ยังคงหัวเราะสนุกสนานระหว่างเล่นเกม พวกผู้ชายงีบกลางวัน ส่วนบางคนส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ที่ห้องโถง ในเมืองที่มีขึ้นชื่อว่ามีประชากรหนาแน่นที่สุดเมืองหนึ่ง ทุกชั้นของอาคารสงเคราะห์แห่งนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา นี่คือสิ่งที่ มาริอุช ยานิสเซฟสกี ช่างภาพชาวโปแลนด์ค้นพบเมื่อเขาเดินทางมาเยี่ยมชมโครงการอาคารสงเคราะห์ของรัฐบาล ใน Barangay 128 ของเขตทอนโด ในกรุงมะนิลา เมื่อปีที่ผ่านมา โครงการดังกล่าวก่อสร้างขึ้นในปี ช่วงทศวรรษ 1990 ใกล้กับภูเขาสโมกกี้ ที่ซึ่งครั้งหนึ่งสถานที่แห่งนี้เคยเป็นแหล่งทิ้งขยะปริมาณมากกว่า 2 ล้านตัน ปัจจุบันอาคารสงเคราะห์เหล่านี้ยังคงเป็นบ้านของบรรดาอดีตคนงาน ยานิสเซฟสกีเคยถ่ายสารคดีทั่วๆ ไป ในฟิลิปปินส์มาก่อน แต่คราวนี้เขามีเรื่องบางอย่างที่ค้างอยู่ในใจ “ผมอยากจะแสดงให้เห็นว่าชีวิตประจำวันในเมืองที่มีประชากรมหาศาลอย่างกรุงมะนิลา มันเป็นอย่างไร” เขากล่าว “และพวกเขาอยู่อาศัยกันอย่างไรในพื้นที่เปิดและตามบันได” ดังนั้นช่างภาพจึงไม่เลือกที่จะถ่ายภาพในหลากหลายมุม แต่เขากลับใช้วิธีการเฝ้ารออยู่ในมุมเดียวแทน เพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นเบื้องหน้า แต่ละชั้นเหมือน “เวทีที่ถูกออกแบบมาเหมือนกัน” เขากล่าว แต่เพียงไม่นานแต่ละเวทีก็เปิดเผยเรื่องราวที่แตกต่างกันออกไป : ผู้หญิงลุกขึ้นมาทำอาหาร, ผู้ชายเล่นพนัน, เด็กๆ เล่นการ์ดเกม ยานิสเซฟสกีเดินทางไปยังสถานที่แห่งนี้ในแต่ละสัปดาห์เพื่อบันทึกฉากของครอบครัว, เพื่อนฝูง […]

ชมฝีมือการวาดแผนที่ของเด็กๆ ที่ชนะการประกวดระดับโลก

โครงการประกวดภาพวาดแผนที่ในปีนี้ (Barbara Petchenik Children’s Map Competition 2017) ได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลาม ผลงานจากเด็กๆจำนวนเกือบ200 คนจาก 34 ประเทศมีตั้งแต่ฝีมือระดับน่ารักน่าชัง ไปจนถึงฝีมือระดับแพรวพราว หลังผลการตัดสินโดย ICA ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ทางเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกได้รวบรวมผลงานเข้าตาที่ชนะรางวัลมาให้ได้ชมกัน โดยในที่นี้ผลงานที่ผู้วาดมีอายุน้อยที่สุดเป็นของ หนูน้อยวัย 3 ขวบจากบัลแกเรีย สำหรับธีมของการประกวดในปีนี้คือ “ฉันรักแผนที่” แน่นอนว่าศิลปินรุ่นจิ๋วหลายคนใช้สัญลักษณ์รูปหัวใจเป็นสื่อกลางในที่นี้รวมถึง Colegio Arturo Soria วัย 12 ขวบจากสเปน ที่วาดภพของแผนที่พับเป็นรูปหัวใจ และในส่วนของรางวัลความคิดสร้างสรรค์ในปีนี้ ทางคณะกรรมการผู้ตัดสินไม่อาจเลือกให้รางวัลกับภาพใดภาพหนึ่งโดยเฉพาะได้ ดังนั้นรางวัลจึงถูกประกาศร่วมกันระหว่าง Urteja Kardasiute วัย 4 ขวบจากลิทัวเนียเจ้าของผลงานอันอบอุ่น ดลกและพระอาทิตย์กุมมือกันแสดงออกถึงมิตรภาพ และ Phoebe McClean จากนิวซีแลนด์ ภาพวาดที่สะท้อนถึงนโยบายทางการเมืองของประธานาธิบดีทรัมป์ ส่วนรางวัลภาพวาดขวัญใจมวลชนในปีนี้ตกเป็นของ Champ Turner วัย 15 ปีจากเมืองออสติน ในรัฐเท็กซัส […]