อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน - National Geographic Thailand

อุทยานแห่งชาติเมื่อครั้งวันวาน

อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน

เมื่อสภาคองเกรสก่อตั้งอุทยานแห่งชาติขึ้นในปี 1916 ชาวอเมริกันเพิ่งจะเริ่มต้นการผจญภัยตามวลีที่กล่าวโดย วอลเลซ เสต็กเนอร์ นักเขียนนิยายชื่อดังของสหรัฐฯ “อุทยานแห่งชาติคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เรามี มันเป็นอเมริกัน และเป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ทั้งยังสะท้อนด้านที่ดีที่สุดของเราออกมา”

มาชมภาพเก่าหาชมยากของอุทยานหลายแห่งในสหรัฐฯ เมื่อครั้งที่มันยังไม่ถูกบุกเบิกโดยนักท่องเที่ยวมากนักกัน

เยลโลว์สโตน, 1912

อุทยานแห่งชาติ
นักท่องเที่ยวชมการปะทุของน้ำพุ Grand Geyser ในอุทยานเยลโลว์สโตน ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ปี 1872 ครอบคลุมพื้นที่ของรัฐไวโอมิง, ไอดาโฮ และมอนทานา อุทยานแห่งนี้คือสถานที่ที่ดีที่สุดในการชมน้ำพุร้อน ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่แห่งในโลก
ภาพถ่ายโดย Stereo-Travel Co., Library of Congress

แคนยอนโชโชนิ, เยลโลว์สโตน, 1917

อุทยานแห่งชาติ
ผู้เยี่ยมชมขับรถผ่านแคนยอนและน้ำตกโชโชนิของอุทยานเยลโลว์สโตน ในฐานะอุทยานแห่งแรกของโลกและของสหรัฐฯ สถานที่แห่งนี้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมมากถึง 3 ล้านคนต่อปี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ธีโอดอร์ โรสเวลต์, โยเซมิตี, 1903

อุทยานแห่งชาติ
ในภาพถ่ายสามมิตินี้ ธีโอดอร์ โรสเวลต์ อดีตประธานาธิบดียืนอยู่บนธารน้ำแข็งของอุทยานโยเซมิตี ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ในฐานะของบุคคลสำคัญที่ก่อตั้งอุทยาน โรสเวลต์ก่อตั้งอุทยานถึง 5 แห่ง ในสมัยที่เขาเป็นประธานาธิบดี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ภาพพาโนรามาของอุทยานโยเซมิตี, 1899

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายจากช่วงปลายศตวรรษที่ 19 บันทึกความงดงามของอุทยานโยเซมิตีในแบบพาโนรามาไว้ อุทยานแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1890 โดย John Muir นักธรรมชาติวิทยาผู้ริเริ่ม “วิหารที่สร้างด้วยมือมนุษย์ ก็ไม่อาจงามเทียบเท่ากับอุทยานโยเซมิตี” คำกล่าวจากเขา
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

Glacier Point , โยเซมิตี, 1902

อุทยานแห่งชาติ
คู่รักใจกล้าโพสต์ท่าถ่ายภาพ ณ จุดชมวิว Glacier Point ของอุทยานโยเซมิตี ด้วยความสูง 914 เมตรจากพื้นดิน ก้อนหินก้อนนี้เป็นจุดชมวิวและจุดถ่ายภาพยอดนิยม
ภาพถ่ายโดย Geo.W.Griffith, Library of Congress

 

เรื่องแนะนำ

บึงบอระเพ็ด จุดเริ่มต้นหรือบั้นปลายวัฏจักร

บึงบอระเพ็ด จุดเริ่มต้นหรือบั้นปลายวัฏจักร บนพื้นที่ 132,737 ไร่ของ บึงบอระเพ็ด ประกอบไปด้วยระบบนิเวศที่หลากหลาย ทั้งพืชพรรณ สัตว์นํ้าและสัตว์ปีก ความสัมพันธ์ของระบบนิเวศที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตก่อเกิดวัฏจักรและสมดุลตามธรรมชาติ หากจะกล่าวว่า มนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศที่นี่ก็คงไม่ผิดนัก เพราะดูเหมือนจะเป็นผู้ใช้ประโยชน์ในพื้นที่และมีอิทธิพลต่อสภาพแวดล้อมมากที่สุด หลายคนคงรู้จักบึงบอระเพ็ดในแง่การท่องเที่ยวเป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะนักดูนก ในฤดูหนาวมีนกนํ้าอพยพเข้ามาเป็นจำนวนมาก เนื่องจากสภาพแวดล้อมและแหล่งอาหารที่เอื้ออำนวย บึงบอระเพ็ดจึงเปรียบเสมือนตู้กับข้าวขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้รองรับแขกผู้มาเยือน ตลอดทั้งปีบึงบอระเพ็ดได้รับอิทธิพลจากฤดูกาลแบบสุดขั้ว ในฤดูร้อนมักแห้งแล้งนํ้าตื้นเขิน แต่พอถึงฤดูฝนนํ้าจะเอ่อล้นนอกพื้นที่ การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมอย่างฉับพลันย่อมส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศโดยตรง นั่นหมายถึงแหล่งอาหารมีโอกาสลดลงเช่นกัน ในช่วงสองปีที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนคือประชากรปลาลดลง นกอพยพเข้ามาน้อยลงพืชพรรณซึ่งเป็นทั้งที่หลบภัยและแหล่งอาหารเริ่มหายไป งานวิจัยหลายชิ้นระบุถึงปัญหาหลักไว้หลายด้าน ทั้งการบริหารจัดการนํ้า การบุกรุกพื้นที่ และการทำประมงผิดกฎหมาย ย้อนหลังไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ชาวบ้านเล่าว่าพวกเขาสามารถทำเงินจากการหาปลาเพียงอย่างเดียวได้มากโข และแม้แต่สัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างจระเข้ก็พบเห็นได้ไม่ยากนัก คำถามที่ตามมาคือ แล้วจระเข้เหล่านั้นหายไปไหน และหายไปได้อย่างไร คำตอบคงไม่พ้น “มนุษย์” นั่นเอง ในอนาคตโครงการพัฒนาต่าง ๆ ของหน่วยงานภาครัฐและเอกชนกำลังเกิดขึ้น ความพยายามฟื้นฟูความสมบูรณ์ให้กลับคืนมาอาจต้องใช้เวลา และดูเหมือนจะวนเวียนเป็นวัฏจักรธรรมชาติ เพียงแต่วัฏจักรนี้มีมนุษย์เข้ามาเกี่ยวข้องและจะเป็นไปในทิศทางใดเท่านั้นเอง เรื่องและภาพ วุฒิชัย ยาวงษ์ รางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง โครงการประกวดสารคดีภาพ “10 ภาพเล่าเรื่อง” ปี 2015 โดยนิตยสาร […]

ทานาคา: สิ่งสุดท้ายที่บ่งบอกอัตลักษณ์ของชาวโรฮิงญา

ในค่ายผู้อพยพของบังกลาเทศ หญิงสาวชาวโรฮิงญายังคงใช้ผงทานาคาทาใบหน้าจนเหลืองอร่าม เพราะนี่คือสิ่งสุดท้ายที่บ่งบอกว่าพวกเธอมาจากที่ใด

หายนะแห่งสงครามซีเรีย

วันที่ 15 มีนาคมนี้ถือเป็นวันครบรอบ 8 ปีของ สงครามซีเรีย แม้ว่าความรุนแรงในสงครามจะลดน้อยลง ทว่าผู้ลี้ภัยก็ยังมีจำนวนมหาศาล