อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน - National Geographic Thailand

อุทยานแห่งชาติเมื่อครั้งวันวาน

แกรนด์แคนยอน, 1899

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายของแกรนด์แคนยอนในรัฐอริโซนา สถานที่แห่งนี้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1919 นอกจากนั้นยังถูกกำหนดให้เป็นเขตพื้นที่ป่าสงวนด้วย ทุกวันนี้มีนักท่องเที่ยวเดินทางไปเยี่ยมชมแกรนด์แคนยอนปีละไม่ต่ำกว่า 5 ล้านคน
ภาพถ่ายโดย H.G. Peabody, Boston, Library of Congress

แกรนด์แคนยอน, 1925

อุทยานแห่งชาติ
หญิงคนหนึ่งก้มลงมองวิวเบื้องล่าง ณ ริมหน้าผา ท่ามกลางหิมะในแกรนด์แคนยอน ลักษณะของภาพถ่ายแบบนี้เมื่อมองผ่านเครื่องมองภาพจะปรากฏเป็นภาพสามมิติ
ภาพถ่ายโดย Keystone View Company, Library of Congress

แกรนด์แคนยอน, 1913

อุทยานแห่งชาติ
นักผจญภัยในยุคแรกๆ เดินไต่กำแพงหินของแกรนด์แคนยอน ในอริโซนา แม้ว่าบางจุดจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมและแออัดไปด้วยผู้คนมากมาย แต่พื้นที่กว่า 4,931 ตารางกิโลเมตรของอุทยานยังคงเป็นธรรมชาติอันเงียบสงบ และนั่นเย้ายวนบรรดานักผจญภัยมากมายให้มาลิ้มลอง
ภาพถ่ายโดย Kolb Bros., Library of Congress

แกรนด์แคนยอน, 1906

อุทยานแห่งชาติ
ล่อเดินไปตามเส้นทางของแกรนด์แคนยอน ทุกวันนี้การขี่ล่อชมวิวก็ยังคงเป็นกิจกรรมยอดนิยมอยู่
ภาพถ่ายโดย H.C. White Co., Library of Congress

Crater lake, 1912

อุทยานแห่งชาติ
นักท่องเที่ยวพักผ่อนอย่างสบายใจในทะเลสาบ Crater ใกล้กับเกาะ Wizard เนื่องจากรูปทรงของมันมีลักษณะคล้ายกับหมวกของพ่อมด ทะเลสาบที่ตั้งอยู่บนปล่องภูเขาไฟนี้มีความลึกมากจนน้ำกลายเป็นสีน้ำเงิน (580 เมตร) ตั้งอยู่บนภูเขา Mazama ในเมือง Cascades
ภาพถ่ายโดย Kunselman-Gerking, Library of Congress

หมีดำ, เยลโลว์สโตน, 1905

อุทยานแห่งชาติ
เจ้าหมีดำคุ้ยขยะที่ตั้งอยู่บนเกวียนในอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน หมีดำและหมีกริซลีเป็นสัตว์ที่มีถิ่นอาศัยอยู่ภายในอุทยานแห่งนี้ สามารถพบได้ในช่วงเดือนมีนาคมและพฤศจิกายน
ภาพถ่ายโดย Ingersoil View Company, Library of Congress

ต้นซีคัวญา, โยเซมิตี, 1920

อุทยานแห่งชาติ
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ภายในอุโมงค์ต้นไม้ Wawona ในอุทยานแห่งชาติโยเซมิตี ต้นซีคัวญ่ายักษ์ต้นนี้ถูกตัดเมื่อปี 1881 อุโมงค์เล็กๆ แห่งนี้ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายพันคนให้ขับรถผ่าน และในปี 1969 น้ำหนักจากพายุหิมะที่เกิดขึ้นส่งผลให้ต้นไม้ทรุดตัวลง
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

Balcony House, เมซาเวอร์เด, 1918

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายของ Balcony House แบบพาโนรามา หนึ่งในไฮไลท์สำคัญของอุทยานแห่งชาติเมซาเวอร์เด ในรัฐโคโลราโด ที่พักที่ถูกสร้างเป็นห้องๆ จำนวน 40 ห้องนี่สร้างขึ้นโดยชาว Anasazi ชนพื้นเมืองที่เป็นบรรพบรุษของชาวปัวโบลน เชื่อกันว่าบ้านโบราณแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในช่วงปีคริสต์ศักราชที่ 1200
ภาพถ่ายโดย Haines Photo Co., Library of Congress

เม้าเรเนียร์, 1911 – 1920

อุทยานแห่งชาติ
นักท่องเที่ยวขี่ม้าภายในสวน Van Trump ส่วนหนึ่งของอุทยานเม้าเรเนียร์ ในรัฐวอชิงตัน ก่อตั้งขึ้นในปี 1899 โดยได้ชื่อนี้มาจากการที่อุทยานมีศูนย์กลางคือภูเขาเม้าเรเนียร์ หนึ่งในภูเขาไฟที่สูงที่สุดของโลก
ภาพถ่ายโดย Curtis & Miller, Library of Congress

เกลเชอร์, 1919

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายของยอดเขา Stark Peak หรืออีกชื่อที่รู้จักในนาม Grinnell Point ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังน้ำตกในอุทยานแห่งชาติ Glacier ของรัฐมอนแทนา ก่อตั้งในปี 1910 อุทยานแห่งชาตินี้ครอบคลุมพื้นที่ร่วมกับอุทยาน Wateron Lakes ในเขตแคนาดา ประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งหน่วยงานจากทั้งสองประเทศให้ความร่วมมือกันอย่างดีในการดูแลสัตว์ป่า
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

คิงส์แคนยอน, 1911

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายพาโนรามาของทะเลสาบ Bryanthus และภูเขา Rixford ในอุทยานแห่งชาติคิงส์แคนยอน ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งขึ้นในปี 1940 ส่วนอุทยานซีคัวญ่าอุทยานข้างเคียง ก่อตั้งขึ้นในปี 1890 ก่อนที่ทั้งสองอุทยานจะถูกรวมกันในปี 1943
ภาพถ่ายโดย Pacific Photo Co., Library of Congress

 

อ่านเพิ่มเติม

แอนตาร์กติกา ที่คุณไม่เคยเห็น: ภาพเก่าอายุร้อยปีของทวีปน้ำแข็ง

เรื่องแนะนำ

“ คน/ความรัก/ สุนัข ”

คน/ความรัก/สุนัข ตั้งแต่เด็กจนโต แม้ผมจะไม่เคยมีสุนัขในครอบครองสักตัวเดียว แต่การที่ผมไม่เคยเลี้ยงสุนัขไม่ได้หมายความว่า ผมรังเกียจรังงอนสุนัขแต่อย่างใด ก่อนจะพบเจอคนกลุ่มหนึ่งนั้น สุนัขในสายตาผมเป็นสิ่งมีชีวิตร่วมโลก บางตัวน่ารัก บางตัวไม่น่ารัก หรือค่อนไปทาง น่ารังเกียจ ผมจึงมีทั้งชอบและไม่ชอบ หากเจอสุนัขจรจัดสักตัว ผมไม่รู้สึกเป็นห่วงว่ามันจะใช้ชีวิตอย่างไร กินอิ่ม หรือป่วยไข้ ไม่สบายหรือเปล่า ผมคิดแต่เพียงว่ามันคงดิ้นรนใช้ชีวิตต่อไปได้ แต่ในช่วงเกิดอุทกภัยเมื่อปลายปี 2554 ผมพบคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งทำให้ความคิดของผมเปลี่ยนไป คนเหล่านี้รักและห่วงใยในสวัสดิภาพของสุนัขอย่างลึกซึ้งจนผมคาดไม่ถึง พวกเขาต่อสู้ให้สิ่งมีชีวิตที่หลายคนเรียกว่าเพื่อนอย่างเต็มที่ หากพวกมันตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เช่นกำลังจะกลายเป็นเมนูอาหารเปิบพิสดาร พวกเขาทำให้ผมรู้ซึ้งถึงมิตรภาพระหว่างคนกับสัตว์ การช่วยเหลือที่ไม่หวังผลตอบแทนใดๆ แต่ขณะเดียวกันโลกก็มีสองด้านเสมอ เมื่อมีผู้สร้างก็ย่อมต้องมีผู้ทำลาย มีคนช่วยก็มีคนทารุณ ผมได้เห็นโลกกว้างขึ้น ได้รู้เห็นการกระทำบางอย่างที่ไม่เคยคิดอีกเช่นกันว่า คนเราจะทำรุนแรงได้ถึงเพียงนั้น ความคิดที่แตกต่างกันนั้น บางทีก็ยากที่จะบอกว่าใครผิดใครถูก เพราะหลายครั้งเป็นเรื่องของวัฒนธรรมและความเป็นอยู่ในท้องถิ่น สุดท้ายผมคงทำได้แต่เพียงกระตุ้นจิตสำนึกด้านบวกของคน อย่างน้อยสังคมคงดีขึ้น หากมนุษย์มีความรับผิดชอบและมีเมตตาแก่สิ่งมีชีวิตมากขึ้น เรื่องและภาพ  กนกศักดิ์ ดวงละออ รางวัลชมเชย จากโครงการประกวดสารคดีภาพ “10 ภาพเล่าเรื่อง” ปี 2012 โดยนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย     […]

สลาลมเที่ยงคืน

เรื่อง เจเรมี เบอร์ลิน ภาพถ่าย ออสการ์ เอนันเดอร จะทำอย่างไรให้ภูเขาเปล่งแสงเรืองรอง  หิมะทอประกายกลางแสงไฟหลากสีสัน แล้วเล่นสกียามค่ำคืนสู่ยอดสูงละลานตาในอีกระดับ อย่างแรกที่คุณต้องทำคือ  เสาะหาที่ลาดชันซึ่งยังคงความเป็นธรรมชาติบนผาสูงในผืนป่าอันห่างไกลของรัฐบริติชโคลัมเบียและอะแลสกา จากนั้นก็หาวิธีขนเครื่องไม้เครื่องมือหนัก 5,000 กิโลกรัม ได้แก่ หลอดไฟขนาด 4,000 วัตต์ใหญ่เท่าเครื่องซักผ้า พร้อมเครื่องปั่นไฟเพื่อจ่ายไฟฟ้า นั่งร้าน สายไฟและเคเบิล  ขึ้นไปบนยอดเขาสูงกว่า 2,000 เมตร จากนั้นใช้เวลาอีกหลายเดือนไปกับการคำนวณกำลังไฟฟ้าและความกว้างของลำแสงไฟ   รวมถึงน้ำหนักสิ่งของ ปริมาณเชื้อเพลิงที่ต้องใช้  ระยะทาง และลักษณะภูมิประเทศ  อีกทั้งจ้างช่างคุมไฟและช่างเทคนิคฝีมือดี  แล้วเกณฑ์นักกีฬาระดับหัวแถวมาสักกลุ่ม  จับสวมชุดติดหลอดไฟและใส่แบตเตอรี่ไว้ในกระเป๋า คาดแผงหลอดไฟแอลอีดีไว้บนหลัง  เปิดกล้อง แล้วหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นิก แวกกอนเนอร์และหุ้นส่วนจากสวีตกราสส์โปรดักชันส์ทำในฤดูใบไม้ผลิปี 2014 เมื่องานถ่ายโฆษณาทำให้พวกเขามีเครื่องมือที่จำเป็นเพื่อสร้างฝันที่รอมานานให้เป็นจริง  นั่นคือถ่ายทำการเล่นสกียามค่ำคืนบนภูเขาลูกมหึมา   พวกเขาพร้อมแล้วที่จะทำความฝันให้เป็นจริงโดยได้ช่างภาพสกีชาวสวีเดน ออสการ์ เอนานเดอร์ เป็นมือถ่ายภาพนิ่งระหว่างการถ่ายทำ “ผมไม่ได้พูดเกินไปหรอกถ้าจะบอกว่างานนี้กดดันสุดๆ” แวกกอนเนอร์บอก  “หลายสิ่งหลายอย่างอาจเกิดผิดพลาดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ” แล้วเรื่องผิดพลาดบางเรื่องก็เกิดขึ้นจริง ๆ  หลังถ่ายทำในอะแลสกาไปได้ 11 วัน  ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว แต่สายพ่วงที่สำคัญช่วงหนึ่งกลับหายไป แวกกอนเนอร์ต้องเกลี้ยกล่อมนักบินเฮลิคอปเตอร์ให้บินไกลถึง […]