ท่องเที่ยวไปใน ฮาวาย กับบรรยากาศสายลมหนาว สัมผัสอีกหนึ่งมุมของเกาะสวรรค์

เที่ยว ฮาวาย ในสายลมหนาว

การเดินทางครั้งนี้ เป็นการออกเดินทางไปทำงานและพักผ่อนในเวลาเดียวกัน เพื่อนร่วมทางครั้งนี้คือลูกชายวัยรุ่นที่อยากลองติดตามพ่อของเขาไปเที่ยว ฮาวาย สักครั้ง

การเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2020 เมื่อผมได้รับเกียรติเป็นกรรมการตัดสินการแข่งขันอุคุเลเลนานาชาติ รอบชิงชนะเลิศ ที่เกาะโฮโนลูลู มลรัฐ ฮาวาย จึงถือโอกาสพาลูกชายไปใช้ชีวิตที่ฮาวายเป็นเวลา 9 วัน

ในช่วงฤดูหนาวในแถบหมู่เกาะฮาวาย อากาศไม่ได้หนาวเย็นยะเยือก อุณภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 25-27 องศาเซลเซียส บวกกับลมพัดเอื่อยตลอดวัน แสงแดดร้อนแรงยังเป็นเอกลักษณ์ของเกาะฮาวายในทุกฤดูกาล

สภาพท้องทะเลในช่วงนี้ไม่เหมาะสำหรับการเล่นน้ำทะเลสักเท่าไหร่ ทางตอนบนของเกาะมีสภาพคลื่นลมแรง เหมาะสำหรับการเล่นกระดานโต้คลื่นแบบเอ็กซ์ตรีมเท่านั้น ส่วนทางใต้ คลื่นลมสงบจนแทบไม่มีคลื่น จึงเป็นช่วงที่นักท่องเที่ยวบางตา ทั้งพ่อลูกจึงไม่ได้วางแผนทำกิจกรรมที่ทะเลมากนัก แต่เน้นไปเดินเที่ยวสำรวจสภาพภูมิทัศน์บนเกาะแทน ครั้งนี้จึงได้มุมและภาพที่ยังไม่ค่อยมีใครได้ไปสัมผัสมาฝากทุกท่านครับ

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

หาด Ke Iki ที่อยู่ทางเหนือของเกาะโอวาฮู เป็นที่ตั้งของรูปสลักหินโบราณ แต่ตอนที่เราสองคนพ่อลูกเดินทางไปถึง เป็นช่วงที่น้ำทะเลได้พัดพาทรายมาทับถมรูปสลักจนมองไม่เห็น แต่เราก็ใช้เวลาด้วยกันบนชายหาดที่เต็มไปด้วยหิน ให้ความรู้สึกสนุกตอนที่ต้องคอยเดินอย่างระแวดระวังเพื่อหลบหินคมๆ

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

ถัดมาไม่ไกล เป็นที่ตั้งของอ่าววายเมีย (Waimea) อันสวยงาม แต่ในฤดูหนาว คลื่นลมแรงและอันตรายมาก ไม่เหมาะกับกิจกรรมทางน้ำ และผมได้ยินมาว่า สัปดาห์ก่อนผมมาถึง นักท่องเที่ยวจมหายไปกับเกลียวคลื่น เราจึงตัดสินใจไป วายเมียวัลเลย์ หุบเขาที่รุ่มรวยด้วยพฤษชาติท้องถิ่น กับเส้นทางเดินเดินป่าง่ายๆ เลียบลำธาร ผ่านป่าเขาไปสู่น้ำตก วายเมียฟอลล์ ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่สร้างบรรยากาศเขียวครึ้ม ในภาพคือต้น Momkey Pod ที่แผ่กิ่งก้านกว้างใหญ่จนตัวเราเหลือนิดเดียว

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

ภาพ 3-4 ก่อนเดินทางกลับที่พัก เราเดินทางผ่านเมืองวายอะลัว (Waialua) เป็นเมืองที่แปลงโฉมโรงน้ำตาลเก่าให้กลายเป็นร้านรวงต่าง ๆ เช่น ร้านทำสบู่ ร้านกาแฟ และร้านขายอุปกรณ์โต้คลื่น ภายในร้านขายของที่ระลึก ทุกอณูเต็มไปด้วยทุกสรรพสิ่งที่แสดงออกถึงความเป็นฮาวาย

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

หลังจบภารกิจการแข่งขันอุคุเลเลนานาชาติ วันรุ่งขึ้น มีการจัดแสดงงานอุคุเลเลปิกนิก และการออกบูธของร้านค้าต่าง ๆ และมีการแสดงอุคุเลเลตลอดทั้งวัน ผมรู้สึกถึงบรรยากาศที่เป็นกันเอง ท่ามกลางอากาศที่สดใสของฮาวาย ปัจจุบันเราสามารถหาอูคูเลเล่ราคาประหยัดมาเล่นได้ แต่อูคูเลเล่ฮาวายคุณภาพดีนั้น มันดีกว่ามาก ทั้งเสียง สัมผัส และความสวยงาม เช่นอูคูเลเล่ Kanile’a รุ่นพิเศษของปี 2020 นี้ในภาพ ที่ราคาราว 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ

หาดลานิคาย (Lanikai) ได้รับการยกย่องให้เป็นหาดที่สวยที่สุดของเกาะ แต่ข้อเสียคือไม่มีที่จอดรถ แต่หาดนั้นไม่มีที่จอดรถ แต่หาดที่อยู่ถัดมา Kailua มีทุกอย่างเหมือนกัน และพอจะหาที่จอดรถได้ ก็มีความสวยงามไม่ต่างกัน ทรายละเอียด หาดกว้าง ทะเลค่อนข้างสงบตลอดปี แถมเหนือกว่าตรงมีแม่น้ำใสแจ๋วไหลมาสู่ทะเลด้วย ที่หาดนี้ผู้คนไม่แน่นเหมือนหาดไวกิกิ มีคนมาทำกิจกรรมทางทะเล พร้อมชมวิวอันงดงามของฝั่งตะวันออกของเกาะ

เมื่อตะลุยทั้งทะเลและภูเขาจนหมดพลัง ก็ถึงเวลาเติมพลังกันด้วยโซลฟู้ดของฮาวาย โลโคโมโค เมนูเด็ดที่ปรุงขึ้นมาสำหรับคนต้องการพลังงานเยอะๆ ข้าวสองสกูปยักษ์ เนื้อแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้น ไข่ไก่สองฟอง พร้อมเครื่องเคียง สลัดมักกาโรนี ราดน้ำเกรวี ก็อร่อยเหาะด้วยพลังแคลลอรี่นับพัน ร้าน Rainbow Drive-In ร้านเก่าแก่ร้านโปรดของอดีตประธานาธิปดีโอบามา เป็นหนึ่งเมนูที่ติดอันดับอร่อยที่สุดในฮาวาย

เพียงแค่ 15 นาทีจากโฮโนลูลู เราเดินทางมาถึงป่าฝน Lyon Arboretum แหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้ของมหาวิทยาลัยฮาวาย เมื่อขับรถขึ้นไปจอดบนเขาแล้ว เราสามารถเดินขึ้นไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางเดินป่า ผ่านน้ำตก ชมต้นไม้นานาพันธุ์ ระหว่างทางฝนจะตกลงมาเป็นระยะ พื้นที่เป็นหิน โคลน สลับกับรากไม่ลื่นจนผมล้มก้นกระแทก แต่ความสวยงามระหว่างทางทำให้ไม่ผิดหวังที่ได้มา เสียดายที่ลงภาพทั้งหมดไม่ได้

เมื่อมองจากยอดเขา เรามองเห็นผืนน้ำทะเลสีฟ้าเข้มจากข้างบนนั้น สองพ่อลูกจึงขับรถต่อมาอีก 3 นาที จนถึงหาดวายมานาโล (Waimanalo) ซึ่งภาพทะเลที่ปรากฏเบื้องหน้าสวยงามมากจริงๆ แต่มีป้ายเตือนต่างๆ มากมาย ทั้งกระแสน้ำอันตราย คลื่นแรง และ Man-o-war! หมายถึงระวังแมงกะพรุน ผมเองเคยสัมผัสมาแล้ว อาการปวดแสบปวดร้อนเอาเรื่อง และหากผู้ใดมีอาการแพ้อาจถึงแก่ชีวิตได้ วันนั้น ผมเห็นแมงกะพรุนแหวกว่ายกระจายตัวอยู่ในน้ำ คล้ายทุ่นระเบิด แค่มองเห็นก็อดห่วงคนที่ลงเล่นน้ำในละแวกนั้นไม่ได้

ระหว่างเดินทางกลับมายังไวกิกิ เรามองเห็นหาด Halona Cove จากด้านบน และไม่มีทางเข้า ป้ายประกาศเตือนอันตรายถูกติดไว้มากมาย นักท่องเที่ยวต้องปีนหน้าผาหินลงไปที่ชายหาด สถานที่แห่งนี้โด่งดังจากภาพยนตร์หลายเรื่อง วันนั้น นักท่องเที่ยวบางคนบ้างนอนอาบแดด บ้างลงโต้คลื่นท้าทายความรุนแรงของทะเลในฤดูหนาว ส่วนผมและลูกชายขอยืนซึมซับบรรยากาศอยู่ห่างๆ

มุมประจำของนักท่องเที่ยวเมื่อมาเยือนโอวาฮู คือ Diamond Head ภูเขาไฟที่เป็นภาพจำอันคุ้นเคยของฮาวาย ภาพนี้ถ่ายจากสวนสาธารณะ Kapiolani ที่มักจะมีงานเฟสติวัลต่างๆ มาจัดแสดงที่นี่ ช่วงที่มีการจัดเทศกาล เต็นท์ของนักท่องเที่ยวถูกตั้งเต็มลาน ต่างจากช่วงเวลาที่ร้างผู้คนเช่นนี้

Kamaka Ukulele สำนักอูคูเลเล่เก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งนี้  เป็นหนึ่งในสถานที่ขึ้นทะเบียน Hawaii Herritage Site ที่นี่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมโรงงานอาทิตย์ละ 4 วัน เพื่อชมกรรมวิธีสร้างอูคูเลเล่ตามแบบฉบับดั้งเดิมที่สือบต่อกันมากว่า 100 ปี เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ควรมาเยี่ยมชมสักครั้ง แม้คุณไม่ได้เล่นอูคูเลเล่

มาฮาวายทั้งทีก็คงไม่พลาดเสื้อฮาวาย หรือที่คนฮาวายเรียกว่า อโลฮาเชิ้ต ทุกคนที่นี่ต่างสวมใส่เสื้อแบบนี้ ไม่ว่าคุณเดินทางไปที่ไหนบนหมู่เกาะฮาวาย คุณก็พบเห็นเสื้อเชิ้ตลายสีสันสดใสเสมอ แต่ถ้าอยากชมเสื้อฮาวายหายาก ต้องมาที่ร้าน Bailey Antique ร้านเสื้อฮาวายที่มีตั้งแต่ระดับราคาเริ่มต้น ไปจนถึงของสะสมที่หาที่ไหนไม่ได้แล้ว เมื่อเปิดประตูเข้ามา จะเจอกลิ่นอับของเสื้อเก่ากระแทกจมูกอย่างแรง แต่ภาพที่เห็นทำให้คนรักเสื้อฮาวายอยากเข้าไปค้นหา ว่าที่แห่งนี้มีขุมทรัพย์อะไรซ่อนอยู่บ้าง

ทั้งหมดนี้คือไฮไลท์ของทริป 9 วันในฮาวาย ณ ปลายฤดูหนาวของผม จากที่ไปๆ มาๆ ฮาวายหลายครั้ง โดยส่วนตัวผมแนะนำให้เดินทางมาช่วงฤดูร้อน เพราะมีกิจกรรมให้เลือกสรรหลากหลาย ถ้ามาฤดูหนาวควรลเือกช่วงเวลาประมาณกลางฤดู คุณจะได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเกลียวคลื่นที่พัดกระแทกโขดหิน แต่ไม่ว่าจะมาฮาวายช่วงไหน คุณจะได้สัมผัสอากาศสดใส มิตรภาพจากผู้คน ความเรียบง่ายและเป็นกันเอง และมนต์ขลังอโลฮาอย่างแน่นอนครับ

เรื่องและภาพถ่าย: Asada Atornphatai 


เรื่องอื่นๆ ที่น่าสนใจ: แมงกะพรุนทำสิ่งเหล่านี้ได้ แม้ไม่มีสมอง

แมงกระพรุน, ดำน้ำ, ใต้โลกน้ำแข็ง, แอนตาร์กติกา
แมงกะพรุนมงกุฎเรืองแสงกว้าง 36 เซนติเมตรตัวนี้ ว่ายผ่านหน้าช่างภาพไปที่ความลึก 40 เมตร ลำตัวของมันเรืองสว่างโดยมีหนวดพิษสิบสองเส้นอยู่เบื้องหลัง

เรื่องแนะนำ

วัฒนธรรมใหม่ของ การเดินป่า ที่ยั่งยืน

Fjallraven Thailand Trail 2019 วัฒนธรรมใหม่ของ การเดินป่า ที่ยั่งยืน แต่ละคนมีเหตุผลในการเดินทางต่างกัน แต่ผมเชื่ออย่างหนึ่งว่าทุกการเดินทางมักได้ประสบการณ์ และความทรงจำติดตัวกลับมาด้วยเสมอ การเดินทางของผมครั้งนี้ถือว่าพิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะเป็นครั้งแรกที่ต้องเดินเท้าในระยะทางที่ทั้งไกลและลำบาก เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขณะเดินก็พร่ำบ่นรำพึงกับใจตัวเองว่าจะเดินหน้าต่อหรือพอแค่ตรงนี้ ผมได้รับคำชวนแกมท้าทายจากน้องผู้เป็นนายที่รักว่า “พี่ไปเดินป่ากัน”  แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่เคยลองสัมผัสมาก่อน แต่มีหรือที่ผมจะปฏิเสธ เลยตกปากรับคำ “ไปครับ” หลังจากนั้นข้อมูลการจัดงาน เวลา การเตรียมตัวและความพร้อมทุกอย่างก็ถูกส่งเข้ามาไม่ขาดสาย กับน้ำหนักเป้ 18 กิโลกรัม ที่ต้องแบกเองตลอดเส้นทางที่เดิน งานที่ว่าก็คือ Fjallraven Thailand Trail 2019 ซึ่งปีนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 แล้วในประเทศไทย กับเส้นทางเดินป่าระยะไกลชุมชนขุนน้ำเงา ระยะทางโดยประมาณ 50 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินเท้าตั้งแต่ วันที่ 19 – 23 มกราคม 2561 รวมเวลาทั้งหมด 4 คืน 5 วัน ก่อนอื่นเรามาทำความรู้จัก Fjallraven กันก่อนว่าคืออะไร Fjallraven คือแบรนด์เสื้อผ้าและอุปกรณ์เอ๊าต์ดอร์จากประเทศสวีเดนที่เริ่มผลิตมาตั้งแต่ปี ค.ศ. […]

กาแฟโรบัสตา : กว่าจะมาเป็นกาแฟคุณภาพระดับโลก

กาแฟโรบัสตา ที่ผลิตจากความใส่ใจ สู่รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ แสงแดดยามเช้าในจังหวัดชุมพรช่วงฤดูฝนสาดลงยอดหญ้าสะท้อนน้ำค้างระยับ ฉันรีบเดินออกมาสูดอากาศที่เจือด้วยไอน้ำ และเดินไปหาอาหารรองท้องก่อนออกเดินทาง วันนี้ฉันมีนัดกับเจ้าของไร่กาแฟในอำเภอท่าแซะ เพื่อไปดูแหล่งผลิต กาแฟโรบัสตา คุณภาพที่ฉันกำลังนั่งจิบอยู่ในเช้านี้ จากตัวเมืองชุมพรเรามุ่งหน้าไปยังอำเภอท่าแซะ ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงเศษ เส้นทางขรุขระผ่านเรือกสวน ขึ้นเนินลงเนินกว่าสิบรอบ และยิ่งเป็นช่วงหน้าฝนด้วยแล้ว ความยากลำบากในการเดินทางยิ่งเพิ่มขึ้นกว่าเดิม แต่ต้องยอมรับในฝีมือการบังคับรถของพี่คนขับรถ ที่สามารถนำพาพวกเราทั้งหมดมาถึงจุดหมายปลายทางได้ บรรยากาศช่วงสายอวลไปด้วยความชื้นในอากาศที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นดิน สมกับเป็นเมืองที่มีฝนตกชุกเกือบทั้งปี ระหว่างทางที่เราผ่านมา ฉันเห็นสวนผลไม้ สวนปาล์ม และต้นกาแฟปลูกเรียงรายอยู่ไหล่ทาง  เราเดินอยู่ในพื้นที่ไร่กาแฟของพี่พานิช ชูสิทธิ์ เกษตรกรผู้อยู่เบื้องหลังรสชาติกาแฟโรบัสตา ที่สร้างชื่อในเวทีระดับโลกมาแล้ว บริเวณทางเข้า ฉันเห็นต้นกล้ากาแฟวางเรียงรายอยู่ใต้ผืนผ้ากรองแสงแดดสีทะมึน เราเดินผ่านถนนดินแดงขึ้นไปบนเนินในส่วนของตัวบ้าน พี่พานิชออกมาต้อนรับพวกเราด้วยรอยยิ้มอย่างดีใจ เรานั่งพักจิบน้ำเย็นให้พอหายเหนื่อย แล้วพี่พานิชก็พาเราขึ้นรถกระบะเปื้อนโคลนไปสู่ไร่กาแฟที่เป็นความภาคภูมิใจของเขา ระหว่างทางเราพลางพูดคุยและสอบถามถึงความเป็นมาเป็นไปของการปลูกกาแฟโรบัสต้าที่ชุมพร พี่พานิชเล่าย้อนไปถึงสมัยยุคบุกเบิก ที่ต้องผลิตเมล็ดกาแฟให้กับบริษัทเอกชนรายใหญ่ จนเวลาล่วงเลยผ่านไป พี่พานิชเล็งเห็นว่า เราน่าจะสร้างรสชาติกาแฟที่แตกต่างและเป็นเอกลักษณ์ จึงเริ่มลงมือศึกษา ค้นคว้า และลองผิดลองถูก “ด้วยตนเอง” บนความสูงประมาณ 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล เรายืนอยู่บนจุดสูงสุดของไร่กาแฟ เบื้องหน้าเรามองเห็นทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวไปจรดชายฝั่งทะเล มีฉากหน้าเป็นต้นกาแฟที่กำลังออกผลเบอร์รี่ทั้งสีเขียวและสีแดง ฉันรู้สึกลิงโลดในใจเหมือนเด็กที่ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ “เมล็ดที่อยู่บนต้นพวกนี้ยังเก็บเกี่ยวไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลา” พี่พานิชเล่าระหว่างจับกิ่งกาแฟกิ่งหนึ่งชูขึ้นให้เราดู “ถ้าเป็นสวนที่ใช้สารเคมี […]