ท่องเที่ยวไปใน ฮาวาย กับบรรยากาศสายลมหนาว สัมผัสอีกหนึ่งมุมของเกาะสวรรค์

เที่ยว ฮาวาย ในสายลมหนาว

การเดินทางครั้งนี้ เป็นการออกเดินทางไปทำงานและพักผ่อนในเวลาเดียวกัน เพื่อนร่วมทางครั้งนี้คือลูกชายวัยรุ่นที่อยากลองติดตามพ่อของเขาไปเที่ยว ฮาวาย สักครั้ง

การเดินทางครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2020 เมื่อผมได้รับเกียรติเป็นกรรมการตัดสินการแข่งขันอุคุเลเลนานาชาติ รอบชิงชนะเลิศ ที่เกาะโฮโนลูลู มลรัฐ ฮาวาย จึงถือโอกาสพาลูกชายไปใช้ชีวิตที่ฮาวายเป็นเวลา 9 วัน

ในช่วงฤดูหนาวในแถบหมู่เกาะฮาวาย อากาศไม่ได้หนาวเย็นยะเยือก อุณภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 25-27 องศาเซลเซียส บวกกับลมพัดเอื่อยตลอดวัน แสงแดดร้อนแรงยังเป็นเอกลักษณ์ของเกาะฮาวายในทุกฤดูกาล

สภาพท้องทะเลในช่วงนี้ไม่เหมาะสำหรับการเล่นน้ำทะเลสักเท่าไหร่ ทางตอนบนของเกาะมีสภาพคลื่นลมแรง เหมาะสำหรับการเล่นกระดานโต้คลื่นแบบเอ็กซ์ตรีมเท่านั้น ส่วนทางใต้ คลื่นลมสงบจนแทบไม่มีคลื่น จึงเป็นช่วงที่นักท่องเที่ยวบางตา ทั้งพ่อลูกจึงไม่ได้วางแผนทำกิจกรรมที่ทะเลมากนัก แต่เน้นไปเดินเที่ยวสำรวจสภาพภูมิทัศน์บนเกาะแทน ครั้งนี้จึงได้มุมและภาพที่ยังไม่ค่อยมีใครได้ไปสัมผัสมาฝากทุกท่านครับ

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

หาด Ke Iki ที่อยู่ทางเหนือของเกาะโอวาฮู เป็นที่ตั้งของรูปสลักหินโบราณ แต่ตอนที่เราสองคนพ่อลูกเดินทางไปถึง เป็นช่วงที่น้ำทะเลได้พัดพาทรายมาทับถมรูปสลักจนมองไม่เห็น แต่เราก็ใช้เวลาด้วยกันบนชายหาดที่เต็มไปด้วยหิน ให้ความรู้สึกสนุกตอนที่ต้องคอยเดินอย่างระแวดระวังเพื่อหลบหินคมๆ

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

ถัดมาไม่ไกล เป็นที่ตั้งของอ่าววายเมีย (Waimea) อันสวยงาม แต่ในฤดูหนาว คลื่นลมแรงและอันตรายมาก ไม่เหมาะกับกิจกรรมทางน้ำ และผมได้ยินมาว่า สัปดาห์ก่อนผมมาถึง นักท่องเที่ยวจมหายไปกับเกลียวคลื่น เราจึงตัดสินใจไป วายเมียวัลเลย์ หุบเขาที่รุ่มรวยด้วยพฤษชาติท้องถิ่น กับเส้นทางเดินเดินป่าง่ายๆ เลียบลำธาร ผ่านป่าเขาไปสู่น้ำตก วายเมียฟอลล์ ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่สร้างบรรยากาศเขียวครึ้ม ในภาพคือต้น Momkey Pod ที่แผ่กิ่งก้านกว้างใหญ่จนตัวเราเหลือนิดเดียว

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

ภาพ 3-4 ก่อนเดินทางกลับที่พัก เราเดินทางผ่านเมืองวายอะลัว (Waialua) เป็นเมืองที่แปลงโฉมโรงน้ำตาลเก่าให้กลายเป็นร้านรวงต่าง ๆ เช่น ร้านทำสบู่ ร้านกาแฟ และร้านขายอุปกรณ์โต้คลื่น ภายในร้านขายของที่ระลึก ทุกอณูเต็มไปด้วยทุกสรรพสิ่งที่แสดงออกถึงความเป็นฮาวาย

ฮาวาย, เที่ยวฮาวาย, อุคุเลเล่,

หลังจบภารกิจการแข่งขันอุคุเลเลนานาชาติ วันรุ่งขึ้น มีการจัดแสดงงานอุคุเลเลปิกนิก และการออกบูธของร้านค้าต่าง ๆ และมีการแสดงอุคุเลเลตลอดทั้งวัน ผมรู้สึกถึงบรรยากาศที่เป็นกันเอง ท่ามกลางอากาศที่สดใสของฮาวาย ปัจจุบันเราสามารถหาอูคูเลเล่ราคาประหยัดมาเล่นได้ แต่อูคูเลเล่ฮาวายคุณภาพดีนั้น มันดีกว่ามาก ทั้งเสียง สัมผัส และความสวยงาม เช่นอูคูเลเล่ Kanile’a รุ่นพิเศษของปี 2020 นี้ในภาพ ที่ราคาราว 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ

หาดลานิคาย (Lanikai) ได้รับการยกย่องให้เป็นหาดที่สวยที่สุดของเกาะ แต่ข้อเสียคือไม่มีที่จอดรถ แต่หาดนั้นไม่มีที่จอดรถ แต่หาดที่อยู่ถัดมา Kailua มีทุกอย่างเหมือนกัน และพอจะหาที่จอดรถได้ ก็มีความสวยงามไม่ต่างกัน ทรายละเอียด หาดกว้าง ทะเลค่อนข้างสงบตลอดปี แถมเหนือกว่าตรงมีแม่น้ำใสแจ๋วไหลมาสู่ทะเลด้วย ที่หาดนี้ผู้คนไม่แน่นเหมือนหาดไวกิกิ มีคนมาทำกิจกรรมทางทะเล พร้อมชมวิวอันงดงามของฝั่งตะวันออกของเกาะ

เมื่อตะลุยทั้งทะเลและภูเขาจนหมดพลัง ก็ถึงเวลาเติมพลังกันด้วยโซลฟู้ดของฮาวาย โลโคโมโค เมนูเด็ดที่ปรุงขึ้นมาสำหรับคนต้องการพลังงานเยอะๆ ข้าวสองสกูปยักษ์ เนื้อแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้น ไข่ไก่สองฟอง พร้อมเครื่องเคียง สลัดมักกาโรนี ราดน้ำเกรวี ก็อร่อยเหาะด้วยพลังแคลลอรี่นับพัน ร้าน Rainbow Drive-In ร้านเก่าแก่ร้านโปรดของอดีตประธานาธิปดีโอบามา เป็นหนึ่งเมนูที่ติดอันดับอร่อยที่สุดในฮาวาย

เพียงแค่ 15 นาทีจากโฮโนลูลู เราเดินทางมาถึงป่าฝน Lyon Arboretum แหล่งอนุรักษ์พันธุ์ไม้ของมหาวิทยาลัยฮาวาย เมื่อขับรถขึ้นไปจอดบนเขาแล้ว เราสามารถเดินขึ้นไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางเดินป่า ผ่านน้ำตก ชมต้นไม้นานาพันธุ์ ระหว่างทางฝนจะตกลงมาเป็นระยะ พื้นที่เป็นหิน โคลน สลับกับรากไม่ลื่นจนผมล้มก้นกระแทก แต่ความสวยงามระหว่างทางทำให้ไม่ผิดหวังที่ได้มา เสียดายที่ลงภาพทั้งหมดไม่ได้

เมื่อมองจากยอดเขา เรามองเห็นผืนน้ำทะเลสีฟ้าเข้มจากข้างบนนั้น สองพ่อลูกจึงขับรถต่อมาอีก 3 นาที จนถึงหาดวายมานาโล (Waimanalo) ซึ่งภาพทะเลที่ปรากฏเบื้องหน้าสวยงามมากจริงๆ แต่มีป้ายเตือนต่างๆ มากมาย ทั้งกระแสน้ำอันตราย คลื่นแรง และ Man-o-war! หมายถึงระวังแมงกะพรุน ผมเองเคยสัมผัสมาแล้ว อาการปวดแสบปวดร้อนเอาเรื่อง และหากผู้ใดมีอาการแพ้อาจถึงแก่ชีวิตได้ วันนั้น ผมเห็นแมงกะพรุนแหวกว่ายกระจายตัวอยู่ในน้ำ คล้ายทุ่นระเบิด แค่มองเห็นก็อดห่วงคนที่ลงเล่นน้ำในละแวกนั้นไม่ได้

ระหว่างเดินทางกลับมายังไวกิกิ เรามองเห็นหาด Halona Cove จากด้านบน และไม่มีทางเข้า ป้ายประกาศเตือนอันตรายถูกติดไว้มากมาย นักท่องเที่ยวต้องปีนหน้าผาหินลงไปที่ชายหาด สถานที่แห่งนี้โด่งดังจากภาพยนตร์หลายเรื่อง วันนั้น นักท่องเที่ยวบางคนบ้างนอนอาบแดด บ้างลงโต้คลื่นท้าทายความรุนแรงของทะเลในฤดูหนาว ส่วนผมและลูกชายขอยืนซึมซับบรรยากาศอยู่ห่างๆ

มุมประจำของนักท่องเที่ยวเมื่อมาเยือนโอวาฮู คือ Diamond Head ภูเขาไฟที่เป็นภาพจำอันคุ้นเคยของฮาวาย ภาพนี้ถ่ายจากสวนสาธารณะ Kapiolani ที่มักจะมีงานเฟสติวัลต่างๆ มาจัดแสดงที่นี่ ช่วงที่มีการจัดเทศกาล เต็นท์ของนักท่องเที่ยวถูกตั้งเต็มลาน ต่างจากช่วงเวลาที่ร้างผู้คนเช่นนี้

Kamaka Ukulele สำนักอูคูเลเล่เก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งนี้  เป็นหนึ่งในสถานที่ขึ้นทะเบียน Hawaii Herritage Site ที่นี่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมโรงงานอาทิตย์ละ 4 วัน เพื่อชมกรรมวิธีสร้างอูคูเลเล่ตามแบบฉบับดั้งเดิมที่สือบต่อกันมากว่า 100 ปี เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ควรมาเยี่ยมชมสักครั้ง แม้คุณไม่ได้เล่นอูคูเลเล่

มาฮาวายทั้งทีก็คงไม่พลาดเสื้อฮาวาย หรือที่คนฮาวายเรียกว่า อโลฮาเชิ้ต ทุกคนที่นี่ต่างสวมใส่เสื้อแบบนี้ ไม่ว่าคุณเดินทางไปที่ไหนบนหมู่เกาะฮาวาย คุณก็พบเห็นเสื้อเชิ้ตลายสีสันสดใสเสมอ แต่ถ้าอยากชมเสื้อฮาวายหายาก ต้องมาที่ร้าน Bailey Antique ร้านเสื้อฮาวายที่มีตั้งแต่ระดับราคาเริ่มต้น ไปจนถึงของสะสมที่หาที่ไหนไม่ได้แล้ว เมื่อเปิดประตูเข้ามา จะเจอกลิ่นอับของเสื้อเก่ากระแทกจมูกอย่างแรง แต่ภาพที่เห็นทำให้คนรักเสื้อฮาวายอยากเข้าไปค้นหา ว่าที่แห่งนี้มีขุมทรัพย์อะไรซ่อนอยู่บ้าง

ทั้งหมดนี้คือไฮไลท์ของทริป 9 วันในฮาวาย ณ ปลายฤดูหนาวของผม จากที่ไปๆ มาๆ ฮาวายหลายครั้ง โดยส่วนตัวผมแนะนำให้เดินทางมาช่วงฤดูร้อน เพราะมีกิจกรรมให้เลือกสรรหลากหลาย ถ้ามาฤดูหนาวควรลเือกช่วงเวลาประมาณกลางฤดู คุณจะได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเกลียวคลื่นที่พัดกระแทกโขดหิน แต่ไม่ว่าจะมาฮาวายช่วงไหน คุณจะได้สัมผัสอากาศสดใส มิตรภาพจากผู้คน ความเรียบง่ายและเป็นกันเอง และมนต์ขลังอโลฮาอย่างแน่นอนครับ

เรื่องและภาพถ่าย: Asada Atornphatai 


เรื่องอื่นๆ ที่น่าสนใจ: แมงกะพรุนทำสิ่งเหล่านี้ได้ แม้ไม่มีสมอง

แมงกระพรุน, ดำน้ำ, ใต้โลกน้ำแข็ง, แอนตาร์กติกา
แมงกะพรุนมงกุฎเรืองแสงกว้าง 36 เซนติเมตรตัวนี้ ว่ายผ่านหน้าช่างภาพไปที่ความลึก 40 เมตร ลำตัวของมันเรืองสว่างโดยมีหนวดพิษสิบสองเส้นอยู่เบื้องหลัง

เรื่องแนะนำ

สำรวจหมู่บ้านชาวประมงร้างในจีน

สถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งเมื่อในอดีตเคยเป็นหมู่บ้านชาวประมง แต่ ณ ปัจจุบันมันกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดึงดูดใจผู้คนจากทั่วโลกให้เดินทางไปชมความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

ลับแล … ปิดตำนานเมืองเร้นลับ

ลับแล … ปิดตำนานเมืองเร้นลับ เปิดประตูเมืองท่องเที่ยวเลิศล้ำ สายหมอกบางเบา…ขาวขุ่น ค่อยๆโปรยตัวเองลงจากแผ่นนภา คลี่ห่มคลุมครอบไปทั่วทั้งหุบเขาตั้งแต่เมื่อดื่นดึก…เมืองทั้งเมือง อยู่ในความสลัวลาง แลเหน็บหนาว ราวกับภาพวาดอันวิจิตรจากปลายพู่กันของจิตรกร มากฝีมือ ถึงเวลาตีนฟ้าเปิด ดวงตะวันสาดแสงทอง สายหมอกก็ยังมิเจือจาง  เสมือนอยากจะโอบกอดเมืองนี้ไว้อย่างทะนุถนอม ด้วยความรักอันเลอค่าดุจนิรันดร์ สายหมอกยัง โลมไล้อยู่บนยอดรวงข้าวสีทองอย่างอ้อยอิ่ง ชีวิตเรียบง่ายในอ้อมกอดของหุบเขาอันพิสุทธิ์ เริ่มต้นวันใหม่ ตามครรลองของสารบาญแห่งชีวิตและจิตวิญญาณ จนละอองหมอกค่อยๆ เลือนสลาย เมื่อสายแดดใสสกาว ซุ้มประตูเมืองค่อยๆปรากฏ ตัวอักษรเริ่มกระจ่างชัด ในสายตา ทำให้ทุกคนได้รู้ว่าที่นี่คือ  “เมืองลับแล” ……………………. ดินแดนแห่งนี้คือแผ่นดินอันสงบเงียบ ที่ถูกโอบกอดด้วยธรรมชาติบริสุทธิ์ หมดจดงดงาม วิถีชีวิตชาวบ้านเรียบง่าย  ชุมชนที่มีประเพณี วัฒนธรรมมั่นคงยืนยงยาวนาน วัดวาอารามเก่ากาลตระการตามากมี พรั่งพร้อมด้วยตำรับอาหารโอชารส ผลหมากรากไม้อุดมสมบูรณ์ตลอดทั้งปี  ผู้เฒ่าผู้แก่ใจอารี ยิ้มแย้มแจ่มใส ลูกหลานรักถิ่นฐานบ้านเกิด ในหัวใจเปี่ยมล้นพุทธศรัทธา ตระหนักในคุณค่าแห่งภูมิปัญญาที่บรรพชนถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น ลับแล เป็นที่รู้จักมาเนิ่นนานหลายร้อยปี แต่น้อยคน จะได้มาสัมผัสถึงแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณของแผ่นดิน ตำนานเล่าขานเกี่ยวกับเมืองลับแล ปรากฏมากมายหลากหลายเรื่องราว…ทั้งลี้ลับ ลึกเร้น อัศจรรย์ ถ่ายทอดกันมาแบบปากต่อปาก  แต่วันนี้ “ลับแล”หาเป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว […]

แสง สี เสียง ในเกาหลีเหนือ

รัฐบาลเปียงยาง ในเกาหลีเหนือ จัดการแสดงอันน่าตื่นตาโดยมีผู้แสดงหลายพันคน  ช่างภาพเรียนรู้ที่จะมองให้ไกลและลึกกว่าการแสดงนั้น กระทั่งด้วยมาตรฐานของเกาหลีเหนือ โชว์ปิดฉากงานฉลองครบรอบ 70 ปีของการก่อตั้งประเทศเมื่อปี 2018 ต้องถือเป็นการแสดงที่ชวนให้อ้าปากค้าง  นักเรียนนักศึกษาหลายพันคนถือคบเพลิงเดินสวนสนามเป็นระลอกไปรอบๆ จัตุรัสคิมอิลซุงประจำกรุงเปียงยาง ในเกาหลีเหนือ เปลวเพลิงไฟฟ้าบนยอดหอคอยชูเชส่องสว่าง ขณะที่เสียงร้องเพลงของเหล่ายุวชนและเสียงพลุดังก้องไปทั่วลานจัตุรัสอันใหญ่โตมโหฬาร การแสดงที่ใช้คนจำนวนมากเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยตลอดช่วงเวลา 20 ปีที่ผมบันทึกภาพในเกาหลีเหนือ ผมถ่ายภาพการแสดงเหล่านี้ไม่ใช่เพียงเพราะความน่าตื่นตาตื่นใจ แต่เพราะทำให้เข้าใจภาพลักษณ์ที่รัฐบาลอยากนำเสนอให้โลกเห็น นั่นคือภาพประเทศในอุดมคติ  ไร้สิ่งรกหูรกตา นำเสนอแต่สิ่งดีๆ สามัคคีปรองดอง และแข็งแกร่ง ชาวเกาหลีเหนือคาดหวังให้ช่างภาพเป็นนักโฆษณาชวนเชื่อที่มีจุดมุ่งหมาย ไม่ใช่ช่างภาพข่าวที่มีสายตาชอบจับผิด นั่นทำให้การทำงานเป็นช่างภาพข่าวชาวต่างชาติในเกาหลีเหนือเป็นเรื่องท้าทาย ขณะอยู่ที่นั่น ผมมีมัคคุเทศก์ที่รัฐบาลจัดหาให้ตามไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา หน้าที่ของเขาคือคอยอำนวยความสะดวกให้ผมและจับตาดูความเคลื่อนไหวของผม ในการเดินทางครั้งแรกๆ ของผม ดูเหมือนชาวเกาหลีเหนือคาดหวังว่า ช่างภาพจากสหรัฐฯ ที่เป็นประเทศปรปักษ์อย่างผมจะตัดสินพวกเขาอย่างมีอคติ จงใจถ่ายภาพเพื่อทำให้พวกเขาดูเลวร้าย พวกเขาเฝ้ามองสิ่งที่ผมทำชนิดไม่ยอมให้คลาดสายตา  ทำให้ผมเรียนรู้ที่จะใช้กล้องแบบพลิกแพลงมากขึ้นเพื่อจับภาพช่วงเวลาดิบๆ บ่อยครั้งผมเก็บภาพอย่างเร่งรีบ  โดยถ่ายขณะกล้องอยู่ตรงตำแหน่งสะโพก หรือถ่ายจากหน้าต่างรถบัสหรือรถยนต์ระหว่างทางไป หรือกลับจากงานที่มีกำหนดการล่วงหน้า  ภาพถ่ายที่น่าสนใจที่สุดเป็นเพียงภาพคนธรรมดาสามัญกำลังทำสิ่งธรรมดาสามัญ และการถ่ายภาพแนวแคนดิดนี้ก็ทำให้ผมเปิดหน้าต่างบานเล็กๆ เข้าสู่ชีวิตประจำวันของชาวเกาหลีเหนือได้ในที่สุด ผมเชื่อว่า พอเวลาผ่านไปมัคคุเทศก์ที่ทำงานกับผมเริ่มเข้าใจสิ่งที่ผมพยายามทำ นั่นคือการให้มุมมองที่ซื่อสัตย์และยุติธรรมแก่ประเทศของพวกเขา  ไม่ว่าจะหยาบกระด้างหรือไร้การปรุงแต่งแค่ไหน ผมกำลังมองหาความเป็นสากล ชีวิตประจำวัน ผู้คนจริงๆ ที่มีชีวิตอยู่จริงๆ และควรค่าแก่การทำความเข้าใจ […]

เล่นสกี บนทะเลสีขาวในทิวเขาแห่งแดนอาทิตย์อุทัย

ลมหนาวพัดผ่านผิวหน้า พร้อมกับร่างกายที่เคลื่อนที่อยู่บนหิมะสีขาวโพลน เป็นเหมือนช่วงเวลาที่เหมือนเราได้หลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง และความกังวลใจทั้งหมดมลายหายไปกับสายลม เมื่อลมหนาวมาเยือน คงเป็นเรื่องน่าสนใจไม่น้อย หากเราได้พาตัวเองไปอยู่ในดินแดนเทพนิยาย พื้นดินขาวโพลน อากาศหนาวเหน็บบนภูเขาสูง และป่าสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ แวดล้อมไปด้วยความเงียบ พร้อมความสดใสของท้องฟ้า และตัวละครกำลัง เล่นสกี อยู่บนหิมะอย่างมีความสุข ดินแดนที่ว่า ผมหาเจอในประเทศญี่ปุ่นครับ จุดหมายปลายทางที่อยู่ใกล้เมืองไทย และเหมาะกับการเล่นสกีในฤดูหนาว ผมพบว่ามีลานสกีอยู่หลายแห่ง ตั้งแต่ภาคกลางของเกาะฮอนชูจนถึงเหนือสุดของเกาะฮอกไกโด ความละเอียดของเกล็ดหิมะที่ญี่ปุ่นขึ้นชื่อว่านุ่มมาก แม้เราพลาดถลาล้มลงจากแผ่นสกีก็ไม่เจ็บตัวมาก และด้วยอากาศที่เย็นกำลังพอดีส่งผลให้เกล็ดหิมะด้านบนไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง จึงไม่ลื่นมาก นักสกีจากทั่วโลกต่างหลั่งไหลมาญี่ปุ่นเพื่อการนี้ การเริ่มต้นเล่นสกีที่ญี่ปุ่นไม่ใช่เรื่องยุ่งยากครับ แต่ละแห่งมีครูฝึกสอนชาวญี่ปุ่นคอยแนะนำวิธีการเล่นสกีอย่างถูกต้องและปลอดภัย เด็กๆสามารถเริ่มเล่นได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบเป็นต้นไป บางแห่งมีครูชาวต่างชาติที่พูดภาษาอังกฤษได้ประจำอยู่ที่ลานสกี โดยเฉพาะช่วงเทศกาลท่องเที่ยวในประเทศญี่ปุ่น สถานที่ยอดนิยมสำหรับนักสกีมีหลายแห่ง ทั้งโตเกียว โอซากา และฮอกไกโด สำหรับนักสกีมืออาชีพมักคุ้นเคยกับสถานที่ และรู้จักช่วงเวลาที่เหมาะสมในการเล่นสกี สำหรับผู้เริ่มต้นหรือคนไม่เคยเล่นสกีมาก่อน สามารถเลือกลานสกีที่มีครูฝึกประจำได้ ในเรื่องอุปกรณ์ โรงแรมที่อยู่ใกล้ลานสกีส่วนใหญ่เตรียมอุปกรณ์ไว้ให้เช่า หรือเราสามารถขึ้นไปเช่าที่ลานสกีได้เลย ราคาค่าเช่าเริ่มต้นที่หลักร้อยบาทต่อวัน นอกจากนี้ยังมีร้านเช่าอุปกรณ์ในเมืองที่พบได้ประปรายซึ่งราคาย่อมเยาลงมา ลานสกีในประเทศญี่ปุ่นมีมากกว่า 500 แห่ง ความสวยงามและความยากง่ายแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับช่วงเวลา นักท่องเที่ยวชาวไทยส่วนใหญ่มักเดินทางไปรวมตัวกันที่ฮอกไกโด แต่ขอแอบบอกว่า ที่นี่นักท่องเที่ยวเยอะมากจนแน่นลานสกี โดยเฉพาะช่วงวันหยุดยาวปลายปี ถ้าอยากไปจริงๆ […]