อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน - National Geographic Thailand

อุทยานแห่งชาติเมื่อครั้งวันวาน

อุทยานแห่งชาติ เมื่อครั้งวันวาน

เมื่อสภาคองเกรสก่อตั้งอุทยานแห่งชาติขึ้นในปี 1916 ชาวอเมริกันเพิ่งจะเริ่มต้นการผจญภัยตามวลีที่กล่าวโดย วอลเลซ เสต็กเนอร์ นักเขียนนิยายชื่อดังของสหรัฐฯ “อุทยานแห่งชาติคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เรามี มันเป็นอเมริกัน และเป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ทั้งยังสะท้อนด้านที่ดีที่สุดของเราออกมา”

มาชมภาพเก่าหาชมยากของอุทยานหลายแห่งในสหรัฐฯ เมื่อครั้งที่มันยังไม่ถูกบุกเบิกโดยนักท่องเที่ยวมากนักกัน

เยลโลว์สโตน, 1912

อุทยานแห่งชาติ
นักท่องเที่ยวชมการปะทุของน้ำพุ Grand Geyser ในอุทยานเยลโลว์สโตน ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ปี 1872 ครอบคลุมพื้นที่ของรัฐไวโอมิง, ไอดาโฮ และมอนทานา อุทยานแห่งนี้คือสถานที่ที่ดีที่สุดในการชมน้ำพุร้อน ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่แห่งในโลก
ภาพถ่ายโดย Stereo-Travel Co., Library of Congress

แคนยอนโชโชนิ, เยลโลว์สโตน, 1917

อุทยานแห่งชาติ
ผู้เยี่ยมชมขับรถผ่านแคนยอนและน้ำตกโชโชนิของอุทยานเยลโลว์สโตน ในฐานะอุทยานแห่งแรกของโลกและของสหรัฐฯ สถานที่แห่งนี้มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมมากถึง 3 ล้านคนต่อปี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ธีโอดอร์ โรสเวลต์, โยเซมิตี, 1903

อุทยานแห่งชาติ
ในภาพถ่ายสามมิตินี้ ธีโอดอร์ โรสเวลต์ อดีตประธานาธิบดียืนอยู่บนธารน้ำแข็งของอุทยานโยเซมิตี ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ในฐานะของบุคคลสำคัญที่ก่อตั้งอุทยาน โรสเวลต์ก่อตั้งอุทยานถึง 5 แห่ง ในสมัยที่เขาเป็นประธานาธิบดี
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

ภาพพาโนรามาของอุทยานโยเซมิตี, 1899

อุทยานแห่งชาติ
ภาพถ่ายจากช่วงปลายศตวรรษที่ 19 บันทึกความงดงามของอุทยานโยเซมิตีในแบบพาโนรามาไว้ อุทยานแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1890 โดย John Muir นักธรรมชาติวิทยาผู้ริเริ่ม “วิหารที่สร้างด้วยมือมนุษย์ ก็ไม่อาจงามเทียบเท่ากับอุทยานโยเซมิตี” คำกล่าวจากเขา
ภาพถ่ายโดย Courtesy Library of Congress

Glacier Point , โยเซมิตี, 1902

อุทยานแห่งชาติ
คู่รักใจกล้าโพสต์ท่าถ่ายภาพ ณ จุดชมวิว Glacier Point ของอุทยานโยเซมิตี ด้วยความสูง 914 เมตรจากพื้นดิน ก้อนหินก้อนนี้เป็นจุดชมวิวและจุดถ่ายภาพยอดนิยม
ภาพถ่ายโดย Geo.W.Griffith, Library of Congress

 

เรื่องแนะนำ

พบซากเรือรบสมัยสงครามโลกครั้งที่สองหลังจมอยู่ใต้ก้นสมุทรนาน 73 ปี

พบซากเรือลาดตระเวน อินเดียแนโพลิส สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจมอยู่ใต้ก้นสมุทรนาน 73 ปี หลังประสบความล้มเหลวในการค้นหาอยู่นานหลายสิบปี ในที่สุด เราก็พบซากเรือรบในตำนาน อินเดียแนโพลิส นอนสงบนิ่งลึกลงไปใต้ทะเลฟิลิปปินส์ ทีมค้นหาระบุตำแหน่งซากเรือที่ระดับความลึก 5,500 เมตร (18,044 ฟุต) จากผิวน้ำ ตามข้อมูลของพอล แอลเลน มหาเศรษฐีพันล้านผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทไมโครซอฟต์ ซึ่งเป็นผู้นำทีมค้นหา แอลเลนเขียนในข้อความทวิตเตอร์ว่า “บทสำคัญในประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองได้ข้อสรุปแล้ว ผมหวังว่า ผู้รอดชีวิตและครอบครัวผู้สูญเสียจะคลายความโศกเศร้าและความขับข้องที่เกาะกุมจิตใจมายาวนานลงไปได้บ้าง” เรือลาดตระเวน อินเดียแนโพลิส จมเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ปี 1945 หรือเพียง 12 นาทีหลังถูกโจมตีด้วยตอร์ปิโดจากเรือดำน้ำของญี่ปุ่น จุดจบของเรือ อินเดียแนโพลิส และชะตากรรมของผู้รอดชีวิตที่ลอยคออยู่ในทะเลเป็นโศกนาฏกรรมทางทะเลครั้งเลวร้ายที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์อเมริกัน ขณะถูกโจมตี เรือ อินเดียแนโพลิส มีลูกเรือประจำการอยู่  1,200 นาย ในจำนวนนี้ราว 300 คนเสียชีวิตหลังเรือจมลง ขณะที่ผู้รอดชีวิตต้องลอยคออยู่กลางทะเลฟิลิปปินที่เต็มไปด้วยฉลาม การขาดน้ำ อาหาร และภาวะเกลือเป็นพิษ ทำให้อีกหลายร้อยคนต้องจบชีวิตลง เชื่อกันว่า ฉลามครีบขาวหรือฉลามไวต์ทิปและฉลามเสือยังโจมตีผู้รอดชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บด้วย ในที่สุดก็เหลือลูกเรือเพียง 317 คนที่ได้รับการช่วยเหลือขึ้นจากน้ำ […]

แค่แตะมูลค้างคาวอาจถึงตาย

ระหว่างการทำงานที่ได้รับมอบหมายในถ้ำที่เต็มไปด้วยค้างคาวและงู ช่างภาพคิดว่าเขารู้จักอันตรายทั้งหมด แต่ภัยคุกคามต่อชีวิตที่แท้จริงมาถึงเมื่อเขาก้าวออกจากถ้ำ

แมลงปอเข็ม : โลกยังสวยงาม แม้ในโมงยามวิกฤติ

แมลงปอเข็ม ซึ่งเป็นหนึ่งในสิ่งที่ช่างภาพ เรมุส ทีเปลีย ชอบถ่ายในฤดูร้อน เกาะนิ่งราวกับสั่งได้อยู่ตรงหน้าสระว่ายน้ำเป่าลมสีฟ้าสำหรับเด็ก  พวกมันเนรมิตสวนในฤดูร้อนให้กลายเป็นสตูดิโอถ่ายภาพแมลงอันสมบูรณ์แบบ ชมภาพถ่ายที่อาจช่วยให้ใครหลายคนคลายความวิตกกังวลไปได้บ้าง เพราะโลกยังเต็มไปด้วยแง่มุมงดงามเสมอ แม้ในโมงยามวิกฤติเช่นนี้

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า

ชีวิตครึ่งเดียว แต่คุ้มค่า อารอน วอลลิน เป็นชายผู้มีสองบทบาท บนเวทีเขาคือคนบ้าระห่ำที่ตัวเล็กที่สุด จากฉายา Short E. Dangerously ในฐานะผู้เชี่ยวชาญในการทำให้คนดูตื่นเต้นและเบิกบาน เขาทรงตัวบนลูกโบวลิ่ง, ขว้างมีดและเดินบนแผ่นกระจกด้วยมือของเขา แต่นอกเวที เขาคว้าหมวกคาวบอยมาสวม ตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกแสดงออกมา “คุณจำเป็นต้องมีปุ่มเปิดและปิด” วอลลินกล่าว “คุณต้องแยกตัวตนทั้งสองแบบออกจากกันให้ได้ มิฉะนั้นมันจะเป็นปัญหา” วอลลินสูญเสียขาทั้งสองข้างของเขาไปเมื่ออายุได้ 2 ขวบครึ่ง จากโรค Sacral Agenesis ตัวเขาเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจเพื่อความบันเทิงมานานกว่า 20 ปี และสำหรับ 5 ปีที่ผ่านมา วอลลินเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในคณะละครสัตว์ Hellzapoppin ที่เปิดทำการแสดงแบบโรดโชว์ “ผมใช้ชีวิตแบบร็อกแอนด์โรลที่ผู้คนทั่วไปฝันถึง” เขากล่าว สำหรับไบรอัน เลห์มัน ช่างภาพ ไม่ใช่ลักษณะทางกายภาพของเขาที่ทำให้เลห์มันสนใจ แต่คือตัวตนของวอลลินเมื่ออยู่นอกเวทีต่างหาก ที่ทำให้เลห์มันตัดสินใจติดตามเขาอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลา 2 ปี “เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์” เลห์มันกล่าว “แต่ผมไม่สามารถถ่ายภาพได้ ถ้าผมไม่ได้เข้าไปอยู่ในชีวิตของเขา” วอลลินเปิดประตูให้ช่างภาพผู้นี้เข้ามาในชีวิต ในฐานะเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง “เขาเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของผม” วอลลินกล่าว “ผมไม่ได้ปิดบังอะไรเลย” ผลที่ได้คือภาพถ่ายอันใกล้ชิดอันทรงพลังจากชายผู้น่าจดจำเป็นอย่างยิ่ง […]