สุดยอด ภาพถ่ายจากโดรน - National Geographic Thailand

สุดยอดภาพถ่ายจากโดรน

สุดยอด ภาพถ่ายจากโดรน

สำหรับ Garry Cummins ช่างภาพจากโทรอนโตแล้ว การถ่ายภาพคือการฝึกสมาธิ หลังการทำงานในไซต์ก่อสร้างทุกวันธรรมดา เมื่อถึงวันหยุดเขาจะทำตามปรารถนานั่นคือการสำรวจความงดงามของท้องฟ้าและทัศนียภาพภาพถ่ายจากโดรน

“การถ่ายภาพคือช่วงเวลาที่ผมได้อยู่กับตัวเอง มันช่วยให้ผมได้แสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์และถ่ายทอดความงดงามของธรรมชาติและสิ่งปลูกสร้างบนโลกใบนี้” Cummins กล่าว และในฐานะของผู้เข้าประกวดภาพถ่ายท่องเที่ยวล่าสุดประจำปี 2018 นี้ เขาได้แสดงให้เห็นแล้วว่ามุมมองที่เขามีต่อเส้นสายของเมืองและภูมิทัศน์อันเขียวขจีของธรรมชาติผ่านสายตาของโดรนนั้นเป็นอย่างไร

เรื่อง Sarah Polger

ภาพถ่าย Gary Cummins

ภาพถ่ายจากโดรน
“ผมอึ้งไปเลยเมื่อได้เห็นโครงสร้างอันใหญ่โตและหนาแน่นในเกาะฮ่องกง” Gary Cummins กล่าว ในฐานะของช่างภาพที่ใช้เทคโนโลยีโดรน Cummins สำรวจที่พักอาศัยในย่านเกาลูน “การจะได้มุมมองนี้มาต้องใช้ความอดทนและอุตสาหะมากครับ ซึ่งก็คุ้มค่าเพราะภาพที่ออกมานั้นเป็นอะไรที่ใหม่มาก”
ภาพถ่ายจากโดรน
แสงไฟจากรถราบนไฮเวย์ในช่วงเวลาเร่งด่วนช่วงกลางคืน ในเมืองโทรอนโต ประเทศแคนาดา
ภาพถ่ายจากโดรน
มุมมองทางอากาศของสนามเทนนิส Aviva ในเมืองโทรอนโต ภาพนี้เป็นภาพถ่ายด้วยโดรนภาพแรกของ Cummins “ผมชอบความสมมาตรของการออกแบบมากครับ”
ภาพถ่ายจากโดรน
บรรยากาศของ Colombus Circle ในมหานครนิวยอร์ก “มันดูเหมือนกับเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เลยครับ” Cummins กล่าว
ภาพถ่ายจากโดรน
โรงเก็บรถไฟในย่านควีนส์ ของนครนิวยอร์ก
ภาพถ่ายจากโดรน
ขั้วตรงข้ามกันระหว่างธรรมชาติและสิ่งที่มนุษย์สร้างเกิดขึ้นในอ่าวทางตอนใต้ของไอซ์แลนด์ ถนนตัดผ่านแม่น้ำและน้ำแข็งที่ไหลอยู่เบื้องล่าง
ภาพถ่ายจากโดรน
บ้านเรือนในหมู่บ้าน Eskifjörður ของไอซ์แลนด์ Cummins ตื่นตาตื่นใจไปกับทัศนียภาพที่เต็มไปด้วยหิมะ
ภาพถ่ายจากโดรน
นักเล่นเซิร์ฟทะยานออกมาจากทะเลน้ำแข็ง บริเวณอ่าวของเมือง Tramore ในไอซ์แลนด์
ภาพถ่ายจากโดรน
Cummins พบเข้ากับเกาะอันสวยงามนี้ ระหว่างการเดินขึ้นเขาในหมู่เกาะ Faroe เป็นระยะทาง 4 ไมล์ “ความงดงามที่ถูกถาโถมโดยมหาสมุทรแอตแลนติก” ช่างภาพกล่าว

 

อ่านเพิ่มเติม

ชุดภาพถ่ายเมืองรีสอร์ตร้างในสหรัฐอเมริกา

เรื่องแนะนำ

หยัดยืนขึ้นอีกครั้ง หลังพายุพัดถล่ม

ตั้งแต่มหาพายุแซนดีพัดถล่มบ้านเรือนตามแนวชายฝั่งนิวเจอร์ซีย์เมื่อหลายปีก่อน ชาวบ้านที่นั่นไม่เพียงสร้างบ้านขึ้นใหม่ แต่ยังยกระดับให้สูงขึ้นด้วย

โฉมใหม่นิวยอร์ก

เรื่อง พีต แฮมิลล์ ภาพถ่าย จอร์จ สไตน์เมตซ์ นานมาแล้ว ตอนยังเป็นเด็กชายวัยแปดขวบ ขณะยืนอยู่บนหลังคาอาคารห้องเช่าสูงสามชั้นในย่านบรุกลิน ผมได้สัมผัสกับความรู้สึกอัศจรรย์ใจเป็นครั้งแรก ผมยังไม่เคยขึ้นไปบนหลังคาตามลำพังมาก่อน แม่ผมบอกว่า มันเป็นหน้าผาที่มนุษย์สร้างขึ้นและอันตรายเกินไป ตอนโพล้เพล้ พอเพื่อนฝูงแยกย้ายกันกลับบ้านไปกินข้าว ส่วนแม่ผมก็ออกไปซื้อของพอดี ผมเสี่ยงไต่บันไดขึ้นไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ปลดกลอนประตู แล้วก้าวออกไป ชั่วขณะนั้นเองที่ผมรู้สึกว่าชีวิตผมเปลี่ยนไปแล้ว ทางทิศตะวันตก ไกลโพ้นเลยอ่าวออกไป ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยลงสู่ภูมิทัศน์ที่ผมรู้จักแค่ในชื่อ “เจอร์ซีย์” หมู่เมฆเคลื่อนตัวช้าๆ ส่วนที่อยู่ใกล้ดูดำทะมึน ส่วนที่อยู่ไกลออกไปมีขอบเรืองแสงสีส้ม เรือบรรทุกสินค้าแล่นเอื่อยๆทิ้งเส้นสายสีขาวไว้บนผืนน้ำดำมืด ในแมนแฮตตัน หมู่อาคารสูงกำลังกลืนหายไปกับฟ้าที่มืดสลัวลง ไม่มีแสงไฟสว่างไสวในยามสงครามเช่นนั้น เบื้องล่างผมเป็นหลังคาบ้านราวห้าสิบหลัง ทั้งหมดรวมกันเป็นภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของรูปทรง สีสัน และเงามืดเร้นลับ ทอดยาวเหนือขอบเขตของสิ่งที่เราเรียกกันว่า “ย่านนี้” ผมพยายามนึกหาถ้อยคำ แต่ไม่มีคำใดผุดขึ้นมา ตอนนั้นผมยังบรรยายความรู้สึกตัวเองไม่เป็น แน่นอนครับว่า คำคำนั้นคือ “ความอัศจรรย์ใจ” ความอัศจรรย์ใจอีกมากจะตามมาหลังจากนั้น ตลอดช่วงชีวิตอันรุ่มรวย เข้มข้น และยาวนาน ซึ่งส่วนใหญ่เกิดขึ้นได้ด้วยการข้ามพรมแดนในจินตนาการของย่านตัวเองออกไป “สู่นิวยอร์ก” อย่างที่เราพูดกันเมื่อเอ่ยถึงแมนแฮตตัน ในช่วงหลายปีต่อมา ผมตกหลุมรักการเดิน หนังสือการ์ตูน การวาดรูป ทีมเบสบอลบรุกลินด็อดเจอร์ […]

ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย

นักปีนเขาใจกล้าเดินข้ามยอดเขาระยะทาง 20 เมตร ในเทือกเขาแอลป์ของสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยการยืนบนเชือกเพียงเส้นเดียวที่มีความกว้างเพียง 2.5 เซนติเมตร

ค่ายมวยศิษย์ครูจงอาง

เรื่องและภาพ นิสากร ปิตุยะ (รางวัลชมเชยโครงการ 10 ภาพเล่าเรื่องปี 7) ค่ายมวยศิษย์ครูจงอางเป็นค่ายมวยสำหรับเด็กๆ ที่เกิดจากความตั้งใจของ นายประเสริฐ จิระพรรักษ หรือ จงอางน้อย สิงห์คงคา อดีตนักมวยเก่า แห่งสำนักวัดเทพธิดาราม ผู้ต้องการสร้างผลผลิตที่ดีให้กับสังคม  เขานำความรู้ความสามารถที่ตนมี นั่นก็คือศิลปะการต่อสู้มวยไทย มาถ่ายทอดให้กับเยาวชนที่สนใจ โดยไม่เรียกร้องค่าใช้จ่ายใดๆ บนพื้นที่เล็กๆ ราว 4×6 เมตร หน้าบ้านของครูจงอางถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นสนามฝึกแข้งของลูกศิษย์ตัวน้อย  นอกจากที่นี่จะมีครูแล้ว ยังมี “แม่” ที่คอยหาข้าวหาปลา ดูแลความเรียบร้อยและความสะอาดให้เด็กๆ อย่างเต็มใจ ซึ่งก็คือภรรยาของครูจงอางนั่นเอง  ที่นี่จึงไม่ได้เป็นแค่เพียงค่ายสอนมวย แต่ยังเป็นบ้านที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความเอาใจใส่ ความปรารถนาดีที่มีต่อเด็กๆ และสังคมรอบข้าง