ภาพชีวิตที่แทบไม่ต่างใน เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ - National Geographic

ภาพชีวิตที่แทบไม่ต่างในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้

ภาพชีวิตที่แทบไม่ต่างใน เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้

เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ สองชาติที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรเกาหลีมักปรากฏเป็นข่าวระดับโลกบ่อยครั้ง จากความขัดแย้งระหว่างสองประเทศ อันเป็นผลจากการแยกประเทศปกครองมานานหลายสิบปี

ย้อนกลับไปในช่วงต้นทศวรรษ 1900 ก่อนที่จักรวรรดิญี่ปุ่นจะเข้ายึดครองเป็นอาณานิคม ที่นี่ไม่มีทั้งเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ มีเพียงดินแดนคาบสมุทรเกาหลีที่ปกครองด้วยราชวงศ์โชซ็อนและโครยอมานานหลายศตวรรษ ระยะเวลาในการรวมตัวกันเป็นอาณาจักรเดียวช่วยให้พวกเขามีวัฒนธรรมและภาษาอันโดดเด่นเป็นของตนเอง และปัจจุบันแม้ประเทศหนึ่งจะปกครองด้วยระบอบเผด็จการ อีกประเทศปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ทว่าหากมองลึกไปถึงชีวิตประจำวันของประชาชน บางครั้งภาพที่เห็นแทบจะไม่ต่างกัน

เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Kim Song Jong วัย 9 ขวบ โพสต์ท่าถ่ายภาพหลังสิ้นสุดการแสดงเต้นรำที่จัดขึ้นในวันเด็ก ณ กรุงเปียงยาง ประเทสเกาหลีเหนือ
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Yoon Hyerim วัย 10 ขวบ โพสต์ท่าถ่ายภาพหลังสิ้นสุดการแสดงเต้นรำที่ Dongdaemun Design Plaza ระหว่างเทศกาลสัปดาห์แฟชั่นที่จัดขึ้นในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

เอ็ด โจนส์ ช่างภาพข่าวของเอเอฟพี คือหนึ่งในช่างภาพไม่กี่คนที่มีโอกาสเดินทางเข้าไปในเกาหลีเหนือ เขาใช้เวลาอย่างคุ้มค่าด้วยการบันทึกภาพของทุกสิ่งตั้งแต่กองกำลังทหารไปจนถึงป้ายรถประจำทาง และด้วยความที่ช่างภาพผู้นี้อาศัยอยู่ในเกาหลีใต้ เมื่อพิจารณาภาพที่ได้มา ตัวเขาจุดประกายไอเดียบางอย่างในการถ่ายทอดวิถีชีวิตของชาวเกาหลีในสองประเทศ ที่ยังคงคล้ายคลึงกันแม้จะต่างกันด้วยการปกครอง

“ความคล้ายคลึงกันระหว่างสองประเทศมีมากจนแทบจะแยกไม่ออกในรูปภาพ” เขาเล่า “ยกตัวอย่าง เกษตรกรสองคนจากสองประเทศที่อาศัยอยู่ห่างกันราว 10 กิโลเมตร พวกเขามีสภาพอากาศเหมือนกันด้วยซ้ำ หรือแม้แต่ได้ยินเสียงเพลงโฆษณาชวนเชื่อจากฝั่งเกาหลีเหนือพร้อมๆ กัน”

(ความสะอาดของป้ายรถเมล์ในเกาหลีเหนือ)

แม้กระนั้นการจะถ่ายภาพบุคคลในเกาหลีเหนือก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ โจนส์ใช้เวลาถ่ายภาพเหล่านี้ไปพร้อมกับการถ่ายภาพอื่นๆ ในโครงการปกติที่ได้รับมอบหมาย “บางครั้งความอยากรู้อยากเห็นของผมก็พาไปสู่บทสนทนาที่มีประโยชน์ และส่วนใหญ่แล้วผมพบกับผู้คนที่ยินยอมบอกเล่าเรื่องราวของพวกเขา”

แม้ทั้งสองประเทศจะถูกแบ่งแยกและไม่ได้ติดต่อกันมานาน แต่ในช่วงหลายปีหลังมานี้หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปมาก ยกตัวอย่างเช่น ทีมนักกีฬาชาติเกาหลี ที่เป็นการรวมนักกีฬาจากทั้งสองประเทศเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2018 ในกรุงจาการ์ตาร่วมกัน นับเป็นสัญญาณที่ดีของการขับเคลื่อนเคียงบ่าเคียงไหล่กันในอนาคตระหว่างสองเกาหลี

เรื่อง Heather Brady

เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
ร้อยโทคิม จากกองกำลังประชาชนเกาหลี หรือ KPA โพสต์ท่าถ่ายภาพบริเวณทิศเหนือของหมู่บ้านปันมุมจอม เขตปลอดทหารที่ตั้งอยู่ระหว่างสองประเทศ
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
ทหารจากกองทัพสาธารณรัฐเกาหลีโพสต์ท่าถ่ายภาพบริเวณทิศใต้ของหมู่บ้านปันมุนจอม
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Hong Kum Ju วัย 27 ปี โพสต์ท่าถ่ายภาพในโรงงานอาหารที่เธอทำงาน ใกล้กับเมืองท่า Wonsan ทางตะวันออก
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Kim Si-eun วัย 49 ปี โพสต์ท่าถ่ายภาพในโรงงานของเมือง Jincheon ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของกรุงโซล
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
นักศึกษาและเจ้าหน้าที่อาสามัคร Ri Yong Hwa วัย 19 ปี ยืนอยู่ในศูนย์คอมพิวเตอร์ ของอาคาร Scitech กรุงเปียงยาง
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Jenni Lim นักศึกษาวัย 21 ปี ยืนอยู่ในศูนย์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย Yonsei ในกรุงโซล
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Kim Su Ryon ครูสอนยิงปืนชาวเกาหลีเหนือถือปืนในมือเพื่อโพสต์ท่าถายภาพในศูนย์ฝึกยิงปืนของกรุงเปียงยาง
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Lee Chi-yoon ครูสอนยิงปืนชาวเกาหลีเหนือถือปืนในมือเพื่อโพสต์ท่าถายภาพในศูนย์ฝึกยิงปืนเขต Mokdong ของกรุงโซล
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Han Gwang Rim วัย 34 ปี และ Su Ryon ลูกสาว ยืนอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตของกรุงเปียงยาง
เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้
Hong Sung-cho วัย 35 ปี และ Hong Jinu ลูกสาววัยสองขวบ ยืนอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตของกรุงโซล

 

อ่านเพิ่มเติม

ชีวิต ณ ชายแดนจีน-เกาหลีเหนือ

เรื่องแนะนำ

ยินดีต้อนรับสู่โรงพยาบาลตุ๊กตาที่ยังคงเปิดทำการ

ยินดีต้อนรับสู่โรงพยาบาลตุ๊กตาที่ยังคงเปิดทำการ “ทุกๆ วันผู้คนจะถามเราว่าได้เก็บเจ้าสาวของชัคกี้ไว้ไหม” Manuela Cutileiro “ศัลยแพทย์ตุ๊กตา” ประจำโรงพยาบาล de Bonecas ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1830 ในย่าน Praça da Figueira อันแสนจอแจของกรุงลิสบอน เมืองหลวงประเทศโปรตุเกสกล่าว สถานที่แห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็น โรงพยาบาลตุ๊กตา ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงตั้งอยู่ที่เดิมและเปิดทำการ ที่นี่รับรักษาตุ๊กตาทุกประเภทไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาพลาสติก, ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ, ตุ๊กตาโลหะ, ตุ๊กตาไม้, ตุ๊กตาผ้า มั่นใจได้ว่าทุกตุ๊กตาจะมีชีวิตใหม่ที่งดงาม สำหรับกระบวนการคืนชีวิตใหม่ให้ตุ๊กตานั้นใช้เวลาร่วม 4 เดือน หลายครั้งตุ๊กตาเหล่านี้เข้ามายังโรงพยาบาลด้วยสภาพอันน่าสยดสยอง เช่น ใบหน้าแหว่ง, แขนแตกร้าว หรือดวงตาหายไป ตั้งแต่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจากเยอรมันที่ตกแต่งอย่างปรานีต ไปจนถึงตุ๊กตาสีดำที่ผลิตขึ้นเมื่อปี 1915 ในแองโกลา Cutileiro อดีตครูโรงเรียนประถมศึกษา หมดความรู้สึกหวาดกลัวบรรดาผู้ป่วยของเธอ  “เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับตุ๊กตาตัวไหนเป็นพิเศษค่ะ” เธอกล่าว “ที่นี่ทุกตุ๊กตามีคุณค่าเหมือนกัน” เมื่อเดินทางมาถึงตุ๊กตาจะถูกติดแทกที่ระบุวันที่เข้ารับการรักษาและอาการป่วย พวกมันจะได้นอนพักในกล่องเล็กๆ ที่เจ้าหน้าที่เรียกกันว่าเตียงเพื่อรอรับการรักษา ใกล้ๆ กันนั้นมีตู้ที่เต็มไปด้วยอะไหล่มากมายไม่ว่าจะเป็น แขน ขา ดวงตา หรือแม้แต่เส้นผมที่จะถูกเลือกใช้ การทำงานที่ละเอียดและต้องอาสัยความเพียรพยายามนี้ส่งผลให้พวกเขาได้รับใบรับรองจาก Fundaçao […]

ภาพความสนิทสนมของคนรักงูกับสัตว์เลี้ยงแสนรัก

โดย อเล็กซานดรา เกโนวา ภาพถ่าย จาน่า โรมาโนว่า งูเป็นที่น่าหลงใหลและน่ารังเกียจผ่านสายตามนุษย์มานานนับสหัสวรรษ ในอารยธรรมกรีกโบราณ งูคือสัญญาณแห่งความอุดมสมบูรณ์และการเกิดใหม่ ในขณะที่บรรดาชาวคริสต์มองว่างูคือสัญลักษณ์ของการหลุดพ้น ทุกวันนี้งูไม่ใช่แค่อยู่ในวัฒนธรรมป๊อป แต่พวกมันคือสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน จาน่า โรมาโนว่า ช่างสาวภาพชาวรัสเซียผู้เป็นโรคกลัวงู เริ่มต้นโปรเจคเก็บภาพระยะยาวของงูและเจ้าของตามบ้าน ซึ่งการเลี้ยงงูกลายมาเป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลายลง “ฉันต้องการสำรวจความหวาดกลัวของตนเองและหาคำตอบว่าทำไมผู้คนถึงเก็บสิ่งมีชีวิตนี้ไว้เป็นสัตว์เลี้ยง” เธอกล่าว แต่ภาพถ่ายของโรมาโนว่าไม่ใช่ภาพถ่ายของงูแบบทั่วๆ ไป “ภาพถ่ายของงูในสิ่งแวดล้อมต่างๆ” ผลักการมีส่วนร่วมของผู้ชมออกไป เธอกล่าว ในบรรดารูปที่น่าสนใจของเธอ งูโบอาตัวอ้วนเลื้อยไปมารอบๆ ตู้ไม้, งูเหลือมเลื้อยพันเตารีดที่ตั้งเอาไว้ และงูข้าวโพดเลื้อยไปมาระหว่างแม่เหล็กที่ติดบนตู้เย็นลายเสือดาว   แก้ปัญหาความกลัวงู การถ่ายภาพให้งูกลมกลืนไปกับลวดลายและพื้นหลังไม่ได้แค่เป็นเรื่องน่าสนใจ แต่ยังเป็นการท้าทายตัวเธอเองอีกด้วย “ในตอนแรกเริ่ม ฉันไม่แม้แต่จะมองภาพของพวกมันด้วยซ้ำ” เธอกล่าว “ทุกวันนี้ถ้าให้เลี้ยงสักตัวเป็นสัตว์เลี้ยง ก็โอเคนะ” จากการสำรวจผ่านโปรเจคดังกล่าว เธอสามารถวิเคราะห์จุดเริ่มต้นของความกลัวงูออกมาได้ “ความกลัวงูส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากประสบการณ์ผ่านวัฒนธรรม” เธอกล่าว “เช่นในหนังสยองขวัญ, พ่อแม่ที่เตือนลูกๆ ว่างูเป็นสัตว์อันตรายหรือแม้กระทั่งข่าวปลอมๆ ที่ว่างูกลืนเจ้าของลงท้องไป” โรมาโนว่ายังประหลาดใจมากที่พบว่าผู้ชายจำนวนมากเลี้ยงงูเป็นสัตว์เลี้ยง “ฉันคิดมาตลอดว่าผู้หญิงน่าจะเลี้ยงงูเยอะกว่า เพราะภาพถ่ายจำนวนมากของงูที่กำลังพันรอบตัวพวกเธอ”   สเตอริโอไทป์แบบโซเวียต อีกหนึ่งความท้าทายของเธอในการทำโปรเจคนี้คือ “การแสวงหาความงดงามของยุคหลังโซเวียต” “มันมีความเชื่อหรือภาพลักษณ์ที่มองว่าชาวรัสเซียและบรรดาอดีตประเทศโซเวียตเป็นคนยังไง” […]

ตู้เย็นเป็นอย่างไร เจ้าของก็เป็นอย่างนั้น

ตู้เย็นเป็นอย่างไร เจ้าของก็เป็นอย่างนั้น ในโครงการชื่อ “ตู้เย็น” (Refrigerators) ของ มาร์ก เมนฮีวาร์ นักสังคมสงเคราะห์ผู้ผันตัวมาเป็นช่างภาพรายนี้ตระเวนถ่ายภาพตู้เย็นของผู้คน หลากหลายอาชีพโดยไม่มีการจัดฉาก เขาเขียน คำบรรยายภาพอ้อม ๆ เป็นต้นว่า พยาบาลผดุงครรภ์เพิ่งสาบานว่าจะกินแต่ผลผลิตในท้องถิ่น คนถือป้ายโฆษณาตามท้องถนน “เลี้ยงชีพด้วยเงิน 432 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อเดือน” บาร์เทนเดอร์ “เข้านอนตอนแปดโมง เช้าและตื่นนอนตอนสี่โมงเย็น” (มีเวลากินอาหารที่ ซื้อมาจากร้านอาหารเพียงเล็กน้อย) เมนฮีวาร์บอกว่า นิทรรศการภาพถ่ายสัญจรขนาดเท่าของจริงนี้ก่อให้เกิดการถกเถียง “ไม่เพียงแค่เรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว ของเรากับอาหาร แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างสังคมกับระบบการผลิตอาหาร”   อ่านเพิ่มเติม วัตถุดิบน่าเกลียดเหล่านี้เป็นอาหารของคน 5,000 คน

Explorer Awards 2018: กรุณา บัวคำศรี

กรุณา บัวคำศรี นักข่าวผู้มากประสบการณ์ และกล้าหาญในการนำเสนอเรื่องราวของผู้คนทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นซ่องโสเภณีเก่าแก่ในบังกลาเทศ หรือพื้นที่สงครามอย่างโมซูล ในอิรัก