เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับภาษาไทย - มีอะไรอยู่ในตู้ยา... และตู้ยาบอกอะไรเราได้บ้าง

มีอะไรอยู่ในตู้ยา… และตู้ยาบอกอะไรเราได้บ้าง

มีอะไรอยู่ใน ตู้ยา… และ ตู้ยา บอกอะไรเราได้บ้าง

เมื่อช่างภาพขอให้ผู้คนที่เขาพบเจอเปิด ตู้ยา ประจำบ้านให้ดู

สิ่งที่เห็นอาจไม่ได้มีเพียงแค่หยูกยา  

เรื่อง  แดเนียล สโตน

ภาพถ่าย กาบรีแอล กาลิมเบอร์ตี

เมื่อใดก็ตามที่ช่างภาพ กาบรีแอล กาลิมเบอร์ตี พบเจอผู้คนในที่ต่างๆ ระหว่างเดินทาง เขาจะถามคำถามเดิมว่า  ผมขอดูตู้ยาของคุณได้ไหมว่าข้างในมีอะไร?  หลายคนเขินอาย  บางคนภูมิใจนำเสนอ “ยาเผยให้เห็นว่าผู้คนเหล่านั้นเป็นใคร” กาลิมเบอร์ตีบอกและเสริมว่า “แล้วยังมีความปรารถนา ความต้องการ และโรคภัยไข้เจ็บของพวกเขา เป็นอะไรที่ใกล้ชิดกับผู้คนมากครับ”

ยาบอกอะไรเกี่ยวกับเราได้บ้าง  อย่างหนึ่งก็คือความมั่งคั่งของเรา ตู้ยาในประเทศพัฒนาแล้วมักอัดแน่นไปด้วยยาสารพัด ขณะที่คนในประเทศเจริญน้อยกว่ามักมียาสะสมอยู่บ้างหรือไม่ก็ไม่มีเลย หญิงชาวเฮติคนหนึ่งไม่มียาในบ้านเลยสักเม็ดเดียว ถ้าป่วย ฉันจะซื้อยาจากพ่อค้าข้างถนนค่ะ” เธอว่า

การเก็บภาพชุด “ยาประจำบ้าน” (Home Pharma) นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ “ยาแห่งความสุข” (Happy Pills) ซึ่งกาลิมเบอร์ตีกับเพื่อนร่วมงานอีกสามคน  มุ่งบันทึกการแสวงหาความสุขอันไม่มีที่สิ้นสุดของมนุษย์ผ่านการใช้สารเคมี ผู้คนกินยาเพื่อให้แข็งแรงขึ้น หลับได้มากขึ้น (หรือน้อยลงในบางครั้ง) ชะลอความชรา เพิ่มพลังทางเพศ ช่วยให้ตั้งครรภ์ หรือเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์  เหตุผลที่ผู้คนซื้อยาและกักตุนยานั้นมีมากมายพอกัน  เพราะยามีราคาถูก หรือเพราะการรักษาที่ก้าวหน้ากว่ามีราคาแพง  เพราะพวกเรากังวลกับความไม่พร้อมของตัวเอง หรือเป็นเพราะเราได้รับการจ่ายยาและไม่รู้ว่าจะจัดการกับยาที่เหลืออย่างไร

เมื่อพินิจความหลากหลายในตู้ยาเหล่านั้น เราจะเริ่มเห็นวัฒนธรรมเป็นรูปเป็นร่างขึ้น ในปารีสและนิวยอร์ก กาลิมเบอร์ตีเห็นยาต้านซึมเศร้าและยาคลายกังวลมากมาย  คนอินเดียมักเลือกยาที่มีฉลากเป็นภาษาท้องถิ่นโดยไม่คำนึงถึงคุณภาพหรือความแรงของยา ตู้ยาของชาวแอฟริกันมียาที่มาจากจีน และมักไม่มีฉลากกำกับ แต่เรื่องหนึ่งที่ผู้คนที่ถูกถ่ายภาพมีเหมือนกันคือ พวกเขาไม่ป่วยเลยสักคน

ตู้ยา
อิตาลี:  เรโม บัลลาร์ดินี บรรณารักษณ์ในรีวาเดลการ์ดา เผยยาประจำบ้านของเขา ซึ่งมีทั้งที่เป็นยารักษาและยาป้องกัน รวมไปถึงยาฆ่าเชื้อชนิดทา
ตู้ยา
สวิตเซอร์แลนด์: นักสะสมงานศิลปะ คานเดลิตาและอาร์โนด์ บรูแนล มียามากมายราวกับขุมสมบัติ
ตู้ยา
อิตาลี: อันเดรอา บุกโกลินี พกยาขี้ผึ้งติดตัวไว้สำหรับอาการฟกช้ำที่เกิดจากการแสดงการต่อสู้แบบโรมันโบราณ
ตู้ยา
อินเดีย : ยาส่วนใหญ่ของครอบครัวชาวเมืองมุมไบนี้เป็นของอับบาส อาลี ซากรี (นั่งอยู่ทางขวา) ที่ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
ตู้ยา
ลัตเวีย : อินกรีดา ปูเลคเซ คุณครูวัยเกษียณ กินยาไม่กี่เม็ด แต่เก็บยาที่เหลือจากการเจ็บป่วยคราวก่อนๆ ไว้
ตู้ยา
เฮติ : โวลล์-ลินส์ บาลทาซาร์ (ซ้าย) ถ่ายรูปกับแม่สามีและญาติ เธอไว้วางใจในยาแผนโบราณของเฮติซึ่งเป็นพืชชนิดต่างๆ ที่ได้จากตลาดในท้องถิ่น หรือจากหมอใบไม้ ที่รู้จักกันในชื่อ เมดเซนเฟย์
ตู้ยา
คอสตาริกา : พ่อแม่ซื้อยารักษาโรคสมาธิสั้นมา แต่ยังไม่ได้ให้โยฮาน ลูกชายวัยเจ็ดขวบ (คนที่สามจากทางซ้าย)
ตู้ยา
ญี่ปุ่น : ยาสึมะสะและโนบูโกะ คาวาอิ ใช้ยาเพื่อรักษาโรคหัวใจของเขา และโรคกระดูกพรุนของโนบูโกะ
ตู้ยา
ฝรั่งเศส : อะเล็กซิสและออเรลี โชแฟร์-อีวาร์ ใช้ยาหลายขนาน ตั้งแต่ยาคลายกังวลไปจนถึงยาปฏิชีวนะ
ตู้ยา
โคลอมเบีย :  ฮิลดา ตาราโซนา (ขวาสุด) ลูกสาว และหลานของเธอ (กลาง) อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันและใช้ตู้ยาร่วมกัน
ตู้ยา
สวิตเซอร์แลนด์ : ซูซาน ฟิสเชอร์ ครูสอนโยคะ ใช้เพียงการรักษาแบบโฮมีโอพาที ซึ่งรวมถึงสารสกัดจากพืช

อ่านเพิ่มเติม

ร้านยาเคลื่อนที่ในเฮติ

เรื่องแนะนำ

โรงเรียนฝึกนางงาม เส้นทางสู่ความฝันของสาวฟิลิปปินส์

ที่ฟิลิปปินส์ การได้เป็นนางงามคือตั๋วใบพิเศษที่จะช่วยให้ชีวิตดีขึ้น ตลอดจนเข้าถึงโอกาสต่างๆ แต่เมื่อผู้ที่จะได้ครองมงกุฎมีแค่คนเดียว พวกเธอจึงต้องพึ่งโรงเรียนฝึกนางงามเหล่านี้ เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง

ตู้เย็นเป็นอย่างไร เจ้าของก็เป็นอย่างนั้น

ตู้เย็นเป็นอย่างไร เจ้าของก็เป็นอย่างนั้น ในโครงการชื่อ “ตู้เย็น” (Refrigerators) ของ มาร์ก เมนฮีวาร์ นักสังคมสงเคราะห์ผู้ผันตัวมาเป็นช่างภาพรายนี้ตระเวนถ่ายภาพตู้เย็นของผู้คน หลากหลายอาชีพโดยไม่มีการจัดฉาก เขาเขียน คำบรรยายภาพอ้อม ๆ เป็นต้นว่า พยาบาลผดุงครรภ์เพิ่งสาบานว่าจะกินแต่ผลผลิตในท้องถิ่น คนถือป้ายโฆษณาตามท้องถนน “เลี้ยงชีพด้วยเงิน 432 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อเดือน” บาร์เทนเดอร์ “เข้านอนตอนแปดโมง เช้าและตื่นนอนตอนสี่โมงเย็น” (มีเวลากินอาหารที่ ซื้อมาจากร้านอาหารเพียงเล็กน้อย) เมนฮีวาร์บอกว่า นิทรรศการภาพถ่ายสัญจรขนาดเท่าของจริงนี้ก่อให้เกิดการถกเถียง “ไม่เพียงแค่เรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว ของเรากับอาหาร แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างสังคมกับระบบการผลิตอาหาร”   อ่านเพิ่มเติม วัตถุดิบน่าเกลียดเหล่านี้เป็นอาหารของคน 5,000 คน

พระร้องไห้ได้ไหม แล้วทำไมเราจึงไม่อยากเห็น?

ข่าวดีคือ “ไทบ้านเดอะซีรีส์ 2.2” ได้ฉายแล้ว โดยมีเงื่อนไขว่าให้ผู้สร้างปรับฉากเจ้าปัญหาให้สั้นลง ทว่าทางกองเซ็นเซอร์ยังไม่ได้ออกมาอธิบายอย่างละเอียดว่าการนำเสนอภาพพระสงฆ์ร้องไห้คร่ำครวญนั้น มันบ่อนทำลายศาสนาอย่างไร?

วัฒนธรรมเบื้องหลังถุงขอบคุณที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปในไชน่าทาวน์

"ถุงขอบคุณ" คือสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมแห่งไชน่าทาวน์ของอเมริกา ทว่าท่ามกลางปัญหาสิ่งแวดล้อม บรรดานักออกแบบรุ่นใหม่พยายามเปลี่ยนถุงเหล่านี้ให้สามารถใช้งานซ้ำได้ แต่ยังคงไว้ซึ่งคุณค่าทางจิตใจไม่เปลี่ยนแปลง