บททดสอบลูกผู้ชาย "หน่วยซีล" - National Geographic Thailand

บททดสอบลูกผู้ชาย “หน่วยซีล”

บททดสอบลูกผู้ชาย “หน่วยซีล”

บททดสอบลูกผู้ชาย ตลอด “สัปดาห์นรก” ซึ่งเป็นช่วงฝึกหนักที่สุด ของนักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจม หรือที่เรียกย่อๆ ว่า หน่วยซีล (SEAL) สังกัดหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ กองเรือยุทธการ กองทัพเรือ และว่ากันว่าเป็นหน่วยที่ถูกขับเคี่ยวหนักที่สุดในบรรดาหน่วยรบพิเศษ ของทุกเหล่าทัพ

ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า อะไรคือแรงผลักดันให้พวกเขาฝ่าฟันอุปสรรคมหาโหดจนผ่านพ้นไปได้ จะเป็นความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน หรือความต้องการเอาชนะอะไรบางอย่างกันแน่ นอกจากต้องต่อสู้กับความเหนื่อยล้าทางกายแสนสาหัสตลอดทั้งสัปดาห์แล้ว (ฝึกต่อเนื่อง 5 วัน หรือ 120 ชั่วโมง โดยไม่มีการเข้านอน) พวกเขายังต้องข่มจิตใจให้นิ่ง อดทนต่อแรงกดดันบีบคั้น เพื่อที่จะไม่ถอดใจยอมแพ้ไปเสียก่อน แม้การเดินไปลั่นระฆังเพื่อให้พ้นจากขุมนรกจะง่าย แสนง่าย แต่นั่นคือทางเลือกสุดท้ายที่ลูกผู้ชายว่าที่หน่วยซีลเหล่านี้ไม่อาจทำใจยอมรับได้

หน่วยซีล
นักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจมเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า “มนุษย์กบ” การว่ายน้ำและการดำน้ำจึงเป็นทักษะที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งในหลักสูตรการรบพิเศษของกองทัพเรือ ขณะที่ความหนักหน่วงของสถานการณ์จำลองระหว่างการฝึกก็เป็นที่เลื่องลือว่าเข้มข้นที่สุดของกองทัพไทย แม้กระนั้น ก็ยังมีผู้สมัครเป็นจำนวนมาก

พวกเขามาจากหลายหน่วยหลายกรมกอง มีทั้งตำรวจและทหาร แต่ท้ายที่สุดแล้วทุกคนต้องสลัดยศและตำแหน่งไว้เบื้องหลัง สำหรับผม เส้นกั้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายช่างเลือนราง ช่วงท้ายของการฝึก นักเรียนคนหนึ่งถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการช็อก ทว่าเมื่อสัปดาห์นรกปิดฉากลง และทันทีที่ประธานในพิธีเดินไปจับมือแสดงความยินดีกับนักเรียน นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาทุกคน

เรื่องและภาพถ่าย: คัมภีร์ พาติเสนะ

*สารคดีเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ภาษาไทย ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2553 โดยการถ่ายภาพได้รับอนุญาตจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง 

หน่วยซีล
การฝึกแบกเรือยางน้ำหนักกว่า 70 กิโลกรัม ผ่านบ่อโคลนซึ่งร้อนระอุเพราะแดดเผาและหนักหนืด คือบทพิสูจน์ความสามัคคี
หน่วยซีล
“อันนี้แค่ฝึกนะเฟ้ยของจริงหนักกว่านี้หลายเท่า” ครูฝึกตะโกน ระหว่างพันธนาการร่างกายนักเรียนแล้วโยนลงทะเล จากนั้นจึงออกคำสั่งให้ว่ายเข้าหาฝั่งโดยเร็ว นี่เป็นการฝึกเอาตัวรอดจากข้าศึกในยามถูกจับเป็นเชลย
หน่วยซีล
“เอ้า ทาแป้งให้กันหน่อย” ครูฝึกออกคำสั่ง นักเรียนจึงผลัดกันใช้ทรายร้อนระอุรดหัวกันอุตลุดสีสันความบันเทิงเล็กๆน้อยๆระหว่างการฝึกอันหนักหน่วงนี้ ช่วยไม่ให้พวกเขาเครียดจนเกินไป
หน่วยซีล
ความเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัสส่งผลให้นักเรียนบางคนเลือกงีบหลับในช่วงเวลาพักอันแสนสั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการกลับมารับบทฝึกหนักในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

 

อ่านเพิ่มเติม

ชีวิต ณ ชายแดนจีน-เกาหลีเหนือ

เรื่องแนะนำ

สวาซิแลนด์เปลี่ยนชื่อเป็นเอสวาตินีแล้ว

สวาซิแลนด์ถือเป็นประเทศล่าสุดที่เปลี่ยนชื่อของประเทศมาเป็น "เอสวาตินี" มาย้อนชมประวัติศาสตร์กันว่าก่อนหน้านี้มีประเทศไหนอีกบ้างที่เคยเปลี่ยนชื่อ

ชีวิตภายในคุกกวนตานาโม

คุกกวนตานาโม คือสัญลักษณ์จองความโหดร้ายที่สหรัฐฯ ปฏิบัติต่อนักโทษ และนี่คือภาพถ่ายของชีวิตภายในเรือนจำ ที่ซึ่งผ่านการสกรีนแล้วโดยเจ้าหน้าที่ของเรือนจำเอง

เลือดข้นความรู้เข้ม! การเก็บลายนิ้วมือบนวัตถุพยาน

เลือดข้นความรู้เข้ม! การเก็บลายนิ้วมือบนวัตถุพยาน ในกลางศตวรรษที่ 18 ก่อนที่โลกจะรับรู้ว่า “ลายนิ้วมือ” ของมนุษย์เรานั้นไม่มีใครมีรอยเหมือนกันเลย อาชญากรที่พ้นโทษไปแล้วและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้มักเปลี่ยนรูปลักษณ์หน้าตา และทรงผมของพวกเขาให้ต่างจากเดิม ทว่ามีหลักเกณฑ์หนึ่งที่ช่วยให้เจ้าหน้าที่สามารถระบุตัวผู้กระทำผิดได้คือ “มานุษยมิติ” (Anthropometry) คิดค้นขึ้นโดย อัลโฟงส์ แบร์ติยอง (Alphonse Bertillon) นักอาชญาวิทยาชาวฝรั่งเศส ด้วยแนวคิดที่ว่ามนุษย์แต่ละคนมีขนาดสัดส่วนของอวัยวะต่างๆ ไม่เท่ากัน และการวัดส่วนสูง ความยาวลำตัว ความกว้างของหัว ความยาวเมื่อเหยียดแขน สีปาก สีตา ไปจนถึงลักษณะจมูกและคิ้ว ฯลฯ สามารถใช้เป็นหลักฐานประกอบการชี้ตัวบุคคลได้ หลังแนวคิดดังกล่าวถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายไม่นาน วิธีการระบุตัวอาชญากรนี้กลับก่อความสับสนเมื่อนักโทษใหม่มีขนาดของร่างกายตรงกับนักโทษเก่าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันมาก่อน ฉะนั้นในเวลาต่อมาแนวคิดนี้จึงถูกลบล้างไป ต่อมาในทศวรรษ 1890 Sir William Herschel ข้าราชการอังกฤษในอินเดียค้นพบว่ารอยประทับนิ้วมือบนสัญญากู้ยืมเงินสามารถนำมาระบุอัตลักษณ์ของแต่ละบุคคลได้ อันที่จริงการใช้รอยนิ้วมือยืนยันตัวเกิดขึ้นมานานแล้ว ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีการพบหลักฐานลายนิ้วมือประทับลงบนเอกสารเก่าแก่ของจีนอายุ 220 ปีก่อนคริสต์กาล และในจักรวรรดิโรมันเองมีบันทึกเกี่ยวกับการสะสางคดีความคืนความบริสุทธิ์ให้แก่ชายตาบอด เมื่อรอยฝ่ามือที่ประทับบนคราบเลือดได้รับการพิสูจน์ว่าไม่ใช่ฝีมือของเขา ลายนิ้วมือคือส่วนของผิวหนังที่นูนขึ้นมาจนมองเห็นเป็นลายเส้น แม้ความสูงและร่องลึกของมันจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทว่าวิวัฒนาการที่มีขึ้นเพื่อช่วยเพิ่มความฝืดในการยืดจับ และเพิ่มประสิทธิภาพของประสาทสัมผัสนี้กลับทรงพลังอย่างน่าทึ่งในการระบุอัตลักษณ์ของบุคคล เพราะบนโลกใบนี้ไม่มีใครที่มีลายนิ้วมือเหมือนกันเลยแม้แต่ฝาแฝดก็ตาม อันที่จริงในทางสถิติ จากการศึกษาของ Sir Francis Galton บุคคลแรกที่พบว่าลายนิ้วมือเป็นลักษณะเฉพาะตัวชี้ว่ามีโอกาสที่คนๆ […]

การเดินทางแสนทรมานของคุณแม่ผู้ลี้ภัย

เรื่อง เมโลดี ราวเวลล์ ภาพถ่าย เมอร์โต ปาปาโดปูลอส เมื่อคุณได้ยินเรื่อง “วิกฤติการณ์ผู้ลี้ภัย” คุณอาจนึกถึงภาพถ่ายเรือลำน้อยล่องลอยอยู่บนน่านน้ำมืดมิดและแออัดไปด้วยผู้คนที่สวมเสื้อชูชีพสีส้มสะท้อนแสง คุณอาจคิดถึงภาพมือที่ยื่นออกมาหาบุคคลอันเป็นที่รัก ภาพชายแดนที่มีผู้ชายถือปืนกลเฝ้ารักษาการณ์ หรือภาพเต็นท์ชั่วคราวในค่ายผู้ลี้ภัยที่ครอบครัวคนไร้บ้านอยู่กันอย่างเบียดเสียดยัดเยียด ภาพที่เรานึกถึงเหล่านี้มีพลัง วุ่นวายสับสน และเปี่ยมชีวิตชีวา ภาพถ่ายของช่างภาพข่าวชาวกรีก เมอร์โต ปาปาโดปูลอส กลับต่างออกไป ภาพถ่ายเหล่านี้ดูเงียบงัน นิ่งสงบ และลึกซึ้ง ผู้หญิงเหล่านี้แต่ละคนเป็นแม่ บางคนกำลังตั้งครรภ์ บางคนกำลังอุ้มลูก ปาปาโดปูลอสบันทึกภาพวิกฤติการณ์ผู้ลี้ภัยมาตั้งแต่ปี 2010 ตอนที่ใช้เวลาอยู่ที่ค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศกรีซ เธอสังเกตเห็นว่า พวกผู้หญิงมักจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังพร้อมกับลูกๆ ขณะที่สามีของพวกเธอออกไปค้นหาชีวิตใหม่ในยุโรป “ฉันรู้สึกว่าพวกผู้หญิงถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และเป็นคนที่ทนทุกข์ทรมานอย่างแท้จริงค่ะ” ปาปาโดปูลอสบอก “และในทางกลับกัน ฉันรู้สึกว่าพวกเธอทำให้ผู้คนเหล่านี้ยังคงมุ่งหน้าต่อไป พวกเธอและลูกๆคือเหตุผลที่ทำให้การเดินทางยังดำเนินต่อไปค่ะ” และสำหรับผู้หญิงเหล่านี้ การเดินทางเป็นเรื่องยากลำบากอย่างเหลือเชื่อ บางคนคลอดบุตรระหว่างการเดินทาง ปาปาโดปูลอสเล่าว่า เธอเห็นพวกผู้หญิงกำลังเดินเท้าขณะอุ้มลูกที่เพิ่งเกิดได้แค่สิบวัน แม่บางคนแท้งลูกเองเนื่องจากสภาพธรรมชาติที่ทารุณ บางคนต้องทำแท้ง และอีกหลายคนต้องทนทุกข์จากความตายของลูกน้อย มีองค์กรพัฒนาเอกชนในค่ายผู้ลี้ภัยบางแห่งที่ช่วยพยาบาลทั้งก่อนและหลังคลอด และจัดการคุมกำเนิดแบบต่างๆเมื่อทำได้ แต่โดยรวมแล้ว การตั้งครรภ์หรือการเป็นแม่ที่มีลูกเยาว์วัยทำให้ความยากลำบากที่ผู้ลี้ภัยทุกคนต้องเผชิญเพิ่มมากขึ้น เธอขอให้ผู้หญิงเหล่านี้แต่ละคนแบ่งปันประสบการณ์ของตนเอง เรื่องราวของพวกเธอ  มาพร้อมกับภาพถ่ายบุคคลด้านล่าง ปาปาโดปูลอสบอกว่า ยิ่งสถานการณ์ยากลำบากเท่าไร แม่หลายคนก็มองลูกๆของตนเป็นดังแรงจูงใจสำคัญมากเท่านั้น […]